Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ζαχαρένια φτερά….


Αναρωτιέμαι πάντα αν η ζωή έχει τελικά το χρώμα που της δίνουμε;Αν πραγματικά γνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό;Αν του προσκομίζουμε καθημερινά αυτά που του αξίζουν;Αν τον επικροτούμε …αν τον καλοπιάνουμε…αν τον σεβόμαστε…
Αν… αν… αν…
Όλη η ζωή περιπλέκεται σε ένα «αν».Αυτό το «αν» είναι τόσο ακριβό πολλές φορές που ακόμα και η προσμονή του μας σκοτώνει.Αποτεφρώνει το μυαλό,την καρδιά,το ίδιο μας το «είναι» προσδοκώντας το!!

Έστω λοιπόν αν…αν καταφέρω να πραγματοποιήσω το όνειρο,αν καταφέρω να πλάσω τον άλλον έτσι όπως τον θέλω εγώ,αν θέσω τα πάντα σε προγραμματισμένη λειτουργία που την αρχή και το τέλος θα τα ορίσω εγώ…αν,τέλος πάντων ,τα τακτοποιήσω όλα όπως τα επιδιώκω από την αρχή.
Τότε τι;τότε…Χειροκροτήματα!Μα…από ποιον; από τον β’ εαυτό μου!Ναι,επιτέλους τα κατάφερες και μπορείς να είσαι ευτυχισμένη!Τα όνειρα και οι επιθυμίες σου εκπληρώθηκαν.Η ιδανική ζωή πλέον για εσένα δεν είναι ουτοπία!Είναι πραγματικότης!
-Μα…δεν χαίρομαι!
-Μα…γιατί;Έθεσες τα πάντα στις βάσεις τις οποίες ανέκαθεν λαχταρούσες και επιθυμούσες.Χαμογελάς πλέον.Ξύπνα!!
-Ε…δε θέλω!Δε θέλω…δε τα θέλω όλα προγραμματισμένα.
-Μα…μήπως δε ξέρεις τελικά τι θέλεις;
-Ξέρω!Κατάλαβα πλέον!Ναι…κατάλαβα…Δε θέλω το «αν».Το μισώ το «αν».Με στοιχειώνει,με καταστρέφει,με ορίζει,με κυβερνάει!Όχι,δε θέλω κυβερνήτη!Κυβερνιέμαι μόνη μου.
Το «αν»δεν έχει φτερά ελευθερίας!Έχει δεσμά υποταγής!Η ζωή φίλε μου είναι ένα μικρό ξύλινο καλυβάκι,Με την πάλη σου θα ομορφύνει…θα ξεκινήσεις να βάζεις λιθαράκια χωρίς το μυστρί,χωρίς το «αν»-μόνο με τα ίδια σου τα χέρια θα γίνει το όμορφο παλατάκι σου.
Δε θέλω λοιπόν τα εύκολα.Θέλω να πέσω αλλά να σηκωθώ με τα δικά μου τα χέρια,με τη δική μου ψυχή ,με τα ‘δικά μου φτερά’!Σιγά μην καταλάβει ο καθένας το λόγο για τον οποίο δε χρησιμοποιείς το «αν».Σε τελική ανάλυση…θα αδιαφορήσω!!Τα αγκάθια υπάρχουν παντού γύρω μας.Μα και ο ‘μαζοχισμός’μου με ωθεί στο να τα δεκτώ!Μην βιαστείς να με χαρακτηρίσεις «περίεργη».
Καταλαβαίνω ότι αγαπώ τα δύσκολα,,,το μυστήριο…εκείνο το αύριο που ξημερώνει και δε ξέρω τι θα φέρει.Δε θα προσπαθήσω να αλλάξω τίποτα και κανέναν!Τα «θέλω» όλα έτσι όπως είναι!Γιατί;Γιατί ξέρω ότι θα αγωνιστώ !Γιατί ξέρω ότι θα τα καταφέρω!Χωρίς το «αν»!Μόνο με φτερά ελευθερίας μακριά από αυτό το τυραννικό «αν».
Γιατί ξέρεις κάτι φίλε μου;
Η ζωή τελικά παίρνει το χρώμα που της δίνεις μόνο εσύ!
Εσύ και ο φιλαράκος ο εαυτός σου!
Κλείσε λοιπόν το μάτι και χαμογέλασε!Είσαι εδώ για το ακατόρθωτο…για τη ζάχαρη και την κανέλλα της ζωής…

Συγχαρητήρια στην Αναστασία Μήτρου που με το άρθρο της βγήκε 5η στον διαγωνισμό αρθρογραφίας μας!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου