Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Τώρα θα γίνουμε αυτό που περιμένουμε!

 Όνειρα. Από μικρά παιδιά κάνουμε όνειρα. Άλλες φορές όταν πέφτουμε για ύπνο και άλλες όταν είμαστε ξύπνιοι. Όταν όμως τα όνειρα που κάνουμε στη φαντασία, μας με ανοιχτά μάτια, παίρνουν σάρκα, τότε γεννιέται κάτι το ανεπανάληπτο. 
  Από μικρή είχα το όνειρο να σπουδάσω αυτό που ονειρευόμουν με ανοιχτά και κλειστά μάτια, το θέατρο. Όσο περνούσαν τα χρόνια αυτό δυνάμωνε κι έγινε σκοπός ζωής. Το αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν αποφασισμένη ότι αυτό θα κάνω ό,τι και αν συμβεί. Μέχρι που κάποια στιγμή προσπάθησε να μου το καταστρέψει αυτό, που ονομάζεται λογική κι η σημερινή κατάσταση της χώρας. 

  Ανεργία, τυποποιημένα επαγγέλματα που έχουν ως απώτερο σκοπό να προάγουν τον “σωστό” τύπο ανθρώπου, μια “μηχανή” χωρίς συναισθήματα. Άνθρωποι μόνοι, κλεισμένοι καλά στον εαυτό τους, από φόβο μήπως παρεκκλίνουν από το “σωστό” πρότυπο σύμφωνα με τη κοινωνία. Ποτέ δεν ανήκα σε αυτή τη κατηγορία ανθρώπων. Ήθελα να με δέχονται, όμως, γι' αυτό που είμαι και να μη με κρίνουν, που δεν ανήκω στη "σωστή" κατηγορία. 
  Κάποια στιγμή λύγισα, νόμιζα ότι δε πρόκειται να εκπληρώσω το όνειρο μου. Η κοινωνία με τη λογική της με έπνιγε, έψαχνα διέξοδο. Μέχρι που κάποια στιγμή έκλεισα τα μάτια και πήγα πίσω, παλιά, τότε που ήμουν παιδί και έκανα όνειρα κι όλα ήταν πιο εύκολα. Κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να παρεκκλίνω από το στόχο μου και τον έθεσα ξανά σε λειτουργία, μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι γύρω μου κατάλαβαν ότι αυτό που πραγματικά αγαπούσα και είμαι πλασμένη να κάνω, είναι αυτό που ονειρευόμουν από μικρή, το θέατρο. Έβαλα τα δυνατά μου, πάλεψα. 
  Τώρα είμαι πλέον φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών στο Τμήμα Θεάτρου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο  Θεσσαλονίκης. Είμαι ευτυχισμένη γιατί πλέον άνοιξα τα μάτια και το ζω...

Γράφει η Αφροδίτη Τοζακίδου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου