Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Αυτοεξομολόγηση...



Στην οποιαδήποτε απόφαση που καλόυμαστε στην ζωή μας να πάρουμε, λειτουργούμε βασιζόμενοι στην σκέψη μας, στο ένστικτό μας, αλλά και στη γνώμη των υπολοίπων. Βασανιζόμαστε από σκέψεις , από την έννοια του σωστού και του λάθους , από το αν διαθέτουμε την τόλμη να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας. Οι πράξεις που θέλουμε και δεν πραγματοποιούνται γίνονται οι σκέψεις που μας καταδυναστεύουν. Οι σκέψεις μας δεν είναι ''φίλοι'' μας, αν πρώτα εμείς δεν είμαστε συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας.
 
Τολμώ να πω, πως αν κάτι δυσκολεύει την ίδια μας την ζωή, αυτό είναι η σχέση που δεν έχουμε κατορθώσει να χτίσουμε με τον εαυτό μας. Το υπερβολικό, το κάτι παραπάνω είναι αυτό που ο άνθρωπος συνεχώς θέλει να έχει. Ο άνθρωπος από την φύση του ζητά περισσότερα από όσα μπορεί να έχει. Χωρίς να τα αποκτά και αγνοώντας αν πραγματικά τα θέλει ή αν είναι κάτι πλασματικό στο μυαλό του πάντα του λείπει αυτό που δεν έχει.
 
Όσο πιο ψηλά επιδιώκει να φτάσει ο κάθε άνθρωπος, τόσο πιο χαμηλά νιώθει ότι βρίσκεται και προσπαθεί για το ιδανικό του. Το ιδανικό όμως δεν είναι κάτι απτό, αλλά είναι κάτι που ο καθένας εξιδανικεύει για τον εαυτό του υπό το πρίσμα των στερεοτύπων που επικρατούν στην κοινωνία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει ο κοινωνικός περίγυρος και οι συνθήκες που βιώνουμε αν δεν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Η εξέλιξη για να έρθει, πρέπει να είναι εκ των έσω. Η στασιμότητα της ζωής είναι εκείνη που βλάπτει. Αν δεν σου αρέσει η πραγματικότητα και οι συνθήκες που ζεις, γιατί δεν επιδιώκεις το κάτι καλύτερο και ας κουραστείς;

Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη!

1 σχόλιο: