Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Επτάλοφη Πόλη

Πλοίο χωρίς επιστροφή, με τέρμα μια πόλη μακρινή…
όχι μια πόλη σαν κι’ αυτή, ερωτική¨ πληθωρική¨ αινιγματική.
Μυρωδιές και ήχους καρτερώ¨
εικόνες και αναμνήσεις νοσταλγώ¨
οι μνήμες στοιχειώνουν τον ύπνο μου¨¨
ανέμελα χρόνια ζωγραφίζουν το όνειρό μου¨¨
η μοναξιά με ταξιδεύει πίσω στο σπιτικό μου.

Το άρωμα της κανέλας πια δεν το μυρίζω,
Απ’ τα παραθυρόφυλλα τις ρόδινες πινελιές του ήλιου
στο καβαλέτο του ουρανού δεν αντικρίζω.
Το άγιο νερό του Βοσπόρου δεν το αγγίζω.

Μου λείπει ο νοτιάς που φύσαγε το γιόμα,
τα χρυσοκίτρινα τα φύλλα του πλατάνου
που στολίζανε το άγιο τούτο χώμα!
η ευωδιά του βασιλικού¨
που σαν μανδύας την πόλη στα δεσμά της τύλιγε σφιχτά¨
ο τρούλος της Αγιά Σοφιάς.
Αχνή οπτασία. Καημός.
Η θλίψη μου παρηγοριά¨
σημάδι άφαντης ελπίδας.
Αιώνια πληγή μιας απρόσμενης νύχτας.

Σε μονοπάτια άγνωστα βαδίζω.
Σαν λείπει η πνοή της, μια ζωή πια σαν κι’ αυτή ξέρω πως δε θα ζήσω¨
Δάκρυα λύπης, μοναξιάς με πλημμυρίζουν¨
είναι αυτά που τη μαγεία της πόλης μου θυμίζουν¨
αυτά που τις ψυχές σιωπηλά θρηνούνε
και που την άβυσσο, το δώρο του πολέμου, το μισούνε!
Ελπίζω στον χρόνο το γιατρό
και όχι τον πόνο οδηγό.

Γράφει η Ερωφίλη! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου