Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Κείμενα μίας "ανώνυμης" φίλης,...

Αποχωρισμός

Είναι βαριά η νότα του αποχωρισμού.. είναι εκείνη η basso νότα στο πεντάγραμμό μου.. την ακούω και μου πνίγει τα σωθικά… μου ξεριζώνει τα φύλλα της καρδιά μου.. μ’ αγγίζει ύπουλα.. όπως οι βουβές ψιχάλες που μετά γίνονται μια γοερή θάλασσα βροχής· είναι τα κύματα.. αυτά που τα ακούς από το θαλασσινό κοχύλι. Για εσένα μοιάζει μια μονότονη βουή.. για τους θαλασσόλυκους όμως το ένα κύμα διαφέρει από το άλλο.. το κύμα του αποχωρισμού είναι το πιο ηχηρό.. αυτό που σε αδειάζει ορμητικά στην άμμο· μα και αυτό που μόνο εσύ δύνασαι να κοιτάξεις κατάματα για να το τιθασεύεις.
Όλα αυτά που νιώσαμε για χρόνια σβήστηκαν με πέντε ξερές λέξεις.. με πολλά συνεχόμενα δεν.. ένα αγκάθι στα ματωμένα μου δάχτυλα, που πήγαν να πιάσουν το γυάλινο τριαντάφυλλο της αγάπης. Ναι… γυάλινο. Και εγώ που νόμιζα πως είναι φτιαγμένο από ατσάλι· …αλλά γελάστηκα. Γιατί ατσάλινες καρδιές δεν υπάρχουν.. ούτε αθάνατα συναισθήματα.

Μεγάλωσα

Αναπολώ τις στιγμές που μου έλεγες ευχαριστώ με ένα χαμόγελο ..σ’ αγαπώ με ένα δάκρυ. Τις ατελείωτες ώρες.. που κάτω από την πασχαλιά, μυρίζοντας το μεθυστικό της άρωμα, με ζέσταινες με την αγκαλιά σου·
το ατελείωτο μέτρημα των αστεριών και το νεύμα της δικής σου καληνύχτας· το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, που μόνο εσύ ήξερες να τιθασεύεις· το μονόλογό σου στη βουκαμβίλια της αυλής και το παιχνίδι σου με το απέραντο χρυσό της αυγής ·την αφή των χειλιών σου πάνω στα παγωμένα μου μάγουλα..
φάρος στο δικό μου λιμάνι της σιωπής· πυξίδα στο δικό μου χάρτη της ζωής· χιτώνας ονείρου που με τυλίγει τα βράδια και με βυθίζει στα δικά του χάδια. Αυτό το τελευταίο σ’ αγαπώ, πιο πολύ απ’ όλα καρτερώ· που ένα αναπάντεχο γιατί, το έσβησε από τα χείλη σου εκείνο το πρωί..

Η Αγάπη σου

Η αγάπη σου κόσμημα της λύπης· μαργαριτάρι μέσα σε κοχύλι βυθισμένο που το φως του με τυφλώνει· στο κορμί μου το φορώ και προσμένω το αναπάντεχο νεύμα σου.. το λάγνο εκείνο βλέμμα σου..
φυλακτό γεμάτο από τα δάκρυά σου· βυθός ολάκερης της θαλάσσης στη ματιά σου· ονειροπαγίδα που φυλακίζει τις αισθήσεις μου.. βροχή μυστηριώδης με στάλες μιας ανάμνησης βαθιάς.. που σαν ποτάμι φτιάξουνε αυτό γάργαρο κυλά· όπως κυλά ανύποπτα ο χρόνος... όταν είμαστε αγκαλιά.
Τα τελευταία δευτερόλεπτα ιδρώτας πλημμυρίζει το πρόσωπό μου.. η πνοή σου προμηνύει το γλυκό αντίο, που θα ξεστομίσουν τα ροδαλά σου χείλη.. τα μάτια σου καθρέπτης απόκρυφων μυστικών μιας αγάπης δυνατής· αιώνια σημάδια στην ψυχή μου.

Μια θάλασσα απέραντη η τρυφηλότητα

Άμα βυθιστείς στην τρυφηλότητα δύσκολα ξανά ανεβαίνεις στην επιφάνεια. Πρέπει να βγεις στο κυνήγι του χαμένου θησαυρού και αν ανακαλύψεις το σωσίβιο που θα επιφέρει την άνωση στην επιφάνεια της απέραντης θάλασσάς της, φαντάζεις τυχερός. Γιατί μια τόσο γαλανή και κρυστάλλινη θάλασσα μοιάζει θελκτική, σε συναρπάζει και σε μεθάει αργά… μια μέθη βασανιστική και μια τύφλωση αστραπιαία… σαν αυτή του κύκλωπα Πολύφημου από τον πρωταγωνιστή Οδυσσέα· μοιάζει με χαμόγελο μοναδικό, όπως αυτό της Τζοκόντα… και αυτή σαν μια Τζοκόντα σου χαμογελάει. Έτσι σε πλημμυρίζει μια αίσθηση μοναδικής ικανοποίησης, σε σημείο κορεσμού.
Το οξυγόνο όμως κάποτε τελειώνει. Και τότε αναγκάζεσαι να βγεις από την απέραντη αυτή θάλασσα. Το σωτήριο καράβι της ελπίδας και της αυτοσυγκράτησης θα σε ελευθερώσει· μόνο όμως αν δεν είναι σαπιοκάραβο, σαν και αυτό της ματαιοδοξίας. Γιατί για να δαμάσεις την πιο φουρτουνιασμένη θάλασσα θέλει γερό κατάρτι. Πρέπει να δαμάζεις τα πάθη σου και τις ορέξεις σου. Να μην καταντάς κηφήνας, αλλά να είσαι μέλισσα που ρουφάει διαρκώς και ακούραστα το νέκταρ.. ακόμη και το λουλούδι εκείνο με τον πιο λεπτό κορμό, που την αντέχει πάνω του. Μόνο έτσι θα ξεφύγει η ψυχή σου από την αιώνια φυλακή του μυαλού σου… μόνο έτσι θα ξεγλιστρήσεις από το αιώνιο πάπλωμα που σε έχει σκεπάσει και δεν σ’ αφήνει να αναπνεύσεις καθαρό οξυγόνο.

Γράφει η φίλη μας με το ψευδώνυμο "Ερωφίλη". Την ευχαριστούμε για τα υπέροχα κείμενα της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου