Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Τρεις συγχορδίες!

Περπατώντας στα σοκάκια της Θεσσαλονίκης , πέρασα από ένα γνωστό μαγαζί με μουσικά είδη. Κοίταξα τις κιθάρες και αμέσως αναπόλησα τα αρχικά μου χρόνια σαν κιθαρίστας , όπου νόμιζα ότι, με το που έπιανα την κιθάρα, τα βραβεία Emmy θα έπεφταν βροχή μπροστά μου.
Ακολουθεί όμως ΠΑΝΤΑ κάτι άλλο! Απογοήτευση!!!

   Η πρώτη φόρα που επιχείρησα να παίξω μπροστά σε κόσμο ήταν κάπως ντροπιαστική καθώς ήμουν αρκετά αφελής και πίστευα ότι το "κοινό μου" θα ήθελε να ακούσει Red Hot Chili Peppers ή κάτι αντίστοιχο.Όμως όχι!!! Χατζηγιάννης ήταν το πρώτο όνομα που άκουσα!(ήταν της μόδας τότε).
    
  Στην συνέχεια , ακολούθησαν ονόματα που ούτε καν τα ήξερα τότε. ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ!! Ήμουν κάπως αρνητικός με αυτά που άκουγα ,με αποτέλεσμα να μην συνεχιστεί καλά η βραδιά. Το  πλήθος με χλεύαζε , μου πετούσε πέτρες και άδεια κουτάκια μπίρας , ακολούθησαν πίσσα , πούπουλα και σταύρωμα στην πλατεία του χωριού για παραδειγματισμό ! (Ντάξει δεν ήταν ακριβώς έτσι ……δεν ήμουν σε χωριό).
  
 Μέτα από όλα αυτά, απέφευγα να παίζω κιθάρα μπροστά σε φίλους και γνωστούς γιατί απλούστατα δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω στις ελαφρολαϊκές-μπουζουκό-pop-σκύλο-καψούρικές απαιτήσεις τους. Κοίτα να δεις όμως που η ζωή εκτός από γυναίκα είναι και αστεία. 
  Μια μέρα του Ιουνίου , όπου η νύχτα είχε ρίξει το μαύρο πέπλο της πάνω από την Θεσσαλονίκη, έτυχε να βρεθώ πάλι με παρέα και κιθάρα.  Λόγω κεφιού και μπύρας (όπου για λόγους υποκλοπής πνευματικών δικαιωμάτων δεν θα πω ότι ήταν FIX) χαλάρωσα και αναμενόμενο ήταν να φύγουν λίγο οι αναστολές. Μετά από λίγο κρασί , λίγο Πλιάτσικα , λίγο Ρέμο , λίγο Πλούταρχο , λίγο Βανδή… πέρασε η ώρα και το μόνο που έπαιζα ήταν ήταν τρεις συγχορδίες ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ! Στο τέλος, το πλήθος ορμούσε κατά πάνω μου! Γυμνόστηθες κοπέλες με κυνηγούσαν για ένα αυτόγραφο και τα φλας των παπαράτσι είχαν θαμπώσει τελείως την όραση μου(αύτα όντως τα έβλεπα , δεν είχα πιεί μόνο μια μπύρα). 
  Την επόμενη μέρα , όπου είχα καθαρό κεφάλι , συνειδητοποίησα δύο πράγματα!!!! Πρώτον, έβγαλα ‘’ πρόγραμμα’’ μόνο με τρεις συγχορδίες. Όλοι ήταν ικανοποιημένοι μαζί μου και εγώ μπόρεσα να κάνω αυτό που νόμιζα ότι δεν μπορούσα χρησιμοποιώντας μόνο εισαγωγικές γνώσεις κιθάρας. Το τραγικό της υπόθεσης ήταν ότι κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Είμαι σίγουρος ότι όποιον και να ρωτούσες εκείνη την στιγμή θα σου έλεγε ότι ήξερα όλα τα τραγούδια. Εγώ όμως έπαιξα ό,τι μου ήρθε πρώτο στο κεφάλι χωρίς να είναι βέβαια μουσικά σωστό. Δεύτερον, κάτι τρέχει με τις μουσικές επιλογές του μέσου πληθυσμού. Δεν γίνεται όλα τα τραγούδια να μιλάνε για αγάπη και ερωτικές απογοητεύσεις , καθώς επίσης δεν γίνεται να είναι όλοι καψούρηδες είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Καλός ο έρωτας , καλή και η αγάπη , με ένα όριο όμως όλα!! Και όποιος λέει ότι όλο αυτοό γίνεται γιατί ο έρωτας είναι πολύ δυνατό συναίσθημα ,σε ανυψώνει στα ουράνια και μπορεί να σε κάνει από άσχημο όμορφο στα μάτια κάποιου , έχω να του πω ότι και το τσίπουρο κάνει ακριβώς τα ίδια ,κανείς όμως δεν γράφει τραγούδια γιαυτό. 
  Το συμπέρασμα !! Αν ακολουθήσω την καριέρα του κιθαρίστα είναι φανερό ότι με περιμένει μια μεγάλη καριέρα Rock Star …στα μπουζούκια. Εκεί βέβαια δεν θα παίζω τρεις συγχορδίες συνεχόμενα, τα πράγματα θα είναι πολύ πιο σύνθετα… οι συγχορδίες θα είναι πέντε και δεν θα είναι πάντα με την ίδια σειρά. Χιλιάδες Rock καλλιτέχνες όπως ο Κιάμος ή ο Πλούταρχος(έχει δηλώσει ότι είναι Rock) μας περιμένουν εμάς τους Rock κιθαρίστες στα νυχτερινά κέντρα. Για τους πικάντικούς κιθαρίστες που έχουν acoustic διάθεση υπάρχει ο Παντελίδης. Η νυχτερινή ελληνική ζωή όμως δεν έχει εγκαταλείψει τους πιο σκληρούς καθώς υπάρχουν Black Metal σχήματα όπως η Πάολα.

Γράφει ο Παναγιώτης Βασιλειάδης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου