Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Πεζά και ποιήματα μίας ανώνυμης φίλης μας...

Νυχτερινή μου σκέψη

Το σεντόνι νωπό από τα δάκρυα.. κόκκινα χείλη άγευστα· μαλλιά στο χρώμα του σταχιού που τώρα ασπρίσανε.. βαθιανασαίνω.. κοιτώ ολόγυρα με ένα βλέμμα πλανεμένο και ταυτόχρονα τόσο ελεύθερο.. τα υγρά βλέφαρά μου βαραίνουν.. θέλουν να κλείσουν σαν έφτασε η νύχτα, για να σε ονειρευτώ.. πριν κλειδώσουν την πύλη των ματιών μου, γνέφουν καληνύχτα στο φεγγάρι· υπακούουν στο κάλεσμα του ύπνου.. στο γλυκό κάλεσμα του ονείρου.. του μοναδικού, του ανεπανάληπτου, του αινιγματικού, του ενστικτώδους και συνάμα τόσο αληθινού· ωραία αίσθηση η γλυκιά μεθυστική παραίσθηση… λουσμένη από το άρωμα του νυχτολούλουδου.. ντυμένη με το φως του φεγγαριού.. του μοναδικού θεατή του ονείρου αυτού.. που μου ψιθυρίζει από την αστεροκεντημένη ποδιά του ουρανού.
Μαγική φαντάζει η οπτασία σου… το δάκρυ σου η καληνύχτα στη ματιά μου που σε κοιτάζει επίμονα.. μια στάλα από την απέραντη θάλασσα που ξανοίγεται μπροστά μου.. δροσοσταλίδα που καθρεφτίζεται η μοναξιά μου· ολόγυρα σκοτάδι.. ένα σκοτάδι που φοβόμουνα παιδί μα τώρα το προσμένω καθημερινά να’ ρθει· στα βάθη του σάπιου μου ονείρου κείτεται η λαχτάρα μου η αιώνια. Αυτό είναι ο έρωτας· μια λέξη που ισοδυναμεί με τόσες άλλες…
Φιλιά της φαντασίας.. ονειρικά αλλά ψεύτικα.. ζηλευτά αλλά ψεύτικα.. μας το μαρτυρά ο διαμαντοστολισμένος ήλιος που γελά..

Ο κόσμος του δήθεν

Το «δήθεν» είναι κάτι πολύ συχνό στις μέρες μας. Το συναντάς παντού σχεδόν. Μπορεί να το έχεις δίπλα σου ή ακόμα και μέσα στο σπίτι σου. Δεν αγοράζεται, είναι δωρεάν και συνήθως βγαίνει σε μορφή προσωπείου, που αρχικά σε ξεγελάει χαμογελώντας σου διάπλατα και κολακεύοντάς σε, μα ύστερα εσύ εάν είσαι καλός «κριτικός» το καταλαβαίνεις και του χαρίζεις απλόχερα όσα αστεράκια νομίζεις ότι του αξίζουν, γι’ αυτήν του την ερμηνεία. Αν είναι η επίσημη πρεμιέρα του το καταλαβαίνεις συνήθως από τα πολλά ψέματα, που καταντούν σιγά σιγά να αποκαλύπτουν αλήθειες. Αν πάλι χαρακτηρίζεται από «τέχνη» σ’ αυτό μπορεί να σου πάρει καιρό να το καταλάβεις ή να μην το καταλάβεις και ποτέ.
Το «φαίνεσθαι» και το «δήθεν» είναι το δώρο μαζί με το περιτύλιγμα. Είναι η τούρτα με το κερασάκι της. Ανοίγει το εκκεντρικό περιτύλιγμα και μέσα δε βρίσκεις ένα αληθινό δώρο, το «είναι», αλλά το υποκριτικό, το προκλητικό, το επιδεικτικό, «το φαίνεσθαι». Έτσι κι αλλιώς ένα εκκεντρικό περιτύλιγμα, δε θα συνόδευε ποτέ ένα αυθεντικό και ταπεινό δώρο.. μα μόνο ένα ψευτοακριβό. Ναι ψευτοακριβό… γιατί; γιατί είναι ακριβό εξωτερικά… ακριβό σε χρήματα.. όχι όμως εσωτερικά, σε συναισθήματα.
Αυτό το «δήθεν» λοιπόν είναι ο κόσμος μας.. ή μάλλον ο κόσμος μερικών από εμάς. Και τελικά μήπως ο κόσμος πολλών από εμάς;

Περπατώ

Στάξε μου λίγο καφέ στο ποτήρι,
να δω και εγώ πως έφυγε η νύχτα… η ξεχασμένη από τη φύση·
που για οδηγό έχει το φεγγάρι στα σκοτεινά σοκάκια της.
Και περπατώ..
κάθε μου βήμα μια μαρτινή αμυγδαλιά,
με λίγα μόνο άνθη που κρύβονται του ήλιου.
Φύλλα σε πολύπλοκα σχήματα.
Μα τι θαύματα γεννάει τούτη η φύση!
Το θρόισμά τους κάθε μου ανάλαφρο μουσικό βήμα.
Παγωμένα τα χείλη… ανέμου φιλί μου που με τυλίγει με ερωτισμό σε απόκρυφο μονοπάτι ελπίδας το ανεμοχάιδεμα των δέντρων· σιωπή μεθυστική έχει συνεπάρει το κορμί μου· αποπνικτική μου δίψα και μυστική ευχή παράλληλα…
ερεθιστικά ερωτόλογα μου ψιθυρίζει ο άνεμος·
εγώ έτσι σε αφουγγράζομαι· λούζομαι, γεύομαι το κάλλος τούτο.
Άραγε ζω και εγώ κάτω από τη σκιά του δέντρου των ψευδαισθήσεων ;

Πλάι σου η ζωή

Βαδίζω ανέμελα μες στη βροχή
περνά ανύποπτα απ’ το πλάι μου η ζωή,
η πνοή σου σημάδι βαθύ στην ψυχή
το γέλιο σου χάδι στο δικό μου κορμί·
φως ονείρου στο δικό μου πρωί
ήλιος που σβήνει τα δάκρυά μου
άνεμος που δροσίζει τα μάτια μου,
που ροδίζει τα μάγουλά μου.

Απόκρυφα μονοπάτια.
Μέσα στα δικά σου μόνο μάτια φαντάζουν μυστικά...
μύχιες σκέψεις ολόγυρα λικνίζονται θελκτικά·
σα νύμφη, σα νεράιδα βαδίζεις
τη σκόνη σου στο πέρασμά σου αφήνεις,
τους δρόμους με δαφνόφυλλα και ρόδα στολίζεις.
Στα καταπράσινα τα φύλλα τις δροσοσταλίδες αγγίζεις
και καθρεφτίζεσαι στα καταγάλανα νερά…
λικνίζεσαι με βραχιόλια στους καρπούς,
που έχουν του ουράνιου τόξου τους χρωματισμούς.
Δένεις με νούφαρα τα ξανθά σου τα μαλλιά·
χρώμα σταχιών που ο άνεμος χαϊδεύει
και φτιάχνει νανούρισμα μεθυστικό
που τους πόνους μου για λίγο τους γιατρεύει…

Το άρωμά σου…
φωτιά στο δικό μου τσιγάρο της σιωπής
πανί στο δικό μου πλοίο της φυγής
πηγή στο δικό μου δρόμο της ζωής,
νοτιάς στη δική μου πολύχρωμη ανέμη
φως στο δικό μου απροσπέλαστο αστέρι.

Και αγναντεύω το τοπίο το σαγηνευτικό,
βλέπω μπροστά μου τον παράδεισο και σιωπώ.
Το τραύμα της σιγής γλυκό,
το νεύμα της ματιάς σου παρηγορητικό.
Το άγγιγμα της αυγής διαπεραστικό,
το κάλεσμα της αφής σου αφοπλιστικό.

Ευχαριστούμε την φίλη μας με το ψευδώνυμο "Ερωφίλη" για τα υπέροχα κείμενά της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου