Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Μία λέξη για σένα...

Τα επόμενα βράδια δε θα σου ανήκουν, τα επόμενα ξενύχτια δε θα είναι για σένα. Θα ακούω την απαίσια μουσική που σου αρέσει και δεν θα σε σκέφτομαι, θα ακούω το όνομα σου και δεν θα με νοιάζει. Σου την χρωστάω την αδιαφορία μου για όσα σου είπα και δεν απάντησες, για όσα σου έδειξα και δεν κατάλαβες.
Αλλάζω καθημερινότητα και μένεις στη παλιά. Δεν έχεις θέση πλέον στις μέρες μου, δεν θα τριγυρνάς πια στο μυαλό μου. Δεν θα σε ψάχνω όπου κι αν βρίσκομαι και όταν σε συναντώ δε θα ταράζομαι. Το βήμα μου θα μένει σταθερό, το βλέμμα μου ατάραχο. Σε λίγο θα αμφιβάλεις αν ποτέ σε ήθελα.
Θα βρω ξανά τον εαυτό μου, που κάπου τον ξέχασα, ανάμεσα σε γκρίνια, φτερουγίσματα και υπερβολές. Το επόμενο σφηνάκι δε θα είναι στην υγειά σου, τα μάτια μου δε θα βουρκώσουν ξανά για χάρη σου. Ακόμη και αν δεν είμαι καλά δε θα είσαι πια ο λόγος.
Ο χρόνος κυλάει γρήγορα για να μένουμε πίσω. Λυπάμαι για όσα έχασα εξαιτίας σου, για όσα προσπέρασα για σένα. Δεν σου χαρίζω πλέον καμία μέρα μου. Σε λίγο θα με υπολογίζω περισσότερο και όσα σου έδωσα θα τα απαιτώ για τον εαυτό μου.
Τις επόμενες φορές αν με ρωτήσουν τι σιχαίνομαι, δίπλα στην αγένεια και την απαισιοδοξία θα βάλω τη λέξη δειλία. Και όταν θα την προφέρω θα χαμογελάσω ειρωνικά και το χαμόγελο θα σου είναι αφιερωμένο, γιατί αυτή θα είναι η μόνη λέξη που θα σε φέρνει πλέον στο μυαλό μου. 

Γράφει η Μαντώ Αρβανίτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου