Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ…;;;




Αλλάζει ο άνθρωπος άραγε; Αυτό το ερώτημα βασανίζει την ανθρωπότητα από τότε που ο κλάδος της Ψυχολογίας άρχισε να εδραιώνεται στις κοινωνίες. Ακούω από πολλούς τη φράση «ο άνθρωπος δεν αλλάζει» και η αλήθεια είναι πως μέχρι πρόσφατα υποστήριζα κι εγώ αυτή την άποψη. Όποιος θελήσει να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, η αλήθεια είναι πως θα μπει σε μία μεγάλη παγίδα. Οι απαντήσεις μας στο ερώτημα αυτό διαφέρουν ανάλογα με την υποκειμενική οπτική, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις δυσκολίες, τις επιλογές, την ελευθερία και τη θέληση του κάθε ανθρώπου.
  Προσπαθώντας να απαντήσω κι εγώ η ίδια σε αυτό το ερώτημα χρειάστηκε να σκεφτώ τα πράγματα από την αρχή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αλλάζουμε σωματικά. Γεννιόμαστε μικροί και καταλήγουμε μεγάλοι, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Το σώμα μας αλλάζει μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό, το αντιλαμβανόμαστε αργά, αλλά οι αλλαγές μέσα μας γίνονται γρήγορα. Παράλληλα με τη σωματική αλλαγή, ο άνθρωπος ωριμάζει κι αυτό φαίνεται στον τρόπο που σκέφτεται και αντιμετωπίζει τις καθημερινές καταστάσεις. Θα μπορούσε όμως αυτό να σημαίνει ότι ο άνθρωπος αλλάζει; Μάλλον όχι, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η αλλαγή για την οποία μιλάμε αναφέρεται στην προσωπικότητα και στο χαρακτήρα του ανθρώπου. Αυτή την αλλαγή λοιπόν χρειάζεται να διερευνήσουμε.
Τολμώ λοιπόν να υποστηρίξω ότι μέχρι το τέλος της ζωής μας, αλλάζουμε. Δε μένουμε ποτέ οι ίδιοι. Κι αν υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν το αντίθετο, φοβούνται να ανοίξουν το σεντούκι της ψυχής τους και να ανασύρουν από μέσα, φυσώντας τη σκόνη από πάνω τους, συναισθήματα, εικόνες και γεγονότα του παρελθόντος. Μπορεί επίσης να φοβούνται να προχωρήσουν σε μεγάλες αλλαγές στη ζωή τους γιατί δε βρίσκουν την απαραίτητη δύναμη. Φυσικά και σέβομαι αυτούς τους ανθρώπους. Άλλωστε μπορεί να ήμουν κι εγώ κάποτε μία απ’ αυτούς που έβλεπαν την αλλαγή σα δύσκολη πορεία. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να αλλάξουν, είτε γιατί έφτασε η ώρα να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, είτε γιατί βίωσαν δύσκολες καταστάσεις και έπρεπε να αλλάξουν για να επιβιώσουν. Συνήθως, λένε ότι η αλλαγή έρχεται μετά από ένα μεγάλο χτύπημα που σου δίνει η ζωή και η αλήθεια είναι πως κι εγώ αντιπροσωπεύω αυτή την άποψη. Χρειάζεται κάτι πολύ δυνατό για να αφυπνιστούμε και να τολμήσουμε την αλλαγή.
   Κάποιο άλλοι υποστηρίζουν πως «η αλλαγή είναι μία ανακάλυψη προσωπική, μία βουτιά στον εσωτερικό μας βυθό, ένα φως που ρίχνουμε στην άβυσσο της ψυχής μας. Όσο πιο βαθιά βουτήξουμε, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στην ανακάλυψη του προσωπικού μας θησαυρού. Σε ένα θησαυρό από κρυμμένες δυνάμεις, επιλογές ζωής και ελευθερία. Και εκεί στο μεγάλο βάθος, όποιος βουτήξει, χρειάζεται να πάρει μεγάλη ανάσα... ή να έχει μπουκάλες οξυγόνου που θα τον βοηθήσουν να παραμείνει και να αναζητήσει το θησαυρό του.» Φυσικά και δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ότι η αλλαγή θα επέλθει γρήγορα, αφού χρειάζεται να παλέψουμε με ισχυρά προστατευτικά τείχη που έχουν δημιουργηθεί μέσα μας, τείχη που ο άνθρωπος πιστεύει ότι τα έχει βάλει ο ίδιος, ενώ στην πραγματικότητα τα έχουν βάλει άλλοι και τον έχουν κάνει να πιστέψει ότι είναι δικά του. Μόνο όταν διαπιστώσει ότι μπορεί να γκρεμίσει αυτά τα τείχη μπορεί να αλλάξει πραγματικά. Κι αφού αλλάξει λοιπόν, δομήσει ξανά τον ίδιο του τον εαυτό, θα είναι σε θέση να εκπληρώσει όλες τις προσδοκίες του. Βλέπετε η αλλαγή είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία ενός νέου εαυτού, ο οποίος βοηθά τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει δυσκολίες, να γυρίσει σελίδα στη ζωή του και να πιστέψει ότι θα τα καταφέρει. Αλλιώς η οποιαδήποτε αλλαγή δεν έχει νόημα.
  Για να καταλήξω λοιπόν, πιστεύω ότι ο άνθρωπος δύναται να αλλάξει αν το αποφασίσει. Κι αυτό το βιώνουμε καθημερινά με χιλιάδες ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας, ακόμα και με εμάς τους ίδιους.  Βέβαια, ποια είμαι εγώ που δε θα αφήσω μία πιθανότητα στην αντίπερα όχθη. Άλλωστε η απολυτότητα στις σκέψεις φλερτάρει με τη βλακεία. Πάντως ένα σημαντικό γεγονός αρκεί για να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τον άνθρωπο, είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά, αν και αυτά τα δύο περπατούν πλάι πλάι.

Γράφει η Μαρία-Αναστασία Λούκα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου