Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

«Μα είναι τόσα πολλά όλα αυτά που ζητάς να παλέψω»


Αγαπάς αλλά κάτι συμβαίνει μέσα σου και συνήθως όταν εσύ αισθάνεσαι πως κάτι συμβαίνει σε εσένα το ίδιο συναίσθημα αισθάνεται και ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου. Σε ευθεία γραμμή λοιπόν…
  Παλεύεις να σώσεις καταστάσεις και να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που ζητάει να αλλάξεις. Σε ξέρει πολύ καλά μα πλέον θέλει κάτι παραπάνω. Ίσως θέλεις κι εσύ. Μετράς όλα όσα πρέπει να αλλάξεις και να παλέψεις. Αλλά τι γίνεται όταν είναι τόσα πολλά αυτά που έχεις να παλέψεις που πλέον χάνεις το μέτρημα; Τι γίνεται όταν τα μικρά προβλήματα πηγάζουν από κάτι περισσότερο; Από την αποστασιοποίηση και το πιθανό τέλος;
 Μα πως μπορείς να βάζεις τέλος σε μία σχέση όταν υπάρχει αγάπη; Γιατί να θέλεις να παγώσεις τον χρόνο όταν χωρίς αυτό το άτομο στη ζωή σου , αυτός παγώνει και το κάθε λεπτό του σου υπενθυμίζει το πόσο μόνος, απροστάτευτος και ηλίθιος είσαι που δεν προσπάθησες να σώσεις μία κατάσταση. Ναι αν το μοναδικό στοιχείο που σε συνδέει με τον άνθρωπο σου είναι η αγάπη και όχι ο έρωτας; Τα διαχωρίζω. Χωρίς έρωτα μία σχέση δεν μπορεί να κρατηθεί ζωντανή ενώ μόνο με τον έρωτα μπορεί, όχι για πολύ πάντως…
 Ξεκινάς και σκέφτεσαι πως μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση, μία σχέση σαν ένα ήρεμο ποτάμι, φοράς τους καημούς του ανθρώπου που αγαπάς και αισθάνεσαι όμορφα όταν χαμογελάει. Όταν σταματάει να σου χαμογελάει και να προσπαθεί απελπίζεσαι, προσπαθείς αλλά για πόσο; Όταν όλα αυτά που σου ζητάει να παλέψεις είναι οι τελευταίες προσπάθειες για να κρατήσεις κάτι ζωντανό τι μπορείς να κάνεις; Εγώ νομίζω να γυρίσεις και να απαντήσεις πως σε μία σχέση υπάρχουν δυο κομμάτια, όταν μόνο το ένα προσπαθεί και το άλλο επαναπαύεται τότε δεν υπάρχει εύκολα επιστροφή.
 Για σκέψου όμως! Τα προβλήματα σας, το τι σας οδήγησε σε αυτό, σε τι ευθύνεσαι εσύ και σε τι το άλλο άτομο. Πόσο αξίζει; Πόσο σε πληροί και πόσες αντοχές έχεις; Κι όμως εκεί που λες πως δεν έχεις αντοχή τα πάντα αλλάζουν. Με ένα χαμόγελο της, με μία κίνηση, μία έκπληξη, μία προσπάθεια της να σου δείξει πως «Είμαι εδώ και δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις».
 Πριν καταθέσεις τα όπλα σκέψου τον λόγο για τον οποίο το κάνεις και τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου. Τι γίνεται όμως όταν όλα αυτά που σου ζητούν να παλέψεις δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που ήδη έχετε και δεν χρειάζεστε καμία τρομερή προσπάθεια για διόρθωση; Τα πράγματα θα φανούν, όποιος προσπαθεί σίγουρα ανταμείβεται αλλά εδώ δεν κάνουμε λόγο για ένα διαγώνισμα ή για μία δουλειά αλλά για συναίσθημα. Τι νόημα έχει όταν πρέπει να αλλάξεις τόσα που πλέον ξεχνάς από πού ξεκινάει το πρόβλημα;

 Υ.Γ = Μία μικρή και ουτοπική συμβουλή από εμένα. Όταν δυο άνθρωποι θέλουν πραγματικά να είναι μαζί και είναι ερωτευμένοι, δεν αμφιβάλλουν, δεν ξεχνούν, δεν φέρονται με ασέβεια, δεν χρειάζεται τόσο να προσπαθήσουν. Αφού όλα λύθηκαν ήδη από το χαμόγελο που συνδυάζεται με ένα δάκρυ και με μία σφιχτή αγκαλιά. Τι άλλο θέλεις;

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

1 σχόλιο: