Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Ουτοπία…




Ακούω από μικρός τη συγκεκριμένη λέξη. Είναι αλήθεια ότι μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Σε ποιον εξάλλου δεν προκαλεί; Υπάρχει άραγε το τέλειο; Η τέλεια ζωή, η τέλεια φιλία, η τέλεια οικογένεια, η τέλεια σχέση; Ή μήπως είναι ένας κινούμενος στόχος το τέλειο, το ουτοπικό που παραμένει άπιαστος και έχει δημιουργηθεί από εμάς τους ανθρώπους για να βελτιωνόμαστε συνέχεια κυνηγώντας τον;
  Κι αν τον κυνηγάμε συνέχεια πότε θα είμαστε ευτυχισμένοι; Αφού η ουτοπία είναι μία αόρατη, άυλη έννοια που απλώς μας βοηθά να αγγίξουμε τη μεσότητα, στην προσπάθεια μας να την αποκτήσουμε. Το τέλειο τρομάζει, όταν δεν το έχουμε, αφού εξάλλου δεν καθορίζεται από εμάς τους ίδιους. Η κοινωνία έχει δομήσει έτσι την πραγματικότητα και τον κόσμο, μας που μας αφήνει πάντα ανικανοποίητους. Ποιος μπορεί να είναι πλήρης, όταν οι ταινίες και τα βιβλία του έχουν διδάξει τι θα πει πραγματικά ευτυχισμένη σχέση, ευτυχισμένη οικογένεια, πετυχημένοι,ενάρετοι και δραστήριοι άνθρωποι;
  Κι αν η ουτοπία υφίσταται, ποιος θα ήταν σίγουρος πως ζει μέσα σ’αυτή; Αφού ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι! Αν μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να εκπληρώσω τις ευχές όλων των ανθρώπων, που τη δεδομένη στιγμή υποστηρίζουν πως αν πετύχαιναν τους στόχους τους δεν θα ζητούσαν τίποτα άλλο από τη ζωή, θα αποδείκνυα στον εαυτό μου και σ’όλους πως μέσα σε λίγους μήνες θα ζητούσαν κι άλλα. Πόσο αχάριστοι είμαστε!
  Και πότε θα είμαστε ικανοποιημένοι; Όταν η ζωή μας θα τελειώσει; Πότε θα εκτιμήσουμε τους ανθρώπους γύρω μας και την ήδη υπάρχουσα ευτυχία μας; Ουτοπία είναι το τέλειο ή το άπιαστο; Το αγχώδες ή η ηρεμία όταν το αποκτάς; Ποιος καθορίζει την τελειότητα όταν τα πάντα σ’αυτόν τον κόσμο είναι υποκειμενικά; Ποιος μπορεί εμένα να μου προβάλλει πρότυπα, όταν εγώ ο ίδιος ακόμη τα αναζητώ και τα επεξεργάζομαι στο μυαλό μου;
  Για να μην κουράσω ούτε εσάς ούτε το μυαλό μου, θέλω απλώς να σας υπενθυμίσω πως η ουτοπία είναι το κίνητρο στη ζωή μας για να κυνηγάμε συνέχεια το καλύτερο για τον εαυτό μας και να βελτιωνόμαστε. Απλώς πρέπει να προσέχουμε τους συνεχείς στόχους, που θέτουμε. Δεν είμαστε μηχανές, είμαστε άνθρωποι. Δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι αλλά να νιώθουμε ευλογημένοι για όλα όσα έχουμε και να προσπαθούμε να ανακτήσουμε όλα όσα χάσαμε. Κι αν η ζωή μας ανταμείψει αυτό θα φανεί. Αν πάλι όχι, τότε τουλάχιστον θα γνωρίζουμε μέσα μας πως αγγίξαμε τη δική μας ουτοπία. Μία ουτοπία ατομική, υποκειμενική , χειροπιαστή και υπαρκτή.
 

Υ.Γ= Να αγωνίζεστε καθημερινά γι' αυτά που έχετε, να ελπίζετε για το καλύτερο και να πιστεύετε στην τελειότητα της ψυχής και όχι στην τελειότητα του «φαίνεσθαι»! 

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου