Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Είμαστε αρκετά γενναίοι;


Παρακολουθώντας τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών μου γεννήθηκε η ανάγκη να γράψω. Να γράψω όχι για να προσηλυτίσω ή να χειραγωγήσω, αλλά για να μοιραστώ αυτό που νιώθω χωρίς να προτρέπω να κάνετε το ίδιο. Η ανάγκη αυτή προήλθε από μία απορία που μου καρφώθηκε στο μυαλό βλέποντας όλα αυτά τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στη χώρα. Η απορία του αν είμαστε αρκετά γενναίοι να αλλάξουμε τον κόσμο ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Είμαστε αρκετά γενναίοι ώστε να πούμε ΟΧΙ και να πάμε κόντρα στη πλύση εγκεφάλου και τη τρομοκρατία που μας επιβάλλουν; Είμαστε αρκετά γενναίοι να στερηθούμε πολυτέλειες με στόχο ένα καλύτερο αύριο για όλους; Ε λοιπόν, εγώ είμαι! Η νοημοσύνη και η υπερηφάνεια μου δε μου αφήνουν άλλη επιλογή... Ίσως αυτοί που δέχονται να τους εμπαίζουν και να τους κατευθύνουν να είναι οι έξυπνοι και οι υπερήφανοι της υπόθεσης. Ίσως τελικά εγώ να είμαι ο χαζός και ο ψωροπερήφανος, αλλά ως εδώ! Κουράστηκα... 

Κουράστηκα να μου λένε τι να κάνω χωρίς να βλέπω φως στο τούνελ... Κουράστηκα να ακούω μόνο για περικοπές σε συντάξεις και μισθούς και η λέξη «ανάπτυξη» να ακούγεται μόνο σε προεκλογικές υποσχέσεις. Ήρθε η ώρα να σηκώσω ανάστημα, να πατήσω γερά στα πόδια μου και να δουλέψω σκληρά με εργαλεία τις γνώσεις και τα όνειρα μου για να ξεπληρώσω το χρέος που οι προηγούμενες γενιές δημιούργησαν, μεταξύ των οποίων συγγενείς και φίλοι. Ένα χρέος που με χαρά να το ξεπληρώσω, αρκεί να με αφήσουν να το ξεπληρώσω με ανθρώπινους όρους…

Δε χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να συνειδητοποιήσεις ότι για να αποπληρώσεις ένα χρέος πρέπει να έχεις μία κερδοφόρα «επιχείρηση». Να βγάζεις δηλαδή περισσότερα απ’ όσα ξοδεύεις. Για να γίνει αυτό στα πλαίσια ενός κράτους, πρέπει να αρχίσεις να εκμεταλλεύεσαι τις πλουτοπαραγωγικές σου πηγές (γεωργία, τουρισμός, ενέργεια), εφόσον υπάρχουν. Και κάπου εκεί μπαίνει η «ερώτηση τους ενός εκατομμυρίου» ή «the million dollar question» που λένε και στο χωριό μου: Θέλουν πραγματικά οι «φίλοι» μας να ξεχρεώσουμε και να γίνουμε ένα κράτος που να είναι αυτάρκες και να βασίζεται στα πόδια του ή όχι; Απ΄ότι φαίνεται, ΟΧΙ! Τα μέτρα που προσπαθούν να επιβάλλουν, αυτό φωνάζουν! Τα μέτρα φωνάζουν ότι δε θέλουν τα λεφτά μας. Δε τα έχουν ανάγκη, εκ των πραγμάτων. Το οικόπεδο θέλουν. Και ποιος δε θα το ήθελε;




Αν και σχετικά επιφυλακτικός και αναποφάσιστος στην αρχή, κατέληξα στο ΟΧΙ λαμβάνοντας υπ’ όψιν δύο πράματα. Το πρώτο το οποίο δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, ήταν η άνανδρη και φτηνή προπαγάνδα της πλειονότητας των ιδιωτικών ΜΜΕ και των πολιτικών προσώπων υπέρ του ΝΑΙ, ή καλύτερα, κατά του ΟΧΙ. Το δεύτερο το οποίο με τράβηξε προς το ΟΧΙ είναι η λίστα με τα μέτρα των δανειστών, οπού εκεί συνειδητοποιείς ότι οι τύποι θέλουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τους δώσουμε τα κλειδιά της χώρας. Τα μέτρα είναι τόσο επώδυνα που δε χρειάζεται καν να μπεις στη διαδικασία να  σκεφτείς τις συνέπειες του ΟΧΙ. Οι συνέπειες του ΝΑΙ είναι εκεί, είναι χειροπιαστές! Αν η χειρότερη συνέπεια του ΟΧΙ είναι χρεοκοπία και restart, ακόμη και τότε θα προτιμήσω το ΟΧΙ.
 Ίσως επειδή δεν έχω πολλά να χάσω. Ίσως επειδή έχω μάθει να περνάω καλά και με τα λίγα. Ίσως επειδή έχω μάθει να μετράω την ευτυχία σε αγκαλιές και χαμόγελα και όχι σε ψηφία τραπεζικών λογαριασμών…
Αν όχι εδώ, που; Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;...

Ευχαριστούμε τον Ηρακλή Βεκιάρη για το άρθρο του!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου