Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

ΤΥΜΠΑΝΟΚΡΟΥΣΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ...

   


Όταν το πρέπον εξατμίζεται πίσω από την αθέατη πλευρά του Φεγγαριού, η πείρα λάμπει με τις πολλές αποχρώσεις του μαύρου, αφήνοντας σκιές. Η γνώση σκοπίμως τέθηκε εκτός, ο κοινωνικοπολιτικός οραματισμός έχασε το νόημά του από τις μετασχηματιστικές διαδικασίες και οι κοινωνικές ανησυχίες εκμαυλίστηκαν και σβήστηκαν με απόλυτη μυστικότητα από το πορτρέτο ζωγραφικής.Η καταδίκη των οραματικών και ελπιδοφόρων σχεδιασμών από την παραμόρφωση μιας κοινωνίας σε ένα πελατειακό - σαθρό στα θεμέλια σύστημα, καθιστά την ισχύ τους ίση με την διάρκεια που μένουν ακέραια τα παλάτια στην άμμο, αν και φαινομενικά υπογράφεται ψευδεπίγραφα ένας λόγος βιωσιμότητας και μία πεποίθηση εφαρμογής αυτών.

Συν τοις άλλοις, η λιλιπούτεια οκνηρία και φυγοπονία μας, ως λαού, σίγουρα λειτούργησαν ανασταλτικά σε μία επιβαλλόμενη στροφή, η οποία δεν έγινε πράξη ποτέ, πριν από το μοιραίο και καθ' υποβολή βηματισμό μας προς την πύρινη λαίλαπα της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της φοροδιαφυγής, της θαμπής πλέον υπερηφάνειας. Και μέσα σε όλη αυτή την αποπνικτική και νοσηρή ατμόσφαιρα φαίνεται στο βάθος μία αναλαμπή από το παρελθόν, ένα εξαίρετο, ξεχασμένο, ανά τους αιώνες ταφικό δημιούργημα της Μακεδονικής περιόδου, του οποίου ο κάτοικος εξετάζεται σπιθαμή προς σπιθαμή, κοκαλάκι, κοκαλάκι στα ερευνητικά εργαστήρια. Και όλοι προσμένουμε  εναγωνίως  την κατάληξη του πορίσματος της έρευνας,  την απόδοση της ταυτότητας του ενοίκου του τάφου. Εικασίες για το ποιος μπορεί να είναι, απαριθμούνται πάμπολλες, το σίγουρο, όμως, είναι το γεγονός, ότι ομιλούμε για μία λαμπρή προσωπικότητα του ένδοξου παραλθόντος, ευελπιστώντας σε μία ματαιοδοξία, ότι ίσως πρόκειται για τον Μ. Αλέξανδρο. Για φανταστείτε να είναι αυτός, θα μας λυθούν δια μαγείας τα χέρια, θα στείλουμε τον ίδιο αυτοπροσώπος να διαπραγματευτεί με την μοχθηρή Τρόικα και τους υπερφίαλους και ρηχούς δανειστές μας! Όνειρα θερινής νυχτός...

Ας μην τρεφόμαστε με αυταπάτες. Όποιος κι αν είναι ο ένοικος του τάφου, όση πολιτική και στρατιωτική δύναμη κι αν είχε, όση ευστροφία και ικανότητα τον χαρακτήριζαν κάποτε, πάει, μας τελείωσε, είναι πλέον νεκρός. Το θέμα είναι εμείς οι ζώντες τί πράττουμε για το καλό του τόπου μας; Οι άλλοτε Έλληνες πρόγονοί   μας, συνυπέγραφαν δια λευκής επιταγής, ότι δίχως τις αρετές "δίκην και αιδώ", δικαιοσύνη και αίσθηση ντροπής, δεν είναι δυνατή η ορθή επιτέλεση μιας υγιούς "πόλεως", πολιτείας, πόσον μάλλον, όταν διαφεντεύουν η ξεδιαντροπιά, ο πολιτικός αμοραλισμός κι ένα βαρύ πέπλο συγκάλυψης, το οποίο μακραίνει και ξηλώνεται, ανάλογα με το ποια άτομα επιθυμεί να επιλέξει, ως εξιλαστήρια θύματα. Εννοώ άτομα που χόρεψαν τον χορό των μιζών, της φοροδιαφυγής,  κάποτε ισχυροί, εξυπηρετώντας συμφέροντα και τώρα ανίσχυροι, βρισκόμενοι στον κάλαθο των αχρήστων πολιτικά βλ. Τζοχατζόπουλος, Καρατζαφέρης, για να λάμψει το φως μιας αδιαφανούς δήθεν απονομής δικαιοσύνης, πληρώνουν την ύβρη που διέπραξαν και αξίζει να τιμωρηθούν, αν αποδειχτούν αληθείς οι κατηγορίες από το δικαστήριο με τις οποίες ενοχοποιούνται, αλλά με στόχο να εξυγιανθεί το υπόλοιπο πολιτικό κατεστημένο. Και έτσι απροκάλυπτα, συντηρούνται οι καταστροφικές νοοτροπίες της μεταπολιτεύσεως, που οδήγησαν στην σημερινή τελματώδη κατάσταση την κοινωνία μας. Καλός, χρυσός ο Μ. Αλέξανδρος, αλλά δυστυχώς δεν δύναται να προσφέρει...


 Το άρθρο που βγήκε δεύτερο στον διαγωνισμό αρθρογραφίας, που πραγματοποιήσαμε και ανήκει στον Κομποχόλη Δημήτρη! 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου