Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Γνωστή μελωδία σε γλώσσα άγνωστη...

   Μέσα από λέξεις διάσπαρτες σχεδόν κρυσταλλωμένες μονάχα μία ηχεί οικεία στα παγωμένα μου αυτιά «αμήν». Στα γόνατα ένας ρακένδυτος άνθρωπος… «αα..!  γεμίσαμε ζητιάνους -είναι και ξένος, μακριά παιδί μου από αυτόν!»
  Είναι  όντως ξένος, διαφορετικός κι όμως  ίδιος ο πόνος που χαράσσαν οι ρυτίδες  στο πρόσωπο του, ίδιο το τρεμούλιασμα στην φωνή του, ίδια  η πίστη που αντιχούσε σε κάθε «αμήν», το τελευταίο απόθεμα ελπίδας που αχνοφαίνονταν  μέσα από τα  θολά πλημμυρισμένα μάτια του ,ίδιο! Να είχαν θολώσει από τον παγωμένο αέρα που έσκιζε τα ταλαιπωρημένα του χέρια; Από την απόγνωση; Από τον πόνο; Ποιος ξέρει;
  Η ίδια ευγνωμοσύνη καθρεφτίζονταν στα μάτια του υπό τον καμπανιστό εκείνο ήχο των κερμάτων που έπεφταν κάπου –κάπου στο χάρτινο κυπελάκι του. Όμοια  με εκείνη του συνανθρώπου μας.. αλλά όχι ,συγχωρείστε με ,ξεχάστηκα «αυτός είναι ξένος».
  
Χρόνος: Μια βδομάδα πριν από το προαναφερθέν συμβάν
  
Σκηνικό : τσουχτερό κρύο, μαγουλάκια ροδαλά ,κατακόκκινη μύτη…

Καθώς έβγαινα από την είσοδο της σχολής μου ήρθε και κούρνιασε στα πόδια μου ένα κουτάβι -είχε δεν είχε κλείσει μια βδομάδα εν ζωή..- και τι ζωή..! Η καθαρίστρια μόλις του είχε δώσει πόδι από τη ζεστή θαλπωρή στο εσωτερικό του  κτιρίου και τον έβγαλε έξω «να πάρει αέρα» ..Φήμες λένε ότι κάποια κοπέλα δυο λεπτά αργότερα  τον ξανάβαλε λαθραία μέσα και του πρόσφερε λίγο γάλα.. Μόλις το μυρίστηκαν οι συμφοιτήτριες; χαμός..! «αχ τι γλυκούλι», «να το χαιδέψω λίγο; Δε πιστεύω να δαγκώνει..», «είναι τέλειο, τέλειο αλλά φοβάμαι να το πιάσω μήπως έχει καμιά αρρώστια» «χριστουγεννιάτικα μόνο του θα μείνει; μα δείτε πόσο γλυκό είναι».

Αποτέλεσμα : Έχει περάσει καμιά ώρα και μαζί με αυτήν και μια στρατιά από χαρωπές νεαρές κοπέλες που βγαίναν φωτογραφίες με το νεογέννητο  λες και ήταν αξιοθέατο- ούτε λόγος να το πάρει κανείς.. την selfie τους  με το σκυλάκο και καληνύχτα!

Ίσως το θέμα της πρόσκαιρης ευαισθητοποίησης κατά την διάρκεια των γιορτών να είναι τετριμμένο ,κι όμως είναι τόσο παντοτινά επίκαιρο! Τα ΜΜΕ ενημέρωσης, η εκκλησία, οι δήμοι και σύσσωμοι οι συμπολίτες ,σαν από θαύμα, μιλούν όλοι για την φτώχεια, για τις άπορες οικογένειες, για τους ρακένδυτους ανθρώπους που παρακαλούν για λίγο φαγητό νερό και ρούχα – ο όρος ζητιάνος δεν μου αρέσει-, για τα ορφανά, για τα αδέσποτα. Γίνονται κινητοποιήσεις για συγκέντρωση ρουχισμού, φαγητού και φαρμάκων. Πρωτότυπα σποτάκια που επικαλούνται το συναίσθημα και την ευαισθητοποίηση όλων ,μέσα από εικόνες θλιβερές, προβάλλονται συνεχώς μέσω του facebook , του twitter ,της τηλεόρασης.

Υπέροχα όλα αυτά δε λέω, συγκινητικά και σίγουρα είναι ένα λιθαράκι για το στερέωμα της κοινωνίας .Είναι το ΚΑΤΙ από το ΤΙΠΟΤΑ θα σπεύσουν να πουν κάποιοι.. Συμφωνώ.. όμως οι άπορες οικογένειες , οι άστεγοι,τα ορφανά ,τα αδέσποτα πού πηγαίνουν; τι γίνονται όταν  η πρόσκαιρη ευαισθητοποίηση κοπάσει; παύουν να υπάρχουν τα προβλήματα; Τα γλυκά κουταβάκια που φαντάζουν  ως το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο μήπως δεν είναι λούτρινα παιχνίδια ,μήπως έχουν ευθύνες και απαιτήσεις ενός μικρού μωρού; μήπως ο ζητιάνος ξένος έχει τις ίδιες ανάγκες ,τον ίδιο πόνο με τον Έλληνα ζητιάνο; οι οικογένειες που είναι άπορες ,δεν πεινάνε, δεν αρρωσταίνουν τον υπόλοιπο χρόνο; ;Μπορούμε να είμαστε άνθρωποι κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε μήνα του χρόνου;

«Αμήν»


Συγχαρητήρια στην Ελένη Κωτίδου για υπέροχο άρθρο της, το οποίο την έφερε στην πρώτη θέση του διαγωνισμού αρθρογραφίας που πραγματοποιήσαμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου