Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Παράδεισος

 Πράσινες χάντρες θαλασσιές είναι τα μάτια σου
¨ σμαράγδια που λαμποκοπούνε.
 Ρουμπίνια πορφυρά είναι τα χείλη σου
¨ ακτίνες του ήλιου στην ανατολή σαν βγούνε.
Και ταξιδεύω σε χώρες ξωτικές σαν τα κοιτώ,
ανοίγομαι στο πέλαγος το πιο μακρινό,
 αγναντεύω το τοπίο το πιο μαγευτικό.
 Βλέπω τον παράδεισο δίπλα μου και σιωπώ.
Λατρεύω να ακούω τη φωνή τους που ηχεί
¨ απόηχος των δέντρων στην εξοχή..
τρυφερό χάδι στη ζωή.
Τα κρυσταλλένια δάκρυά σου πολύτιμα του χειμώνα στολίδια.
 Βροχή που σε δροσίζει.
Χαρά ή λύπη πέφτοντας σου χαρίζει.
Και το χαμόγελό σου..
ίδιος ο ήλιος λαμπερός¨
ανθίζει το τριαντάφυλλο το πιο ροδαλό
κι ύστερα τα αστέρια του
 στο φεγγαρόφωτο ξεχύνονται σωρό.
Σαν νύμφη, σαν νεράιδα βαδίζεις,
 στα καταπράσινα τα φύλλα τις δροσοσταλίδες αγγίζεις
και καθρεπτίζεσαι στα καταγάλανα νερά¨
λικνίζεσαι με βραχιόλια στους καρπούς,
που ‘χουν του ουράνιου τόξου τους χρωματισμούς.
Δένεις με νούφαρα τα ξανθά σου τα μαλλιά,
χρώμα σταχιών που ο άνεμος χαϊδεύει
και φτιάχνει ένα νανούρισμα μεθυστικό¨
που τους πόνους μου γιατρεύει.
Και αγναντεύω το τοπίο αυτό το σαγηνευτικό.
Βλέπω τον παράδεισο δίπλα μου και σιωπώ.
Στη νηνεμία της εικόνας αυτής της αφοπλιστικής,
 γεύομαι την απέραντη γλύκα της σιωπής
και τη μαγεία της δικής σου μορφής

Γράφει η "Ερωφίλη"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου