Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Η αρρώστια του καιρού μας είναι η σοβαρότης.


Όπως λέει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Περπατώντας κανείς σε μια ελληνική γειτονιά, αντικρίζει μια συγκεκριμένη εικόνα. Ανθρώπους με σοβαρά πρόσωπα και παγωμένα βλέμματα, να προχωρούν έχοντας ως μόνη τους έγνοια να φτάσουν στον προορισμό τους για να συνεχίσουν το καθημερινό τους πρόγραμμα, τη ρουτίνα τους. Ανθρώπους που αδιαφορούν για το τι γίνεται γύρω τους και οι οποίοι αν δουν κάποιον να διαφοροποιείται-δηλαδή να κάνει κάτι τρομερό, να χαμογελάει ή να είναι λίγο πιο ξέγνοιαστος-αμέσως βγάζουν το συμπέρασμα πως ή τρελός είναι ή κάποιος αργόσχολος. Δηλαδή πιστεύουν πως το “σωστό” είναι το να γίνεις ένα με αυτούς. Ένας σοβαρός ανθρωπάκος, που ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτούλη του και που είναι πεπεισμένος πως αυτό που ζει δε μπορεί να αλλάξει.
Οι άνθρωποι αυτοί-δηλαδή η πλειοψηφία της κοινωνίας μας-στερείται δημιουργικότητας ή και πάλι αν έχει καταφέρει να διασώσει κάποια από αυτή, σίγουρα είναι πολύ μικρότερη από την πραγματική της. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος της ομάδας που περιγράφω δέχεται πολύ δύσκολα το διαφορετικό και αν δεν το απορρίψει εν τη γενέσει του, τότε σίγουρα θα είναι πολύ επιφυλακτική μαζί του.
Βέβαια έχει και ορισμένους φόβους, όπως ο φόβος της επαφής. Στις μέρες αποτελεί πράξη μέγιστης αγένειας αν ακουμπήσεις, έστω και κατά λάθος, κάποιον. Ο κυριότερος φόβος τους όμως είναι να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Να αποδεχτούν τα ελαττώματά τους, αλλά και να είναι ευτυχισμένοι με τα προτερήματά τους. Αυτός είναι ο λόγος αυτής της σοβαροφάνειας, αυτό που τους κάνει να μη θέλουν να δείχνουν ευάλωτοι. Το θέμα όμως είναι γιατί έχει επικρατήσει αυτή η σοβαρότητα στην εποχή μας; Γιατί οι άνθρωποι δε θέλουν να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό στους γύρω τους;
Κατά την προσωπική μου ταπεινή άποψη, οι λόγοι είναι δυο. Πρώτον, το δημιούργημα του 20ου αιώνα, η τηλεόραση και δεύτερον και κυριότερο, η έλλειψη παιδείας. Ας τα πάρουμε ένα ένα.
Η τηλεόραση είναι ίσως το σημαντικότερο μέσω ενημέρωσης-προπαγάνδας-στην εποχή μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αντίληψη της κοινωνίας. Και να την επηρεάζει με τέτοιο τρόπο ώστε να διαμορφώνει πολίτες που δε θα σκέφτονται πέρα από αυτό που βλέπουν, από αυτό που τους παρουσιάζεται. Έτσι λοιπόν, βλέπουμε δελτία ειδήσεων που τρομοκρατούν συνεχώς τον κόσμο, δημοσιογράφους που κάνουν στημένα ρεπορτάζ για να ικανοποιήσουν τα αφεντικά τους, παρουσιαστές που παίρνουν το ρόλο του κλόουν με τη μόνη διαφορά ότι δε χρειάζεται να πληρώσεις εισιτήριο για να τους δεις και εκπομπές με διάφορους αργόσχολους οι οποίοι προσπαθούν να ικανοποιήσουν το εγώ τους και μας παρουσιάζουν έναν κόσμο χλιδής, πλούτου και γενικότερα κάτι πολύ μακριά από τη δική μας πραγματικότητα. Το θέμα όμως είναι, ότι δεν τον παρουσιάζουν απλά, αλλά σε πείθουν ότι αυτός είναι ο ιδανικός και ο σωστός. Και κάπου αρχίζει το μπέρδεμα… Η πλειοψηφία λόγω της έλλειψης παιδείας που ανέφερα και νωρίτερα πέφτει στην παγίδα της άνευ λόγου δυστυχίας. Και λέω δυστυχίας γιατί αυτά που βλέπουμε στην οθόνη μας είναι αρκετά δύσκολο και ειδικά στις μέρες μας να τα αποκτήσουμε. Άλλα αυτό είναι που δημιουργεί τη δυστυχία και συνάμα τη σοβαρότητα που ανέφερα πιο πάνω. Είναι άραγε όλα αυτά που μας παρουσιάζονται απαραίτητα για την ευτυχία μας; Ή μήπως αυτοί που τα έχουν στην κατοχή τους είναι ευτυχισμένοι;
Και τώρα πάμε στο δεύτερο λόγο. Στην έλλειψη παιδείας. Παιδεία κατά τη γνώμη μου δεν είναι η γνώση, αλλά το πόσο έχεις αναπτύξει το προσωπικό σου φίλτρο το οποίο σου επιτρέπει να δέχεσαι ή να απορρίπτεις αυτό που σου παρουσιάζεται. Και η αλήθεια είναι πως η κοινωνία μας, αυτό το φίλτρο προσπαθεί να το εκμηδενίσει. Αυτό το φίλτρο λοιπόν, δεν αναπτύσσεται μέσα από το σχολείο, ούτε μέσα από το πανεπιστήμιο και φυσικά ούτε μέσα από την τηλεόραση. Αναπτύσσεται μέσα από τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη μουσική, το χορό, δηλαδή τις τέχνες. Αλλά και πάλι προσοχή. Όχι τις προσπάθειες επικοινωνίας που βαφτίζονται «τέχνες» και τις βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση. Αυτές είναι που προάγουν την σοβαρότητα, το συντηρητισμό και γενικότερα ένα τρόπο ζωής που είναι μακριά από τον φυσικό ανθρώπινο. Σας παροτρύνω να ψάξετε περισσότερο τις τέχνες. Εκεί είναι σίγουρο πως θα βρείτε ένα κομμάτι του εαυτού σας. Αρκεί να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά για το δείτε. Μέσα από αυτές θα μπορέσετε να «μαλακώσετε», να έρθετε πιο κοντά στη φυσική σας υπόσταση, να νιώσετε πιο άνθρωποι. Και κάπως έτσι θα καταλάβετε ότι όλα αυτά που μας παρουσιάζουν δεν χρειάζονται για την ευτυχία σας. Και πιστεύω πως έτσι θα απαλλαχτείτε από το πέπλο της σοβαρότητας που τόσο σας βασανίζει σήμερα χωρίς να το καταλαβαίνετε.
Αφήστε λοιπόν τον εαυτό σας ελεύθερο. Χωρίς «πρέπει» και «μη». Και μη σκέφτεστε πως σας βλέπουν οι άλλοι. Γιατί όπως λέει και ο Θανάσης για την εποχή μας «οι νέες εποχές με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο».
 Το άρθρο του Γιώργου Χατζηπαρασκευά βγήκε πέμπτο στη βαθμολογία του διαγωνισμού μας. Τον ευχαριστούμε για την υπέροχη δουλειά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου