Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει...


Μία διαμονή σε μία κατασκήνωση ήταν η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο, πιο συγκεκριμένα ο τραυματισμός ενός παιδιού και η απάντηση ενός άλλου" Όταν πονάμε,μεγαλώνουμε πιο γρήγορα."
Η πρόταση αυτή, προφανώς, δεν με άφησε αδιάφορο. Από μικροί μαθαίνουμε πως όταν πέφτουμε, ψηλώνουμε, γινόμαστε πιο δυνατοί. Αυτό, βέβαια, πόσο μπορεί να υφίσταται, όταν ενηλικιωνόμαστε;
Κι αν κάθε φορά που πληγωνόμαστε,γινόμαστε πιο δυνατοί, ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί πως η δύναμη ενός ανθρώπου πάντα έπεται του πόνου; Κι αν ο πόνος είναι δύναμη, η ευτυχία και η στήριξη τί είναι;
Όλοι μας μαθαίνουν πως γινόμαστε δυνατοί μετά από έναν τραυματισμό , σωματικό ή ψυχικό.Κανείς, όμως δεν μας μαθαίνει πώς θα μπορέσουμε να τον ξεπεράσουμε. Σίγουρα ο πόνος μας πεισμώνει, αφού πρώτα μας στεναχωρεί, αλλά, αν όχι πάντα, μας δημιουργεί τραύματα, τα οποία προφανώς δεν εξαλείφονται εύκολα.
Δύσπιστοι, ανασφαλείς, πληγωμένοι, καχύποπτοι και με πολλά απωθημένα οι άνθρωποι που πληγώνονται.Πώς μπορεί οπότε ο πόνος να μας οδηγήσει στην ευτυχία και στην ωριμότητα; Πιστεύω πως όσοι πονούν ωριμάζουν, αν όμως αντιληφθούν την έννοια του πόνου με τη σωστή του σημασία. 

Ο πόνος μπορεί να μας ωριμάσει.Να μας βοηθήσει να είμαστε πιο προσεκτικοί κατανοώντας τα όρια μας.Όρια και αντοχές που ίσως πιστεύαμε πως δεν είχαμε.Όταν όμως πονάς, όταν φτάνεις στον "πάτο" τότε ανακαλύπτεις την αξία της επιφάνειας.Στο χέρι σου ,λοιπόν, είναι να μετατρέψεις τον πόνο σε δύναμη, όχι δύναμη που μπορεί να βλάψει αντίστοιχα τους άλλους.Δύναμη που σε μετατρέπει σ'έναν πιο δυνατό άνθρωπο γεμάτο εμπειρίες.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου