Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Εγώ να μην πιώ ;


Αναρωτιέται κανείς αν είναι όντως απαραίτητο το αλκοόλ για να επισφραγίζει ο άνθρωπος τα σημαντικά γεγονότα της ζωής του. Πώς συνδέει όλη την ζωή του με αυτό ; Κατ’ αρχήν ας σκεφτούμε πως από την νεαρή ηλικία το αλκοόλ μπαίνει στην ζωή μας. Παιδιά ακόμα ζητάμε να δοκιμάσουμε ‘‘λιγάκι’’ όπως χαρακτηριστικά λέμε. Από εκεί ξεκινά η πηγή. Εν συνεχεία στην εφηβεία, θεωρείται σπουδαίο να βγαίνεις να πίνεις αλκοόλ και έτσι να μπορείς να δειχτείς στους φίλους σου. Το λίγο γίνεται περισσότερο και εκεί γύρω πριν την ενηλικίωση έρχεται το πρώτο μεθύσι, ελαφρύ ή όχι για το οποίο με χαρά θα λέμε στους φίλους μας, ως ένδειξη πως και εμείς μεγαλώσαμε.

 Έρχονται τα φοιτητικά χρόνια και επιτέλους τα πρώτα μεγάλα ξενύχτια χωρίς το βλέμμα των γονέων. Το ξενύχτι στα clubs οφείλει, να περιλάβει ποτά και σφηνάκια. Έτσι για να έρθει η χαλάρωση, να ‘‘λυθούμε’’ και να μιλήσουμε σε αυτόν ή αυτήν που μας αρέσει, να απελευθερωθούμε. Σιγά σιγά, συνδέουμε την απελευθέρωση μας με αυτό να αρχίζει να γίνεται μέρος της ζωής μας. Μέχρι εδώ, κάπως ελέγχεται.

Από εκεί και πέρα όμως κάποιοι υπερβαίνουν το όριο. Πλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέρος στην καθημερινότητά τους το αλκοόλ. Εγώ το αντέχω λένε. Δεν ενοχλώ κανέναν. Κι όμως δυστυχώς επηρεάζεται ο περίγυρος. Γιατί το αλκοόλ δεν είναι απλώς εθισμός. Παραλύει σώμα, μυαλό και δημιουργεί τοξικό περιβάλλον για τους ανθρώπους που πλαισιώνουν τον άνθρωπο. Δυστυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει άμεσα να υπάρξει βοήθεια. Επομένως γιατί θεοποιούμε κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει σε δύσκολους δρόμους και σκοτεινούς. Το αλκοόλ είναι ένας ‘‘υγρός’’ δαίμονας αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Οφείλουμε εμείς να ορίζουμε την ζωή μας και όχι αυτό εμάς. Παν μέτρον άριστον. Τίποτα δεν λέγεται τυχαία.


Γράφει η Γωγώ Καραγκιόζη! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου