Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ορισμένες φράσεις του Ελύτη που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον...

Διαβάζοντας δυο βιβλία του Οδυσσέα Ελύτη , το πρώτο ήταν ο Μικρός Ναυτίλος και το άλλο το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου", έσπευσα να καταγράψω ορισμένα σημεία και των δύο βιβλίων που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας....

Από το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου":

- Από μακριά την είδα να 'ρχεται καταπάνω μου. Φορούσε παπούτσια πάνινα καί προχωρούσε αλαφρή κι ασπρόμαυρη. Ως κι ο σκύλος πίσω της , βουτούσε ως τα μισά μέσα στο μαύρο.
  Γέρασα να περιμένω, αλήθεια.
 Κι είναι τώρα πολύ αργά για να καταλάβω πώς όσο εκείνη προχωρούσε, τόσο το κενό μεγάλωνε, κι ότι δεν επρόκειτο να συναντηθούμε ποτέ.(Τρίτη 7 β)

- Άραγες να' ναι η μοναξιά σ' όλους τους κόσμους η ίδια; (Παρασκευή, 10 β)

Από το " Ο Μικρός Ναυτίλος":

-Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για τον καθέναν από μας κι από μιά ξεχωριστη, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που ναν τη γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος.

- Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μιά ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Πού σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

- Ένας " Αναχωρητής" για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας "Ερχόμενος".

-Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.

Αυτό που με εξέπληξε είναι πως πολλές από τις φράσεις του είναι διαχρονικές και εύστοχες. Η Ελλάδα εξάλλου, ο έρωτας, οι ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα και το συναίσθημα, δεν θα πάψει ποτέ να απασχολεί όλους τους καλλιτέχνες. Αυτή εξάλλου είναι και η μαγεία της τέχνης.

Γράφει ο Πυθαγόρας Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου