Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Που πήγε η χαμένη παιδικότητα;

Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο νοσταλγώ, φοβάμαι κι ανησυχώ. Άραγε που πήγε η χαμένη μας παιδικότητα; Που βρίσκονται τα παιχνίδια στις πλατείες και τα υπέροχα, όλο νοήματα, κινούμενα σχέδια, με τους αγνούς ήρωες;
  Που βρίσκονται εκείνα τα παιδιά που έπαιζαν κρυφτό έως τις 10 , όπου έπρεπε να γυρίσουν γρήγορα σπίτι; Δεν βλέπω πουθενά, ούτε ποδήλατα, ούτε μπάλες να εκνευρίζουν τα αυτοκίνητα στους δρόμους! Που είναι οι κανόνες των γονέων; Οι απαγορευτικές ώρες κι η ασφάλεια που οφείλουν να αισθάνονται τα παιδιά από τους κηδεμόνες τους;

  Που πήγε το αθώο φλερτ των νέων , το οποίο διαδέχθηκε βάναυσα το άμεσο, ρηχό και σεξουαλικό πρότυπο του "έμπειρου εφήβου"; Γιατί βιάζονται οι νέοι σήμερα; Εγώ ξέρω πως τα όρια θνησιμότητας αυξήθηκαν σε σύγκριση με τα παλαιότερα χρόνια! Γιατί τα πάρτι στο σπίτι αντικαταστάθηκαν από τους χορούς στα μπουζούκια και τα αναψυκτικά από το αλκοόλ; Σαν μαθητές ήμασταν πιο ευτυχείς αν πίναμε αλκοόλ; Δεν νομίζω να θυμάται κανείς αυτή τη λεπτομέρεια...
  Μάλλον επειδή οι νέοι στις μέρες μας κοιτούν κάτω. Ίσως αυτό , μελλοντικά, συμφέρει πολλούς αλλά θεωρώ πως εκεί κρύβεται το πρόβλημα. Παιδιά, έφηβοι κοιτούν μία οθόνη κινητού ενώ δίπλα τους μπορεί να έχουν μία ολόκληρη παρέα. Οι συζητήσεις, τα αστεία όλα χάνονται. Οι κούκλες και τα αυτοκινητάκια δίνουν τη θέση τους στις ηλεκτρονικές συσκευές και ο ιδρώτας του κρυφτού, του κυνηγητού και του ποδοσφαίρου παραχωρεί, χωρίς αντίσταση, την ουσία του στα tablet , στους υπολογιστές και στα playstation. Άραγε ποιος πλέον ζητά βιβλίο σαν δώρο; Εδώ μάλλον, όσοι νέοι διαβάζουν το άρθρο, γελάνε.Εγώ, όμως, όχι μόνο δεν γελάω αλλά ανησυχώ.

  Οι φωνές και οι πανηγυρισμοί για τα κερδισμένα παιχνίδια κρύφτηκαν πίσω από τη σιωπή πέντε-έξι εφήβων, που βγάζουν φωτογραφίες ακούγοντας ο καθένας με τα ακουστικά του, τα δικά του αγαπημένα τραγούδια. Αν είναι πιο κοινωνική παρέα, ίσως, ανταλλάξουν και καμία κουβέντα.
  Πώς θέλουμε να έχουμε ανθρώπους σκεπτόμενους, ευαισθητοποιημένους και καλλιεργημένους αν από την πιο μικρή ηλικία παίζουν το παιχνίδι των πιο έξυπνων αρχηγών; Και ποια κυβέρνηση δεν θα συνέφερε να είχε να αντιμετωπίσει πολίτες, που δεν έμαθαν να σκέφτονται, να μοιράζονται, πιστεύοντας μόνο ό,τι τους προβάλλει αυτή η μικρή οθόνη (που όσο πάει μεγαλώνει για να καταστήσει σαφές το χρηματικό υπόβαθρο του καθενός).

 Μου έλειψαν οι φωνές των παιδιών, μου έλειψε να μη μπορώ να διαβάσω επειδή κάποιοι γελούν από χαρά κάτω από το σπίτι μου παίζοντας κάθε απόγευμα Σαββάτου, με τους φίλους τους. Μου έλειψε να ρωτάω τους γονείς για τα δώρα που τους ζητούν τα παιδιά τους και να μην μου απαντούν "ηλεκτρονική συσκευή". Μου έλειψε η χαμένη παιδικότητα των κινουμένων σχεδίων, άψογα δομημένων, για την παιδική ψυχολογία.
 Ανοίγοντας την μπαλκονόπορτα μου, το μόνο που βλέπω είναι κατεβασμένα κεφάλια να εξαρτώνται από μία οθόνη κινητού. Από την άλλη ψάχνω να βρω αυτή τη χαμένη παιδικότητα σε κάποιο πάρκο, ίσως σε κάποια σχολική αυλή αλλά κι εκεί βλέπω την ίδια εικόνα. Φταίνε οι γονείς; Τα ίδια τα παιδιά; Ή εμείς οι ίδιοι που μέσα σε 10 χρόνια αλλάξαμε τόσο τη ζωή μας που το θεωρούμε ως δεδομένο να εξαρτάται από το "φαίνεσθαι" της τεχνολογίας και όχι από το "είναι" μίας ανέμελης παρέας;

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

1 σχόλιο: