Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Κείμενα μία "ανώνυμης" φίλης μας: "Τι είναι ο έρωτας-Φεύγεις-Φθινοπωρινό πρωτοβρόχι"

Τι είναι ο έρωτας;

Δεν ξέρω εάν είναι αλήθεια αυτό που λένε ‘αγάπη’.. ή πιο συγκεκριμένα αυτό που ονομάζουν ‘έρωτα’. Για εμένα ο ‘έρωτας’ είναι συναίσθημα έντονο, βαθύ.. δεν έχει να κάνει με την ηλικία ή με την ωριμότητα του ανθρώπου· όλοι ερωτευόμαστε.. ερωτεύεται το παιδί, ο έφηβος, ο ηλικιωμένος.. είναι αυτό που λένε ότι ο έρωτας δεν υπολογίζει που θα ρίξει τα βέλη του, αρκεί μόνο να τα ρίξει.
Ο ‘έρωτας’ είναι να καταλαβαίνεις τον άλλον μόνο από τα μάτια.. να διαβάζεις τη σιωπή του.. να εξερευνείς κάθε σημείο και γραμμή του κορμιού του.. να ερωτεύεσαι κάθε του κίνηση και να κατανοείς κάθε του βλέμμα. Όταν περνάει από δίπλα σου να νιώθεις ένα σφίξιμο, σαν να σε διαπερνά ένα πολύ έντονο ρίγος .. μια αίσθηση τόσο παράξενη που δεν έχεις ξανανιώσει άλλοτε ή που νιώθεις πολύ σπάνια. Είσαι ερωτευμένος όταν προσμένεις εκείνο το χαμόγελο που θα είναι η δική σου πιο γλυκιά καληνύχτα, αυτή η καληνύχτα που θα ομορφαίνει τα όνειρά σου.. όταν αντικρίζεις εκείνα τα μάτια που εσύ μόνο ξέρεις και χάνεσαι μέσα στο βυθό τους.. όταν το άγγιγμά σου φτάνει και μόνο για να δημιουργήσει ένα κλίμα κατανυκτικής νυχτερινής σιωπής.. αυτής της σιωπής που μόνο εσείς ξέρετε πως μοιάζει..
Έρωτας ακόμα σημαίνει να βυθιζόμαστε σε σκέψεις συχνά· να αναρωτιόμαστε πόσο ευτυχισμένοι θα ήμασταν αν υπήρχαμε έστω και για λίγο στη ζωή του άλλου.. ή αν βρισκόταν αυτός στη δική μας· να επιζητούμε αυτό που νομίζουμε πως μας ταιριάζει αλλά δεν του αξίζουμε… υποτιμώντας τον εαυτό μας να τυφλωνόμαστε από το λάθος ενώ έχουμε τόσο κοντά μας το σωστό. Να πληγωνόμαστε αλλά και να πληγώνουμε· να βασανίζεται πολύ η ψυχή μας.. και μέχρι να ηρεμήσει να πρέπει να περάσει καιρός.. γιατί ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.. μα ο πόνος ο χειρότερος εχθρός.

Φεύγεις

Σαν τα τρένα δίχως προορισμό μου μοιάζεις· χάνεσαι από τον κόσμο μας.. όλο χάνεσαι σε άγνωστους τόπους με ανήλιαγα μονοπάτια· χάνεσαι από την βουή, τον τόπο, τον κόσμο … μα ποτέ από τη σκέψη μου. Ριζωμένο στην ψυχή μου το βλέμμα των ματιών σου· η μυρωδιά της στάχτης στη θάλασσα από τη φωτιά μας με ξυπνάει κάθε πρωί… πάνω στα χαραγμένα βήματά σου στην άμμο εγώ περπατώ... το χάζι μας στο μπαλκόνι ομορφαίνει τον ύπνο μου.. ο ήχος της πένας σου μοιάζει πια άγνωστος… ο ήχος των κλειδιών στην πόρτα ξεχασμένος.. η αφή των χεριών προκλητική μα ανέφικτη κίνηση· αιώνια φαντασίωσή μου.. το στίγμα των χειλιών σου διάπλατο φαντάζει στο κορμί μου.. η αγκαλιά σου το ολάκερο λιμάνι μου.. ένα όνειρο με εμάς τους δύο αγκαλιά λυτρωτικό.. στ’ αλήθεια όμως μοιάζει απατηλό.
Η βάρκα άγγιγμα απαλό στη θάλασσα.. τα αστέρια κέντημα στον ουρανό.. ο αφρός της θάλασσας χάδι στην άμμο.. το κύμα αγνό γαργαλητό.. ο άνεμος γλυκός ψίθυρος στα δέντρα.. τα φύλλα πολύχρωμο φόρεμα του χώματος. Εσύ·…
ο κόσμος μου ο αιώνιος.
Στερνή μου αγάπη·
μοιάζεις με ρόδο της αυγής… λουλούδι που ανοίγει με το άγγιγμα της νύχτας... με εκείνο το βλέμμα της ανατολής, που το πρωί μας γνέφει καλημέρα. Είσαι αστέρι κεντημένο στο υφαντό του ουρανού· το πιο λαμπρό διαμάντι του αυγερινού. Τα κρυσταλλένια δάκρυά σου πολύτιμα του χειμώνα στολίδια· φύλλα πικροδάφνης στο κατώφλι μου ριγμένα από τη ριπή του ανέμου.. που τα πάγωσε τ’ αγιάζι αυτής της χειμωνιάτικης νύχτας.. αυτής που τα σώματά μας δε θα μπερδευτούν.. που τα βλέμματά μας δε θα αναμετρηθούν..

Φθινοπωρινό Πρωτοβρόχι

Κάθομαι ένα σούρουπο στο μπαλκόνι και γεύομαι την πνοή του νοτιά που γαργαλάει τα φύλλα της κληματαριάς και φλερτάρει με τα νυχτολούλουδα· που σαν ψίθυρος γλυκός ακούγεται στα αυτιά των τριζονιών. Και απέναντι βλέπω την ελιά, που πάνω στα μυτερά της φύλλα τα υποδέχεται· θα της μιλάνε από το φεγγαρόφωτο μέχρι την αυγή. Την ηρεμία μου αυτή ταράζει ξάφνου μια λιβελούλα, από αυτές με τα μεγάλα μακριά φίνα φτερά. Ακούω τις στάλες τις βροχής.. να σου και το πρωτοβρόχι.. σταγόνες που μετά γίνονται δροσοσταλίδες, ο καθρέφτης των πετούμενων και των ανθών. Σιγά σιγά στην ουράνια παλέτα, τα χρώματα του τόξου αναμιγνύονται με αυτά του ηλιοβασιλέματος και με εκείνο το παρθένο λευκό των σύννεφων. Μια πανδαισία ενός χρώματος μοναδικού και ανεξερεύνητου. Έτσι όπως αγκαλιάζει το χρώμα αυτό, το τόσο πρωτόγνωρο, τον ουρανό, έτσι μ’ αγκάλιαζες και εσύ μετά από κάθε πρωτοβρόχι..
Χαζεύοντας ο χρόνος κυλά τόσο γρήγορα… ο ύπνος με υποδέχεται στην αγκαλιά του μέσα σ’ αυτό το φόντο παραμυθιού… τα φύλλα διάσπαρτα μέσα στη φθινοπωρινή αυτή βροχή, όπως τα όνειρά μου. Το πρωινό κρύο με καλημερίζει, γαργαλώντας τη ραχοκοκαλιά μου. Ακούω γέλια.. ακούω τον ήχο της λατέρνας.. να σου και ο καροτσέρης ξεπροβάλει . Η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού και των αχνιστών κανελοκούλουρων ξεχύνεται στο δρόμο. Η μυρωδιά του μουσκεμένου χώματος και του βασιλικού στο μπαλκόνι μου, τα περιστέρια που ζωγραφίζουν σχήματα στον ουρανό, αυτή η ηρεμία της φύσης με κάνει να μη θέλω να φύγω από την ξύλινη πολυθρόνα μου… και να θέλω να ξαναζήσω αυτό το όνειρο φθινοπωρινής νυκτός..

Ευχαριστούμε τη φίλη μας με το ψευδώνυμο "Ερωφίλη" για τα κείμενά της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου