Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Ο σύγχρονος λαβύρινθος!!!!!!


Μπορεί να έχει καλοκαιριάσει και όλος ο κόσμος να μιλάει για διακοπές, για ταξίδια, για χαλάρωση αλλά κακά τα ψέματα η πραγματικότητα, η σύγχρονη πραγματικότητα, το σήμερα που ζούμε κάθε μέρα για πολλούς από εμάς είναι τόσο ψεύτικο και αναληθές. Ακόμα και αν ζούμε άνετα και μέσα στα "πλούτη" και στην άνεση, έχουμε την ευκαιρία να διασκεδάζουμε, να ταξιδεύουμε, δεν έχουμε πολλές έγνοιες, στην ουσία είμαστε άνθρωποι σύγχρονοι της πόλης που έχουμε εγκλωβιστεί στην ανούσια ζωή και σε πράγματα που εμείς έχουμε μετατρέψει σε ουσιώδη δίνοντας τους άλλη αξία, υπερεκτιμημένη σε σχέση με την πραγματική τους. Ζούμε εγκλωβισμένοι σε αχανείς και τσιμεντένιες πόλεις, βουβές στην καρδιά αν και έχουν τόση βαβούρα στους δρόμους.Πιστεύουμε ότι πραγματική διασκέδαση είναι το clubbing και όταν δεν έχουμε χρήματα για αυτό, καθόμαστε μόνοι ανάμεσα στους τέσσερις άδειους τοίχους και μιλάμε εικονικά για επιφανειακά πράγματα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά ποτέ στην πράξη δεν αναλύουμε σε κανέναν τα βαθύτερα συναισθήματα και τις βαθύτερες σκέψεις μας, τα ζητήματα που πραγματικά μας ενδιαφέρουν και καθορίζουν την ζωή μας. Κοιτάμε πάντα αρνητικά τον διπλανό μας και θέλουμε να του πάρουμε ότι έχει ακόμα και αν δεν έχει τίποτα και μετά βίας ζει. 
Ο σύγχρονος άνθρωπος (ας επικεντρωθούμε στον σύγχρονο Ευρωπαίο) θεωρείται πιο ελεύθερος από ποτέ, ζει σε δημοκρατικές χώρες, είναι υπεύθυνος για την ζωή του, απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα της Ε.Ε. (ειρήνη, ανώτερη ποιότητα ζωής, ευκολία στην μετακίνηση, δικαίωμα να ζήσει, να εργασθεί σε όποιο άλλο κράτος-μέλος μπορεί κ.λ.π.). Ωστόσο, έχουμε αναλογισθεί ποτέ πως γίνεται τα υψηλότερα ποσοστά ανθρώπων με άγχος, τα υψηλότερα ποσοστά ανθρώπων με καταθλιπτικά σύνδρομα και τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών να ανήκουν σε αναπτυγμένες χώρες, σε χώρες κατά τα άλλα παραδείσους; Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας σίγουρα έχει αυξήσει την "πίτα" επιφέροντας δραματικές αλλαγές στις ζωές των ανθρώπων (αύξηση των εισοδημάτων, της κατανάλωσης, απόλαυση αγαθών που μερικές δεκαετίες πριν έμοιαζαν ακατόρθωτο να αγοραστούν ειδικά από τους Έλληνες και αρκετά από τα υψηλής τεχνολογίας αγαθά δεν είχαν καν ανακαλυφθεί ακόμα κ.α.) ,έχει όμως επιδράσει θετικά στην ψυχοσύνθεση του ατόμου? Οι άνθρωποι της πόλης -οι οποίοι είναι και αυτοί που απολαμβάνουν πιο εύκολα και άμεσα τα πλεονεκτήματα του νέου κόσμου που αναδύθηκε από τις στάχτες του παλιού (κυρίως μετά τον Β' Π.Π.  και για την Ελλάδα αρχικά μετά τον Εμφύλιο και κυρίως μετά την δεκαετία του 1960-70) και του ¨Αμερικάνικου Τρόπου Ζωής"- εμφανίζονται πιο "άνετοι" αλλά στην ουσία δεν μπορούν να συγκριθούν με τους ανθρώπους που μεγάλωσαν με πολύ λιγότερα. Οι παλιοί -άνθρωποι (ως σύνολο) με λιγότερη μόρφωση και λιγότερες υλικές απολαύσεις- παρουσίαζαν μεγαλύτερη αντοχή και λιγότερη επιρρέπεια στα ψυχοσυνθετικά συμπτώματα και ειδικά στο άγχος. Άνθρωποι που ήταν πιο κοντά με την σημασία της λέξης, πιο κοντά με την ανθρώπινη φύση τους, με το περιβάλλον και με την ήρεμη και ευχάριστη ζωή τους. Ευχάριστη όσο και αν ακούγεται περίεργη η λέξη. Μπορεί να μην είχαν όλα αυτά τα υλικά αγαθά που έχουμε εμείς πλέον αλλά είχαν εντονότερες κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Η κοινωνία παρουσίαζε μια συνοχή η οποία δημιουργούσε μια αναπάντεχη μαγεία στην ατμόσφαιρα, μια αλήθεια που χάνεται με τον καιρό, μια απλότητα η οποία εκλείπει και ίσως χαθεί οριστικά. Λίγοι τυχεροί έχουμε ακόμα σχέσεις με το ¨χωριό" και λέγοντας χωριό δεν εννοώ το απομακρυσμένο και με σχεδόν κανένα κάτοικο χωριό αλλά εννοώ έναν τόπο εκτός πόλης, στην ύπαιθρο, στα νησιά μας, έναν τόπο που θα μας ταξιδέψει και θα μας χαλαρώσει για λίγο προσφέροντας μας μια διέξοδο από την βουή της πόλης.
Κλείνοντας θέλω να πω ότι δεν έγραψα όλα αυτά κάνοντας μια απλή σύγκριση μεταξύ των ανθρώπων απλά θέλω να παροτρύνω όσους από εμάς νιώθουμε ακόμα άνθρωποι να προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε λίγο από τον σύγχρονο εαυτό μας, να ξανανιώσουμε λίγο ανθρωπιά, να ακούσουμε τον διπλανό μας, να ξεφύγουμε από το "άγριο θηρίο" στο οποίο έχουμε μετατραπεί και να έρθουμε κοντά με την φύση, να χαλαρώσουμε απολαμβάνοντας μια βόλτα στο μικρό δασάκι που πάντα προσπερνάμε με το αμάξι όταν διαζόμαστε να πάμε στην δουλεία ή να απολαύσουμε την λίμνη που πάντα λέμε θα σταματήσουμε να επισκεφθούμε κάποια στιγμή αλλά πάντα την ξεχνάμε από την αγωνία μας να επισκεφθούμε την μεγάλη πόλη και να ζήσουμε την έντονη νυχτερινή της ζωή. Δεν λέω σε καμία περίπτωση πως οι πόλεις ή η διασκέδαση δεν μας χρειάζονται απλά λέω ότι και η χαλάρωση και η αναζήτηση του εαυτού μας μπορεί να μας βοηθήσει, ακόμα και αν δε έχουμε καταλάβει καν πολλοί από εμάς ότι την χρειαζόμαστε. Πρέπει να βγούμε για λίγο από την ρουτίνα μας ,να ζήσουμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε, αυτό που πάντα αναβάλουμε και να περάσουμε λίγο πραγματικά ουσιώδη χρόνο με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους δίπλα μας. Με την ευχή της πραγματοποίησης των ονείρων μας θα τελειώσω παραθέτοντας μερικούς στοίχους από ένα ποίημα:

Ταξιδιώτες του ονείρου΄  σκλάβοι της πραγματικότητας, 
που συνειδητά ή ασυνείδητα΄  δραπετεύουμαι από την "ζωή"
αναζητώντας έναν καινούργιο κόσμο, 
στα σύννεφα πετάμε και συνδυάζουμε τα πάντα: έρωτα, αγάπη και ψυχή
Η αλήθεια ευελπιστούμε τον δρόμο της να βρει 
Την ελευθερία κυνηγάμε στις σκέψεις μας να φανερωθεί
Και μόλις τελειώσει το ταξίδι΄  ξαναγυρνάμε εκεί
Ξαναγινόμαστε αγροίκοι΄ μέσα στο παιχνίδι της "ζωής" 


Υ.Γ. : Ελπίζω να βρω και εγώ και εσείς τον δρόμο μου, να ζήσω και να ζω κάθε μέρα το όνειρο μου χωρίς τα άγχη της καθημερινότητας. Να ζήσω μια ΖΩΗ συνέχεια και όχι μια "ζωή" που όποτε προλαβαίνω απολαμβάνω. Η ευχή μου να γίνει πραγματικότητα για τον καθένα μας . Εσείς θα προτιμήσετε να μείνετε σκλάβοι της πραγματικότητας;;;;!!!!!!!!

Γράφει η Μαρία Μυλωνά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου