Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

« Η ζωή μ.Π ( μετά το Πτυχίο) »

       
    Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου στο σχολείο να διαβάζει… « Να περάσεις στο Πανεπιστήμιο μου έλεγε ο περίγυρος, να καταξιωθείς κοινωνικά και να εξασφαλίσεις το μέλλον σου» ( Εδώ γελάμε, για να μην κλάψουμε). Πάνε οι εποχές που ίσχυε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Να παίρνεις πτυχίο στα 4 χρόνια και να μην μπορείς να βρεις εργασία ( Για εργασία γενικά πάντα ε; Γιατί λίγοι ασκούν πλέον το επάγγελμα που έχουν σπουδάσει). Την ανακούφιση και την χαρά που τελείωσες την σχολή και ορκίστηκες, υποδέχονται το άγχος και η στεναχώρια για το τι θα κάνεις μετά. Ωραία το πήραμε το πτυχίο, το γιορτάσαμε, τώρα τι;
    Από εκεί  που ήσουν φοιτητής ανέμελος με μόνη έννοια σε ποια καφετέρια θα πας για καφέ και αν θα βγεις Παρασκευή ή Σάββατο, τώρα έχεις να σκεφτείς πολύ πιο σοβαρά πράγματα, που θα καθορίσουν το ΜΕΛΛΟΝ σου. Κάποια στιγμή πρέπει και εσύ να ανεξαρτητοποιηθείς από τους γονείς σου. Να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Η καθημερινότητά σου ,λοιπόν, αλλάζει. Νιώθεις να μεγαλώνεις απότομα. Να έχεις τους ίδιους προβληματισμούς με τους γονείς σου ( Ποιος εγώ;;; Μα ακόμα νιώθω παιδί!!! Μακάρι να ήμουν ακόμα δηλαδή) . Η καθημερινότητα γεμίζει από ψάξιμο για εργασία. Εφημερίδες, αγγελίες στο Ίντερνετ, συνεντεύξεις για δουλειά, κινητά να χτυπάνε κλπ κλπ . Βλέπεις φίλους και γνωστούς να βρίσκουν δουλειά, άλλους να σπουδάζουν. Εσύ τίποτα ακόμα.. Κάθε φορά ελπίζεις και κάθε φορά τίποτα. Στεναχωριέσαι, δεν κοιμάσαι καλά τα βράδια, το κεφάλι σου παίρνει φωτιά από τις σκέψεις, νιώθεις άχρηστος. Νοσταλγείς τόσο τα φοιτητικά σου χρόνια. Μακάρι να ήταν όλα όπως τότε…
    Σε ηλικία μόλις 22 χρονών και να μην μπορείς να κάνεις αυτά που πραγματικά θέλεις. Να προσπαθείς να μπεις στην αγορά εργασίας και να έχουν όλοι τόσες απαιτήσεις από εσένα ( εμπειρία εργασίας, πτυχία υπολογιστών, πτυχία ξένων γλωσσών, να έχεις 2 κεφάλια, τρία χέρια και ότι άλλο κουλό μπορείς να φανταστείς). Συγγνώμη δηλαδή που δεν μπόρεσα σε ένα παράλληλο σύμπαν να αποκτήσω ΟΛΑ αυτά που ζητάτε ?!? Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσω και εγώ… Όπως και να έχει αργά ή γρήγορα θα βρεθεί και  κάτι. Τις περισσότερες φορές συμβιβάζεσαι με μια δουλειά απλά για να βγάζεις το χαρτζιλίκι σου. Και υπομένεις πολλά για να κρατήσεις αυτό που με τόση δυσκολία  βρήκες. Λίγοι είναι οι τυχεροί που κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν και αγαπούν.
      Δυστυχώς, ζούμε σε μια χώρα που το κράτος αδιαφορεί για τους νέους. Είμαστε μια « μουντζωμένη » γενιά που πάνω στην πιο δημιουργική μας ηλικία δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό θέλουμε, όπως μας έχουν « τάξει» οι συλλογές πτυχίων που κάνουμε εδώ και τόσα χρόνια ( που αποδεικνύονται άχρηστα χαρτιά πολλές φορές). Είμαστε μια γενιά που τα όνειρα της πηγαίνουν όλο και πιο πίσω γιατί μπαίνουν μπροστά προτεραιότητες επιβίωσης. Και ιδού το ερώτημα: Μένεις στην Ελλάδα και συνεχίζεις να αγωνίζεσαι ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα βελτιωθούν; Ή ετοιμάζεις βαλίτσες για το εξωτερικό μακριά από όλους και από όλα κυνηγώντας όμως μια αξιοπρεπέστερη ζωή;

Η Ευγενία Δάμπα κατάφερε με το άρθρο " Η ζωή μ.Π (μετά το Πτυχίο) να πάρει την τρίτη θέση στον διαγωνισμό αρθρογραφίας, που πραγματοποιήσαμε. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου