Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Η δράση που δε φέρνει αντίδραση



«Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις μου είπαν.»
Τάκης Σινόπουλος


Όλη η Ελλάδα τον τελευταίο μήνα συζητάει. Συζητάει τάχα σοκαρισμένη. Σα να μη γνώριζε… Δε γνώριζε την έννοια του μπούλινγκ όταν κάποτε κορόιδευε τον συμμαθητή της που σώπαινε στις βρισιές ή όταν ενοχλούσε τη συμμαθήτριά της εξαιτίας της εμφάνισής της. Η Ελλάδα σήμερα στέκει συγκινημένη, εντελώς απορημένη για το ποιος είναι ικανός να προκαλέσει τέτοιο κακό. Ίσως τώρα πια δε θυμάται –ή κάνει πως δε θυμάται- όταν κάποτε επιτέθηκε σε έναν συνάνθρωπό της που τόλμησε να υιοθετήσει αντίθετες απόψεις από τις δικές της.

Η Ελλάδα σήμερα οργίζεται και δημοσιεύει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ολόκληρους επιτάφιους προς τιμήν του παιδιού για το οποίο θρηνεί. Εξάλλου, έτσι έχει μάθει να εκφράζει την οργή της, με post και like. Εύκολα οι λέξεις παρηγορούν τη θλίψη, εύκολα κι η σιωπή προωθεί τέτοιες πράξεις. Στην εποχή μας, μαθαίνουμε γρήγορα να γινόμαστε υποστηρικτές εκ των υστέρων και μάρτυρες εκ του ασφαλούς.

Τον τελευταίο μήνα οι ενημερώσεις για το μπούλινγκ πληθαίνουν σημαντικά. Όλοι το ήξεραν, οι περισσότεροι κάποια στιγμή στη ζωή τους το προκάλεσαν, απλώς τώρα γνώρισαν και τη διεθνή ονομασία του συγκεκριμένου φαινομένου. Ξαφνικά, όλοι συμφωνούν πως τα λόγια είναι φτωχά μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις κι όμως η αντίδρασή μας αποδείχθηκε φτωχότερη.

Οι στιγμές είναι δύσκολες γι’ αυτό κι οι πιο κατάλληλες όχι μόνο για να αποδοθούν ευθύνες αλλά και για να τιμωρηθούν οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι. Ωστόσο, όμως δεν πρέπει να ψάχνουμε για θύτες αλλά για θύματα, διότι όσοι έχουν την ανάγκη να ασκήσουν κάθε είδους βίας για να επιδειχθούν, τότε σίγουρα αυτοί οι ίδιοι χρήζουν ειδικής παρακολούθησης κι αντιμετώπισης. Ταυτόχρονα, ίδιο είναι το πόρισμα που προκύπτει και για εκείνους που εθελοτυφλούν μπροστά σε παρόμοια φαινόμενα.

Εν τέλει, ευκολότερα θα κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλον αλλά ίσως είναι καλύτερα να σκεφτούμε τους εαυτούς μας όταν είδαν, άκουσαν μα δε μίλησαν. Η Ελλάδα σήμερα αιμορραγεί ακατασχέτως, οργίζεται για να καθησυχάσει τις τύψεις της και θρηνεί γιατί η ευθύνη της ανήκει ολοκληρωτικά. Πού ήταν όταν έπρεπε να διδάξει στα παιδιά της τον αλληλοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση; Πού ήταν όταν οι νόμοι καταπατήθηκαν κι οι ένοχοι δεν τιμωρήθηκαν; Πού ήταν όταν τα παιδιά της ήθελαν να της μιλήσουν για τους φόβους και τις εμπειρίες τους; Η Ελλάδα ήταν εκεί, δεν έλειπε, απλώς αδιαφορούσε και σώπαινε γιατί αφελώς πίστευε ότι δεν αφορούσε το δικό της παιδί.

Αναπαύεται εν ειρήνη

Γράφει η Ειρήνη Τσιουμάνη!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου