Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Αποταμιεύοντας ελπίδα!


Στο σχολείο γιορτάζαμε την παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης με ένα «σκέφτομαι και γράφω» προς τιμήν της. Ωστόσο, δεν ξέρω αν κατάφερε ποτέ κανείς μας να ορίσει επακριβώς την έννοια στο μυαλό του. Εκείνη τη μέρα όλοι μιλούσαν γα τη σημασία της αποταμίευσης. Στην τηλεόραση οι εκπρόσωποι του λαού έβγαζαν λόγους βαρύγδουπους. Ήταν οι ίδιοι που έπειτα στέρησαν το δικαίωμα της αποταμίευσης από τους πολίτες.

Σήμερα ο βασικός μισθός ξεπερνάει τα τριακόσια ευρώ κι αυξάνεται μετά την ηλικία των 26 κατά τριάντα ευρώ περίπου, έτσι ώστε να μπορείς αν το επιθυμείς να μείνεις μόνος ή να αρχίσεις τα σχέδια περί οικογένειας, να αγοράσεις αυτοκίνητο ή να συνεχίσεις τις σπουδές  σου και βεβαίως να εξακολουθείς να αποταμιεύεις! Εξάλλου αυτό το τελευταίο είναι το ζητούμενο για ένα πιο άνετο μέλλον. Παρ΄ όλα αυτά οι νέοι που αμείβονται με τον βασικό μισθό δεν παραπονιούνται αφού ξέρουν πως αποτελούν μειοψηφία.

Συμφώνα με τα παραπάνω, ελάχιστοι είναι οι νέοι που καταφέρνουν να εργαστούν με λογικά ωράρια και να δούνε τους τραπεζικούς λογαριασμούς να «φουσκώνουν» με την κατάθεση του βασικού μισθού. Οι υπόλοιποι από αυτούς που εργάζονται φτάνουν να παίρνουν τον μήνα το ελπιδοφόρο ποσό των διακοσίων ευρώ, στην καλύτερη περίπτωση. Είναι εκείνοι οι πεισματάρες που νιώθουν ευγνώμονες κι ας είναι τέτοια τα σημεία των καιρών.

Οι νέοι σήμερα αποταμιεύουν! Κανένας όμως δεν τους το αναγνωρίζει αυτό καθώς μεγαλώνοντας η αξία του «έχειν» καταργεί αυτή του «είναι». Πραγματικά όμως, ο κάθε νέος έχει μια κρυφή θυρίδα στην οποία αποταμιεύει κάθε μέρα λίγη υπομονή και κάθε δεύτερη μέρα κάποιες ελπίδες. Ίσως δε θέλουμε να το παραδεχτούμε γιατί η αισιοδοξία έχει γίνει συνώνυμη με την αρνητική εκδοχή του ονειροπόλου.


Οι εποχές αλλάζουν και η ανάγκη της οποιασδήποτε μορφής αποταμίευσης έχει αυξηθεί. Ωστόσο,  φαίνεται να έχει  χαθεί  ανάμεσα στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και τις ανασφάλιστες εργασίες. Η ζωή μετριέται πια σε πεντάμηνα. Οι στόχοι μας φτάνουν ως το επόμενο voucher. Τα όνειρά μας αναμένουν τη σειρά τους ανάμεσα στις μονίμως προσωρινές δουλειές. Η κοινωνία αλλάζει κι οι ανάγκες μεταβάλλονται τόσο κοινότυπα. Αντιθέτως, οι μόνες που μένουν στατικές είναι η ελπίδα κι η προσπάθεια των εκ φύσεως αισιόδοξων νέων. Ως πότε; Ο δρόμος της παραίτησης ή της φυγής είναι δελεαστικός. Δίχως αντίκρισμα η κούραση καραδοκεί…

Ευχαριστούμε την Ειρήνη για το υπέροχο άρθρο της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου