Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

3 ώρες χωρίς το κινητό μου...

Απόγευμα Σαββάτου. Αποφάσισα να βγω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για να πιω ένα καφέ. Όλα έβαιναν καλώς μέχρι που έφτασα στο μαγαζί. Άφησα τα πράγματα μου και κάθισα στο τραπέζι. Ενστικτωδώς έψαξα στις τσέπες το κινητό μου τηλέφωνο. Τίποτα. Ξεκίνησα να παρατηρώ το τραπέζι μήπως και το είχα τοποθετήσει ήδη σ'αυτό. Πάλι τίποτα. Ένας πανικός και μία ανασφάλεια με κατέκλυσε, Μου θύμισε το αίσθημα της στέρησης που είχα την πρώτη μέρα, όταν προσπάθησα να κόψω το τσιγάρο.
  "Πρέπει να γυρίσω στο αυτοκίνητο να το πάρω". Σκέφτηκα. Η τοποθεσία του μαγαζιού βέβαια ήταν αρκετά μακριά από το αυτοκίνητο. Δεν μπορούσα να φύγω αφήνοντας την παρέα μου μόνη. "Μα θα με ψάξουν, θα μου στείλουν μηνύματα πώς θα τα καταφέρω χωρίς επικοινωνία για τρεις ώρες;" Όλη αυτή η στέρηση διήρκησε για 3 λεπτά. Στέρηση από μία τεχνητή ανάγκη. Θεωρώ πραγματική ανάγκη αυτή, που υφίστατο ανέκαθεν. Το κινητό δεν υπήρχε ανέκαθεν στη ζωή μας, ούτε το διαδίκτυο.Οι άνθρωποι ζούσαν ευτυχισμένοι και χωρίς αυτό. Οπότε δεν είναι ανάγκη.

Τα λεπτά ξεκίνησαν να κυλούν πιο γρήγορα. Ήμουν καθαρά συγκεντρωμένος στη συζήτηση που είχα με το άτομο απέναντι μου. Κοίταξα το ρολόι μου αντί για το κινητό μου για να ελέγξω την ώρα. Τις στιγμές που το άτομο που είχα απέναντι μου, μιλούσε στο τηλέφωνο ή έστελνε μηνύματα, εγώ παρατηρούσα τον χώρο, σκεφτόμουν, ηρεμούσα. Επικεντρωνόμουν σ'αυτό που έπινα, στην ουσία της βόλτας, στην ηρεμία που επεδίωκα να αποκτήσω, Τελικά τα λεπτά έγιναν ώρες και πραγματικά η διαφορά ήταν μεγάλη. Σκέφτηκα καθώς έφευγα: Τί στερήθηκα; Αντιθέτως! Πέρασα καλύτερα!Απόλαυσα πλήρως ό,τι δεν θα μου επέτρεπε ο εθισμός του κινητού. Δεν χρειάστηκε παράλληλα με τη δική μου βόλτα να ελέγξω και τις βόλτες των άλλων ανθρώπων στην αρχική σελίδα του facebook. Ήμουν επικεντρωμένος στη δική μου ζωή και μόνο, κι αυτό μου προκάλεσε μία στιγμιαία πληρότητα. Δεν με ενδιέφερε αν κάποιος ήθελε να μου πει κάτι, ας περίμενε να γυρνούσα από τη βόλτα μου. Ας τηλεφωνούσε ξανά αργότερα. Ένιωσα ελεύθερος.

 Πώς θα αισθανόσασταν αν καθώς εκμυστηρευόσασταν ένα μυστικό σας σ'έναν άνθρωπο εκείνος έβγαινε από το δωμάτιο για να παίξει τένις ή ποδόσφαιρο ενώ εσείς μιλούσατε; Πώς θα ήταν αν καθώς μιλούσατε εκείνος μιλούσε με άλλους 5 φίλους του στο ίδιο δωμάτιο χωρίς να σας ακούει; Είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος βρίσκεται στο κινητό ενώ απέναντι του έχει έναν άνθρωπο, που ζητά την επικοινωνία. Πού καταλήξαμε; Να ζητάμε να την επικοινωνία διεκδικώντας να γίνουμε εμείς η προτεραιότητα ενός ανθρώπου αντί για το κινητό του.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα πείραμα. Μπορείτε μία μέρα να κρύψετε στο αυτοκίνητο το κινητό του/της φίλου/η σας ανακοινώνοντας του/της, μόνο, όταν καθίσετε στο μαγαζί πως το κινητό το ξέχασε στο αυτοκίνητο. Αν μένετε στο ίδιο σπίτι, κρύψτε το κινητό αυτό πριν φύγει καν απ'το σπίτι. Το πείραμα της στιγμιαίας απεξάρτησης δεν θα ισχύει αν εσείς ή το άλλο άτομο ενημερώσει όλους τους γνωστούς του πως για 3 ώρες δεν θα έχει το κινητό μαζί του. Πρέπει να πιαστεί εξ' απροόπτου.
 Τί έχετε να χάσετε; 3 ώρες πραγματικής ζωής απέναντι στην εικονική πραγματικότητα-ανάγκη, που αν σκεφτείτε βαθύτερα έχει πολλούς λόγους για να γίνει από πολυτέλεια πραγματική ανάγκη. Βοηθήστε τους ανθρώπους γύρω σας να έχουν μία ουσιώδη επικοινωνία με τους φίλους τους. Βοηθήστε τον εαυτό σας να ζει τη στιγμή χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις ηλεκτρικών συσκευών.

Υ.Γ=Θα ήθελα πολύ όσοι το δοκιμάσουν να στείλουν μήνυμα στη σελίδα μας "Πυθαγόρειο Θεώρημα" στο facebook ή στο mail pithagoras_1993@windowslive,com ώστε να μπορέσουμε μετά να ανακοινώσουμε τα στατιστικά των αντιδράσεων από τους ανθρώπους, που συμμετείχαν στο "πείραμα" μας.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου