Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ..ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ...

 <<Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο>> Κίχλη, Γ.Σεφέρης

  Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω καλύτερα το άρθρο αυτό παρά μόνο με τα λόγια του Σεφέρη στο ποίημα του Κίχλη για τη σκληρότητα των ανθρώπων.Πρόσφυγες λοιπόν.Μια λέξη ,εκατομμύρια δάκρυα.Δάκρυα σφραγισμένα σε κλειστά σύνορα και υπερυψωμένους φράχτες,ζωές που αντιμετωπίζονται ως εμπορευματική συναλλαγή στο βωμό του χρήματος και των συμφερόντων.Ακούμε γι αυτούς ,κουβεντιάζουμε γι αυτους ,άλλοι από εμάς έχοντας στον τόνο της φωνής μας τη συμπάθεια ,προσπαθώντας ίσως να νιώσουμε στο ελάχιστο τον πόνο και τον ξεριζωμό αυτών των ανθρώπων,κι άλλοι κατηγορώντας τους πως έπρεπε να μείνουν στη χώρα τους να την υπερασπιστούν,μην μπορώντας να καταλάβουν μάλλον ότι οι ψυχές αυτές έφυγαν για να γλιτώσουν από βόμβες ,θάνατο και την ψυχασθένεια των ISIS. Καταγγέλουμε-σωστά-την Ευρώπη και την ψευδαίσθηση της ότι θα την προστατέψουν τα θλιβερά της τείχη και κατηγορούμε -επίσης σωστά- την απαράσκευη κυβέρνηση ,που φαίνεται πως οι διαπραγματεύσεις απορρόφησαν όλη της τη δύναμη και μάλιστα μάταια.

  Ευτυχώς,κατά τις αρχές τους,υπάρχουν κάποιοι που ψάχνουν τρόπο να βοηθήσουν -με φάρμακα,τρόφιμα,ρούχα και ό,τι άλλο μπορούν - .Αυτοί διασώζουν και το πρόσωπο των υπολοίπων -όσων αδιαφορούν για τον ξένο πόνο και εχθρεύονται απροκάλυπτα τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους <<λαθραίους>> όπως μειωτικά αποκαλούν ,μή δίνοντα δεκάρα για τους λόγους που τους έδιωξαν από τον τόπο τους.Για τους ποικίλους <<σφακιανάκηδες>> δεν πρόκειται παρά μόνο για ένα ακόμη σχέδιο άλωσης της Ελλάδας.Άκουσον ,άκουσον ,της Ελλάδας που κατά την ανακήρυξη του δημοψηφίσματος και των capital controls ,έτρεξε να κρύψει τα λεφτά της στο πάπλωμα ,να τα αναλήψει από τα ΑΤΜ και μιλούσε για επικείμενο πόλεμο.

  Συρία λοιπόν,μια υπέροχη χώρα ,φιλόξενη,με εκπληκτικές αρχαιότητες ,άριστο συστημα υγείας και παιδείας , παζάρια γεμάτα εμπορεύματα και τρόφιμα,άριστα ξενοδοχεία και άριστους ανθρώπους .Η χώρα αυτή δεν υπάρχει πια και ο λαός της είναι σφαγμένος στους ανέμους .
  Αρκετά χρόνια πριν ήταν οι Έλληνες που πάλεψαν με τον εαυτό τους ,πρόσφυγες βλέπεις τουλάχιστον 3 φορές στη Συρία κατά τον 19ο αιώνα.
  Το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
  Το 1939 όταν η περιοχή της Αλεξανδρέττας, μέρος της Μεγάλης Συρίας, προσαρτήθηκε στις επαρχίες της Τουρκίας.
  Το 1860 όταν ξεκίνησαν σφαγές και διώξεις χριστιανών στη Β. Αφρική. Το 1882 στη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης.
 Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες Ελληνες πρόσφυγες βρέθηκαν στη Συρία και Ελληνες πρόσφυγες ήρθαν από την ευρύτερη περιοχή στην Ελλάδα διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Κοινός, όμως, παρονομαστής ήταν ο πόλεμος και ο φόβος για τη ζωή τους. Αλλά και η ομοιότητα των προσφυγικών τραγωδιών ανεξαρτήτως εποχών, προέλευσης και προορισμού των θυμάτων.

 Αν έλεγα ότι οι νησιώτες του Αιγαίου ή οι κάτοικοι της Ειδομένης μας δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς ,θα φαινόμουν ίσως μελοδραματική.Πέρα όμως από τον όποιο μελοδραματισμό , η πραγματικότητα είναι εδώ .Και είναι αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν,αυτά τα παιδιά που κάθε μέρα λιμοκτονούν και κρυώνουν ,τα ασυνόδευτα παιδιά που χάσανε τους γονείς τους στα κύματα του Αιγαίου ,οι γυναίκες και οι άντρες που ταξιδεύουν από καταυλισμό σε καταυλισμό ,χωρίς να ξέρουν τί θα ξημερώσει αύριο.Ξέρουν ένα μόνο.Ότι η πατρίδα τους είναι ένα βομβαρδισμένο τοπίο που δεν τους χωράει πια και ότι έφυγαν για να ξεφύγουν από τη φρίκη αυτή.

   Αναρωτιέμαι διαρκώς όταν ακούω ρατσιστικές αντιλήψεις ,του τύπου <<να φύγουν>>, <<μολύνουν την πατρίδα μας οι μουσουλμάνοι >>, τί κουβαλάνε αυτοί οι άνθρωποι στις ψυχές τους.Μήπως δεν έχουν καταλάβει ότι γυρνώντας την πλάτη στους πρόσφυγες ,τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο ,γυρνάνε ταυτόχρονα την πλάτη στην ίδια την Ευρώπη και τα ιδανικά που δήθεν αυτή πρεσβεύει ; Η Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει πεθάνει μαζί με τα κλειστά σύνορα και τους σηκωμένους φράχτες ,μαζί με τα παιδιά που πνίγηκαν στο Αιγαίο.Η Ευρώπη που φωτίστηκε από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης αργοσβήνει μπροστά στα δάκρυα των εγκλωβισμένων προσφύγων που προσπαθούν -μάταια- να φτάσουν σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης .

  Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη .Πως ο κόσμος αυτός μόνο με την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μπορεί να πάει μπροστά.Η ανθρωπιά δεν ξεχωρίζει τη θρησκεία ,τη φυλή,το χρώμα,την υπηκοότητα.Και η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη δεν γνωρίζει από σύνορα και φράχτες.Μήπως ξεχάσαμε πολύ γρήγορα την εικόνα του μικρού Αιλάν ;

   Συν τοις άλλοις ,έρχεται πάλι ο Σεφέρης ,πιο επίκαιρος από ποτέ να μας πει:

 Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες:
 ο Μιχάλης που έφυγε μ’ ανοιχτές πληγές απ’ το νοσοκομείο ίσως μιλούσε για ήρωες όταν,
τη νύχτα εκείνη που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,
 ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας·
«Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…»
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν.
   ΄΄Τελευταίος σταθμός ΄΄

 Κανείς δεν ξέρει τί θα μας ξημερώσει αύριο.Ίσως να είμαστε εμείς που θα ψάχνουμε πατρίδα και ελπίδα σε έναν ξένο τόπο. Κι αν είμαστε εμείς ; Θα είναι το ίδιο ,μόνο που τότε θα μας πονάει περισσότερο.

Γράφει η ΦΙΛΟΚΩΣΤΑ ΕΙΡΗΝΗ, φοιτήτρια του τμήματος Φιλολογίας ,Π.Ιωαννίνων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου