Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Το παράδοξο μιας καθόλα εξελιγμένης εποχής


Το παράδοξο και συνάμα παράξενο της εποχής μας είναι πως έχουμε κατορθώσει σε υλικούς και τεχνολογικούς ορίζοντες πολλά περισσότερα από ό,τι σε ηθικούς, προσωπικούς και κοινωνικούς ορίζοντες .Ναι μεν έχουμε πιο ψηλά καλοδουλεμένα κτίρια, δρόμους φαρδείς αλλά έχουμε χαμηλότερη ηθική και πιο στενούς ορίζοντες. Η μόρφωση μας, σαφώς υπερτερεί, αλλά συνοδεύεται από λιγότερη κρίση. Μπορεί να έχουμε περισσότερους ειδικούς ,αλλά έχουμε πιο πολλά προβλήματα. Ακόμα και με την υγεία συμβαίνει σήμερα, να έχουμε περισσότερα φάρμακα αλλά λιγότερη υγεία. Μάθαμε να κερδίζουμε τα προς το ζην αλλά όχι πως να ζούμε. Μπορεί να καταφέραμε να πάμε ως το φεγγάρι, αλλά αγνοούμε παντελώς τον άνθρωπο που υπάρχει δίπλα μας. Σχεδιάζουμε συνεχώς το τι θέλουμε να κάνουμε στο μέλλον, αλλά ξεχνάμε το σήμερα. Φαινομενικά έχουμε κατακτήσει την έννοια του ατόμου ,αλλά δεν έχουμε αφήσει κατά μέρος τις προκαταλήψεις και τις φαινομενικά σωστές ‘’κοινωνικές’’ νόρμες. Μισούμε συχνά, αγαπάμε πολύ λιγότερο και μιλάμε πολύ. Μας ενδιαφέρει να κατακτούμε τον εξωτερικό χώρο, αλλά δεν κάνουμε προσπάθεια να γνωρίσουμε το ΄΄εγώ΄΄ μας. Στην τεχνολογία κάνουμε άλματα ,αλλά την ουσιαστική ,απτή ,καθημερινή επικοινωνία ,τείνουμε να την αφήνουμε. Ζούμε στον καιρό της χαμένης και καταρρακωμένης ηθικής ,των σχέσεων της μιας βραδιάς, των ουσιών και χαπιών που μπορούν να τα κάνουν όλα από το να χαρείς μέχρι το να αυτοκτονήσεις. Όλα αυτά θα μπορούσαν τόσο εύκολα να αλλάξουν ,αν συνειδητοποιούσαμε το πιο απλό.  Τα υλικά μπορούν να μείνουν πολύ περισσότερο από ό,τι εμείς οι ίδιοι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι δύσκολο να περάσουμε χρόνο με τα πρόσωπα που αγαπάμε ,να πούμε μια ευγενική κουβέντα , να κάνουμε μια πράξη χωρίς αντίτιμο. Η ζωή ,άλλωστε μετριέται από τις στιγμές…

Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου