Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Τα δυνατά συναισθήματα έχουν ως αποτέλεσμα τις έντονες συγκινήσεις…



Φοβάμαι να ζήσω, να αγαπήσω, να ερωτευτώ, να δώσω, να πάρω, να διεκδικήσω… Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το να ζεις έντονα και να αισθάνεσαι, να δίνεις, να πληγώνεις , να πληγώνεσαι, να φοβάσαι, να αγαπάς, να μην είσαι εγωιστής, να δέχεσαι και να σε δέχονται είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.
  Αυτό σε κρατάει ζωντανό. Το αληθινό και δυνατό συναίσθημα. Εκείνο που σε αφυπνίζει. Πρόσεχε, όχι αυτό που σου αφήνει περιθώριο να σκεφτείς. Εννοώ αυτό που σου κόβει την ανάσα. Που χωρίς να στο ζητάει βυθίζεσαι μέσα του και δεν έχεις ιδέα πότε θα μπορέσεις να αμυνθείς για να σωθείς. Πολλές φορές δεν θέλεις. Μένεις εκεί και ξεχνιέσαι. Περνάς καλά.
 Πόσο δύσκολο! Να αφήνεσαι και να βασίζεσαι σε έναν άλλον άνθρωπο. Να γίνεσαι άλλος χωρίς να σου ζητείται. Να μην καταλαβαίνεις πώς περνούν η ώρα, οι μήνες, τα χρόνια. Μετά συνειδητοποιείς πως αυτό το συναίσθημα φθείρεται, χάνεται… Αυτή είναι η συνέπεια!
  Τα έντονα συναισθήματα φέρνουν εξίσου έντονες καταστάσεις. Κάποιες από αυτές δεν είναι ευχάριστες. Όσο πιο έντονη είναι η σχέση τόσο πιο έντονος είναι και ο πόνος. Κάποιες φορές τον ξεπερνάς… κάποιες όχι… Η αγάπη είναι αυτή που δεν χάνεται. Αγαπάς αυτό το άτομο, για τις στιγμές, για τον έρωτα, για την στήριξη, για όλα όσα σου προσέφερε. Για τον εαυτό που δεν ήξερες ότι είχες, για τα ταξίδια, τα κυριολεκτικά και τα μεταφορικά. Ταξιδεύεις με το μυαλό και πετάς σε μέρη που μόνο εσύ κι αυτή βρίσκεστε.
 Ένα ευχαριστώ είναι αρκετό; Δεν νομίζω… Τα θέλεις όλα ή τίποτα. Μόνο να είσαι σαν σκιά γύρω της… Να την προσέχεις ακόμη κι όταν εκείνη δεν το ξέρει. Να χαίρεσαι όταν είναι ευτυχισμένη. Είναι πολύ δύσκολο συναίσθημα. Λίγοι το αισθάνονται.
 Αυτό που πρέπει να σκεφτείς είναι πως όλα κάποτε…παγώνουν.. Δεν ξέρεις αν τελειώνουν. Εσύ ο ίδιος πρέπει να δεχθείς τις συνέπειες των έντονων συναισθημάτων που βίωνες τότε. Κερδίζεις λοιπόν ή χάνεις; Εγώ πιστεύω ότι κερδίζεις. Είναι τυχεροί οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν πραγματικά κι αγάπησαν. Είναι τυχεροί εκείνοι που έδωσαν και πήραν, που έφυγαν και γύρισαν ξανά. Τα έντονα και δυνατά συναισθήματα σε κάνουν να αισθάνεσαι ζωντανός. Και το κυριότερο; Να ξέρεις πως ήταν αληθινό. Όσο περισσότερο πονάς ή νοσταλγείς τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεσαι πως δεν αφέθηκες άδικα. Δεν σου έμεινε ένα κενό στη μνήμη και μία ψυχρότητα αλλά ένα χαμόγελο και μία νοσταλγία.

  Βέβαια θα με ρωτήσετε : « Αν όντως τα συναισθήματα ήταν τόσο δυνατά, πως μπορούν δυο άνθρωποι να απομακρυνθούν;». Εγώ θα σας απαντήσω πως επειδή ακριβώς ήταν τόσο δυνατά δεν πρέπει να δεχθούν αυτοί οι δυο άνθρωποι τίποτα λιγότερο από αυτό. Δεν μου αρέσει η μετριότητα λόγω της φθοράς, καλύτερα μία ανάμνηση δυνατή και έντονη που θα σε ωθήσει όταν είσαι πιο ώριμος να γυρίσεις και να διεκδικήσεις παρά ένα μέτριο τέλος που θα σου υπενθυμίζει καθημερινά πόσο αδιάφορα ζούσες. Περίεργες οι ανθρώπινες σχέσεις και ακόμη πιο περίεργοι οι άνθρωποι! 

Γράφει ο Πυθαγόρας Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης!

2 σχόλια: