Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Η δική μας "ρουτίνα"




 Γυρνούσαν από τη καθιερωμένη τους βόλτα. Η ώρα ήταν ήδη περασμένη. Το ράδιο κάθε φορά στον ίδιο σταθμό. Σιγοτραγουδούσαν,μέχρι να φτάσουν στο σπίτι. Έμπαιναν στο στενό. Μετά από 6 μέτρα άναβαν τα αλάρμ και το αυτοκίνητο έπαιρνε τη θέση του.. Πολλές φορές κοιτάζονταν στα μάτια και περίμεναν να τελειώσει το τραγούδι τους.
  

 Έπειτα πιάνονταν χέρι χέρι μέχρι την είσοδο. Περίμεναν το ασανσέρ, στο οποίο αντάλλασαν αγκαλιές και φιλιά, μέχρι αυτό να σταματήσει στον τρίτο. Και μετά...Ααχ μετά έπαιρναν τις θέσεις τους στο γωνιακό μαύρο καναπέ. Έμεναν εκεί αγκαλιασμένοι και σκεπασμένοι με τη κουβέρτα. Επικρατούσε ησυχία και λίγο πριν εκείνος κοιμηθεί αυτή του επιβεβαίωνε την αγάπη της.! Το έκανε κάθε βράδυ. Ήταν σαν να τον ευχαριστούσε γι'αυτή τη γλυκιά ρουτίνα που ζούσαν. Και εκείνος πάντα ετοιμόλογος απαντούσε "κι εγώ πιτσουνάκι μου.." και τη χάιδευε απαλά.. Εκείνη δεν ήθελε τίποτα άλλο. Να την αγαπά μόνο! (Άντε να πούμε την αλήθεια) Να την αγαπά και να 'ναι μαζί .. Έτσι ένιωθε ευτυχισμένη..! Ήταν ακόμα ερωτευμένη μαζί του κι ας είχαν περάσει δυόμιση χρόνια, γεμάτα με δοκιμασίες. Αυτά θυμόταν κάθε βράδυ και την έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά του.... Κάπως έτσι κυλούσαν τα χειμωνιάτικα βράδια τους!



Η φίλη που έγραψε το άρθρο αποφάσισε να κρατήσει την ανωνυμία της! Την ευχαριστούμε όμως πολύ για τη δική της προσωπική ιστορία! Εμείς γνωρίζοντας και την ίδια και την ιστορία της ξέρουμε τη συνέχεια αυτής της ιστορίας. Όσον αφορά εσάς, αποφάσισε η ίδια να βγάλει ο καθένας  το δικό του συμπέρασμα ανάλογα πάντα και με τις καταστάσεις που ο ίδιος βιώνει! Εξ'ου και οι δυο διαφορετικές φωτογραφίες! Εσείς ποια τροπή θα επιλέγατε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου