Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ VS ΟΜΟΦΟΒΙΑ


Καλησπέρα, καλησπέρα…Η αλήθεια είναι πως το θέμα αυτού του άρθρου το σκεφτόμουν όλη την προηγούμενη εβδομάδα μετά από ένα στιγμιότυπο στην αγαπημένη μας τηλεόραση, πάνω στο οποίο έπεσε το μάτι μου. Και όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσα να το αφήσω ασχολίαστο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την προηγούμενη Κυριακή όπως έκανα ζάπινγκ στην τηλεόραση έπεσα πάνω σε μια εκπομπή (δε χρειάζεται να πω σε ποια), η οποία είχε ως καλεσμένο ένα αγόρι ηλικίας 20 με 22 χρονών (δε θυμάμαι πολύ καλά). Τώρα θα μου πείτε τι το συναρπαστικό μου κίνησε το ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθώ μαζί του. Κι όμως, βλέποντας τη λεζάντα κάτω από το πρόσωπο του συγκεκριμένου αγοριού αναρωτήθηκα σε τι ψεύτικο κόσμο ζούμε. Και για να σας δώσω να καταλάβετε η λεζάντα έγραφε «Οι γονείς μου με έδιωξαν από το σπίτι, όταν έμαθαν πως είμαι ομοφυλόφιλος». Αυτό που με εξόργισε όμως περισσότερο ήταν το γεγονός ότι αυτό το παιδί έμενε μέσα σε ένα αυτοκίνητο γιατί δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσει ένα σπίτι.      

  Θυμάμαι ακριβώς τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή. Έκπληξη, απορία, απογοήτευση για τη δήθεν μοντέρνα και σύγχρονη κοινωνία που ζούμε, συμπάθεια, κατανόηση και θλίψη γι αυτό το παιδί. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο σε μία τέτοια εποχή που ζούμε όχι απλώς δε θα έπρεπε να υπάρχουν τέτοια περιστατικά, αλλά θα έπρεπε όλοι να έχουμε αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία ως επιλογή ορισμένων ανθρώπων. Ξέρω, μερικοί από εσάς θα με περάσετε για τρελή, αλλά δε σας κατηγορώ. Είναι φυσιολογικό σε αυτή την ψεύτικη και γεμάτη ρατσιστικές αντιλήψεις κοινωνία που ζούμε.
Προς ενημέρωση μερικών όμως, ήδη από το 1973 (προσέξτε την ημερομηνία) η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία έχει αφαιρέσει την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο με τις ψυχικές διαταραχές. Εδώ και 40 (!) χρόνια, λοιπόν, η ομοφυλοφιλία θεωρείται μια απόλυτα φυσιολογική ερωτική συμπεριφορά. Επιπλέον, για όσους δεν το ξέρουν οι ομοφυλόφιλοι δεν επιλέγουν να είναι ομοφυλόφιλοι. Δεν ξύπνησαν μια μέρα και είπαν «Τώρα θα γίνω ομοφυλόφιλος»! Απλώς έτσι ερωτεύονται. Πιστεύετε ότι ήθελαν οι ίδιοι να είναι μια ζωή δακτυλοδεικτούμενοι μιας κοινωνίας καθ’ όλα ανώτερης; Δε νομίζω. Σ’ αυτό το σημείο θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Αμερικανού συγγραφέα Gore Vidal· «Δεν υπάρχει ομοφυλόφιλος ή ετερόφυλος. Υπάρχουν μόνο ομο- και ετεροφυλικές πράξεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ένα μείγμα ορμών, αν όχι πρακτικών εφαρμογών.

  Δε θα μπορούσα όμως να μην αναφερθώ σε αυτό άρθρο και στους ομοφοβικούς ανθρώπους. Ομοφοβία. Πόσο επικίνδυνη και γεμάτη μίσος μπορεί να είναι μία λέξη, ειδικά όταν γίνεται πράξη βίας. Και πόσο συνένοχοι είμαστε όλοι ως απλοί παρατηρητές. Ομοφοβία είναι το μίσος απέναντι στους ομοφυλόφιλους και οι πράξεις βίας και εχθρότητας απέναντί τους. Είναι ρατσισμός που συχνά καταλήγει σε ακραίες πράξεις, όπως κάθε ρατσισμός. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες έχουν βγει στο φως τρία περιστατικά στη χώρα μας. Ενός γκέι ζευγαριού που τους έλουσαν με χλωρίνη αφού έσπασαν τα πόδια του ενός, ενός άλλου ομοφυλόφιλου ζευγαριού που κυνηγήθηκε από ομάδα ανδρών με αποτέλεσμα να υπάρξουν σοβαροί τραυματισμοί κι ενός ζευγαριού κοριτσιών που δέχτηκαν έντονη λεκτική και σωματική βία με το κοινό να παρατηρεί αδιάφορο. Και πολλά, πολλά άλλα που δεν έγιναν γνωστά γιατί τα θύματα φοβήθηκαν το στιγματισμό (Τ.Θ).  Άραγε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν απροκάλυπτα να χρησιμοποιούν βία απέναντι σε άλλους μόνο και μόνο επειδή αυτοί οι «άλλοι» δε μοιάζουν σ’ αυτούς;;; Μήπως θα έπρεπε να ασκούν βία και στους αλλοδαπούς, στα άτομα με ειδικές ανάγκες και γενικότερα σε κάθε ομάδα ανθρώπων διαφορετική από αυτούς;;; Και πώς τολμώ εγώ να τους χαρακτηρίζω ανθρώπους;;; Όχι, δεν πρόκειται για ανθρώπους, αλλά για τέρατα με όλη τη σημασία της λέξης.
 Άραγε έχει αλλάξει κάτι από τη δολοφονία του πολιτικού Harvey Milk μετά την παραδοχή του ότι ήταν ομοφυλόφιλος το 1978; Επιφανειακά ίσως ναι, ουσιαστικά όχι. Έχει αλλάξει κάτι στην Ελλάδα; Όχι. Ποιος ξέρει τι θα συμβεί σε έναν 20χρονο νέο ο οποίος θέλει να εκφράσει τις επιλογές του. Πιστεύω ότι μπορείτε να το φανταστείτε. Ο λόγος λοιπόν που γράφω αυτό άρθρο σήμερα είναι για να σας αποδείξω ότι ζούμε σε μία κοινωνία ψεύτικη, σε μία κοινωνία που της αρέσουν τα προσωπεία, πίσω από τα οποία κρύβεται ένα και μόνο πρόσωπο, αυτό των απαρχαιωμένων αντιλήψεων και των ρατσιστικών ιδεών, του φόβου για οτιδήποτε νεοφερμένου. Ένα πρόσωπο μιας κοινωνίας που αρέσκεται στο να φωνάζει για ισότητα και ελευθερία, ενώ στην πραγματικότητα είναι βαθιά ριζωμένη στις αντιλήψεις ανθρώπων που κάποιους μήνες πριν μοίρασαν φυλλάδια που απευθύνονταν σε ομοφυλόφιλους και έγραφαν μεταξύ άλλων «Ετοιμαστείτε, μετά τους αλλοδαπούς είναι η σειρά σας».
Τώρα, όσο για μένα, απλά θέλησα να εκθέσω την πραγματικότητα, αλλά και την άποψή μου. Σε μία δήθεν προχωρημένη, σύγχρονη και μοντέρνα κοινωνία, καλό είναι να ακούγονται και τέτοιες απόψεις κι ας φαίνονται ακραίες.

PS1 Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα.
PS2 Όποτε βρεθείς με την πλευρά της πλειοψηφίας, είναι η στιγμή που πρέπει να σταθείς και να συλλογιστείς.



Μαρία-Αναστασία Λούκα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου