Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ψάχνοντας τη χαμένη ανθρωπιά…





*ΩΣ ΧΑΡΙΕΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ , ΟΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ* . (Μένανδρος από Αθήνα , 324 - 291 π.χ.) . “Τι ωραίο πλάσμα που είναι ο άνθρωπος , όταν έχει ανθρωπιά .”
Ανθρωπιά εδώ, ανθρωπιά εκεί, ανθρωπιά παραπέρα… Που είσαι, βρε ανθρωπιά, και σε ψάχνουμε; Ο κόσμος σε χρειάζεται, μα εσύ με το κρυφτό σου συνεχώς τον ξεγελάς. Δε φταις, όχι δε φταις. Ας ήταν άξιοι να σε κρατήσουν. Είναι αστείο που σαν παιδί σκεφτόμουν “Μα είναι αδύνατο ένας άνθρωπος να μην έχει ανθρωπιά, το λέει η ίδια η λέξη”. Μα μεγαλώνοντας, φτάνοντας στην ενηλικίωση, στη φάση που αναγκάζεσαι ν’ αποχωριστείς την εικονική – πολλές φορές, ονειρική, πλασματική- πραγματικότητα του σπιτικού σου και της γειτονιάς σου, που τόσο απλόχερα χαρές σου χάριζαν, συνειδητοποιείς πως η ανθρωπιά, την οποία τόσο δεδομένη θεωρούσες, ήταν απλώς ένα ακόμη κατασκεύασμα της παιδικής σου αθωότητας. Μια ουτοπία στο χάος που φοβόσουν να αντικρίσεις, αλλά αναπόφευκτα αναγκάστηκες να ζήσεις.
Η δική μου καθημερινότητα..
Πηγαίνοντας, λοιπόν, στη σχολή μου συναντώ ανθρώπους που στον δρόμο με σπρώχνουν και δίχως βλέμμα –σαν άψυχοι θαρρείς- συνεχίζουν ανενόχλητοι την πορεία τους, με προσπερνούν. Συναντώ ανθρώπους που αποφεύγουν να καθίσουν κοντά σ’ ανθρώπους –σαν τυχαία θαρρείς- διαφορετικού χρώματος, άλλης φυλής, ξένης κουλτούρας. Συναντώ κι άλλους, οι οποίοι, αντικρίζοντας ένα ζώο, αντιδρούν με βιαιότητα, το κλωτσούν, το χλευάζουν. Συναντώ κι άλλους, κι άλλους, πολλούς ακόμη, που απλές – και ίσως ανεπαίσθητες, εντελώς φυσιολογικές γι’ αυτούς κινήσεις- ολοένα και με απογοητεύουν και –γιατί όχι;- με θλίβουν. Πού πήγε η ευγένεια του ανθρώπου; Τα λεπτά του αισθήματα; Η ευαισθησία του για τον συνάνθρωπο, τον πρόσφυγα, τον άστεγο, τον φτωχό, τον άρρωστο; Όλα πια –εκτός απ’ τα λεφτά- στον βωμό της κρίσης τα βάλαμε φωτιά;
Τά ἀγαθά κόποις κτῶνται..

Πολλές οι αναζητήσεις, πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Είκοσι δύο χρόνων πια και διαρκώς στην προσπάθεια να βρω λίγο χρώμα σ’ όλο αυτό το γκρίζο. Και , να ξέρετε, τα καταφέρνω πολύ καλά. Άλλωστε, όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας κι ανάληψης δράσης κι ευθυνών. Εσύ επιλέγεις αν θα πνιγείς στον βούρκο που σε περιβάλλει. Αλλά είσαι εσύ πάλι αυτός που θα κοπιάσει για να βρει μια σανίδα σωτηρίας και να βάλει το χεράκι του για ν’ ανακαλυφθεί τελικά η κρυψώνα της ανθρωπιάς. Ε, δε μπορεί! Είναι μία και είμαστε – ή καλύτερα, μπορούμε να γίνουμε- πολλοί. Άντε λοιπόν, τι περιμένεις; Μπες στο παιχνίδι και δε θα χάσεις!!
Συγχαρητήρια στην Δημητριάδου Έλενα που κατέλαβε τη 2η θέση στον διαγωνισμό αρθρογραφίας μας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου