Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Μοναξιά, ένα ακόμα ταμπού!




Από τους κλειστούς χώρους μέχρι τα ύψη, μπόρεσα εύκολα να καταλάβω τους λόγους που αυτά μας τρομάζουν. Τι γίνεται όμως με τη μοναξιά; Μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως μία από τις πολλές φοβίες του ανθρώπου ή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό; Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε να σκεφτώ αρκετά για να καταλάβω γιατί μας φοβίζει τόσο πολύ και γιατί στη σύγχρονη, όπως λέμε, εποχή που ζούμε σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν παραδέχεται ότι νιώθει μόνος.
   Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Οι έρευνες λένε ότι η μοναξιά είναι μία από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες ασθένειες του σύγχρονου κόσμου, σκοτώνοντας περισσότερους ανθρώπους ακόμα και από τον καρκίνο και την καρδιά. Αν και προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς η μοναξιά μπορεί να σκοτώσει, σίγουρα μπορώ ν’ αντιληφθώ ότι στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει κανείς μόνος του. Γιατί άραγε μας φοβίζει τόσο πολύ η μοναξιά; Μήπως επειδή δεν έχουμε μάθει να είμαστε μόνοι, μήπως επειδή όταν μένουμε μόνοι νιώθουμε ένα κενό που σιγά σιγά μεγαλώνει και μετατρέπεται σε αμηχανία για το πώς μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με την ύπαρξη του εγώ και του εαυτού μας; Μήπως τελικά πίσω από το φόβο μας να μη μείνουμε μόνοι κρύβεται η άρνηση να μείνουμε με τον εαυτό μας γιατί σίγουρα δε θα μπορέσουμε να του κρύψουμε τους φόβους, τις σκέψεις, και τις ανασφάλειες που κρύβουμε από τους άλλους; Ίσως ξεγυμνωθούμε στα μάτια του εαυτού μας και αυτό σίγουρα δεν μπορούμε να το αντέξουμε. Κάποιος σοφός είχε πει κάποτε ότι η μοναξιά είναι για τους δυνατούς. Εγώ θα συμπληρώσω ότι η μοναξιά είναι γι αυτούς που γνωρίζουν και αποδέχονται τον εαυτό τους.  
  Στην προσπάθειά μου να απαντήσω στην ερώτηση γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τη μοναξιά κατέληξα ότι στη ζωή όλοι μας τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Ακόμα κι αν επιδιώκουμε να έχουμε πάντα γύρω μας ανθρώπους, είμαστε μόνοι μας. Απλά δε θέλουμε να το παραδεχτούμε. Το παράλογο της υπόθεσης όμως, είναι ότι η μοναξιά και η παραδοχή της είναι από τα τελευταία υπαρκτά ταμπού. Κι αυτό γιατί η κοινωνία μας δεν ξεχνά να μας θυμίζει ότι είμαστε όντα κοινωνικά από αρχαιοτάτων χρόνων και έτσι θα παραμείνουμε αναγκαστικά. Επομένως ποιος είναι ο τρελός που θα τολμήσει να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι ακόμα περισσότερο ότι νιώθει καλά που είναι μόνος. Κανένας. 
   Μας έχουν περικυκλώσει με την ιδέα της κοινωνικότητας τόσο στενά, που δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μπορεί να παραδεχτεί ότι νιώθει μόνος. Κι αν κάποιος που βιώνει τη μοναξιά και είναι εντάξει με τον εαυτό του, βγει να υποστηρίξει τη γνώμη του στους φίλους τους ή στους γνωστούς του, όλοι τον κοιτάζουν με απορία αλλά και με κάποια καχυποψία σαν να προέρχεται από άλλο κόσμο. Έτσι που σταδιακά αρχίζει να πιστεύει και ο ίδιος πως μάλλον έχει πρόβλημα, πως πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά, πως κάτι συμβαίνει αφού δε συμβαδίζει με την πλειοψηφία και παρά το γεγονός ότι στην αρχή ένιωθε καλά με τη ζωή που είχε επιλέξει, τώρα αρχίζει να νιώθει το κενό που λέγαμε στην αρχή και να επιζητά ολοένα και περισσότερο τη συνύπαρξη με τους άλλους. Μάταια όμως, γιατί ακόμα κι όταν βρίσκεται με αυτούς τους άλλους κλείνεται στον εαυτό του και αντιμετωπίζει μία άλλη μοναξιά, που όμως δεν είναι μοναξιά αφού βρίσκεται με τους πολλούς.
  Και για να κλείσω επιτέλους αυτό το παραλήρημα μου θα πω ότι όταν κάνεις το μεγάλο βήμα και αφήσεις πίσω το θόρυβο της καθημερινότητας και των προσώπων, ίσως τότε καταφέρεις να έχεις την πρώτη σου αληθινή συνάντηση με το σημαντικότερο άτομο για σένα στον κόσμο: Εσένα. Και μέσα από αυτή τη σχέση θα μάθεις πρώτα πρώτα να τα πηγαίνεις καλά με τον εαυτό σου και έπειτα θα μάθεις να συνυπάρχεις, να ανοίγεις κανάλι επικοινωνίας, να ζεις τη στιγμή και να αγαπάς. Θα είσαι για πάντα μόνος εκτός κι αν τα βρεις με τον εαυτό σου, έστω κι αν αυτό σημαίνει μία βόλτα στην παραλία. Μόνος. Και κάπου εδώ θα δανειστώ τη φράση του καλού μου ONeil ότι η μοναξιά του ανθρώπου δεν είναι παρά ο φόβος του για τη ζωή και τον εαυτό του.

Κείμενο: Μαρία-Αναστασία Λούκα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου