Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Το αξίζεις άραγε;

Δεν ήμουν σίγουρος για το τι έπρεπε να ευχηθώ τελικά. Από τη μία η Θεσσαλονίκη, η πόλη μου, οι φίλοι και η οικογένεια μου. Τα στέκια και οι δρόμοι που τόσο καιρό είχαν φιλοξενήσει τις σκέψεις μου. Σκέψεις για εκείνη, αναμνήσεις, ξενύχτια και κλάματα. Από την άλλη τα Γιάννενα. Επιτέλους θα ήμουν και πάλι κοντά της. Θα σπουδάζαμε στην ίδια πόλη κι αν ήμουν και λιγάκι τυχερός θα την συναντούσα πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα. Ίσως βέβαια να μην της μιλούσα. Το ξέρω άλλωστε πως δεν θέλει να έχει επαφές μαζί μου. Το ξέρω πως την τρομοκρατώ κάθε φορά που εμφανίζομαι. Η φωνή της τρέμει από την προσπάθεια να φανεί ψύχραιμη κάθε φορά που σηκώνει το τηλέφωνο μετά από τις πολλές κλήσεις μου. Το βλέμμα της με παρακαλάει να μην κάνω σκηνή και  να μην της φωνάξω κάθε φορά που με συναντάει τυχαία στο δρόμο ή ίσως όχι και τόσο τυχαία. Νευριάζει με την συμπεριφορά μου και σίγουρα νιώθει δικαιωμένη που πήρε την απόφαση να τελειώσει αυτό που είχαμε, μια σχέση με μένα, τον παράλογο, τον υπερβολικό, που δε θα μπορούσε ποτέ να της δώσει την ηρεμία και την ασφάλεια που έψαχνε. Με κείνον που με αντικατέστησε φαίνεται πιο ολοκληρωμένη. Μοιάζει χαρούμενη κι ερωτευμένη. Ίσως αυτό είναι που με θυμώνει τόσο.  Εγώ δεν είμαι πλέον στη ζωή της, δεν την κάνω να γελάει, δεν την βοηθώ, δεν της συμπαραστέκομαι. Εκείνος τώρα το κάνει και ίσως να μην έχω το δικαίωμα να επέμβω . Αρκετά προβλήματα της δημιούργησα τότε που ήταν δική μου. Αρκετές φορές την πίεσα τόσο, που δεν ήξερε αν έπρεπε να κλάψει ή να γελάσει. Όμως δεν γίνεται να μείνω σιωπηλός. Θέλω να προσπαθήσω. Να της δείξω πως όσα ερωτεύτηκε κάποτε είναι ακόμη εδώ και όσα την στεναχώρησαν είμαι πρόθυμος να τα αλλάξω. Αρκεί να μου δώσει μια ευκαιρία, απλά μια δεύτερη ευκαιρία… Το τσιγάρο τελειώνει και εγώ δεν έχω ακόμη αποφασίσει. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να ακούσω τη γνώμη της, να ήθελε να μου δώσει την συμβουλή της. Θεσσαλονίκη ή Γιάννενα; Τι να δηλώσω πρώτο; Δεν ξέρω ακόμη…

Γράφει η Μαντώ Αρβανίτη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου