Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Μ'αγάπησαν αληθινά γι'αυτό που είμαι;

 Περίεργο πράγμα να σε πληγώνουν οι άνθρωποι, που κάποτε νόμιζες ότι πίστευαν σε
εσένα.Σε πληγώνουν τη στιγμή που τους χρειάζεσαι παραπάνω. Λέξεις πολλές, διάφορες και διάσπαρτες σε τσακίζουν στο λεπτό.Σε κατακλύζουν σαν μια μανιασμένη μπόρα, που χτυπά και καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της.
 Σου μιλούν με τόση κακία λες και δεν έχεις αισθήματα.Και ποιοι το κάνουν αυτό; Συνήθως οι άνθρωποι που δε το περιμένεις, οι πιο κοντινοί “καλοί” άνθρωποι. Άραγε να σκέφτηκαν ποτέ πώς νιώθεις;
  Σε τσακίζουν με τα λόγια τους και απλά σκέφτονται “είναι δυνατός χαρακτήρας, θα το ξεπεράσει”. Έπειτα εσύ λυγίζεις, σπας και ο θυμός μεγαλώνει. Σε θεωρούν αποτυχημένο και ντρέπονται για σένα. Σε χτυπούν εκεί που πονάς.Ξαφνικά δε θες να τους βλέπεις. Αλλά η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Έπειτα, όλως περιέργως, όταν επιτύχεις χαίρονται και ξεχνούν όλα όσα έχουν πει. Ξεχνούν και παραμερίζουν τις νύχτες, που σε πίκραναν με τα λόγια τους. Σαν να μην συνέβησαν ποτέ!

 Οι παροιμίες σοφές: “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”. Άραγε πόσο δίκιο έχει; Μα εσύ πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσεις όλα αυτά; Ξεχνιούνται ποτέ; Και όταν τελικά όλα τελειώσουν και επιτύχεις και προχωρήσεις βρίσκεσαι αντιμέτωπος μ' ένα μεγάλο δίλημμα: Μ'αγάπησαν αληθινά, πραγματικά, γι' αυτό που είμαι ή όχι; Μήπως τελικά ήθελαν να με μετατρέψουν στα "δικά τους απωθημένα";
   
Η απάντηση για τον καθένα είναι διαφορετική αρκεί να καταλάβει ο καθένας με τί είδους ανθρώπους βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος. 

Ευχαριστούμε πολύ την Αφροδίτη Τοζακίδου για το υπέροχο άρθρο της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου