Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Οι Έλληνες και η "παιδεία" τους...


Αναρωτιόμαστε γιατί οι Έλληνες είναι αντικοινωνικοί, οπισθοδρομικοί, αγενείς, εγωκεντρικοί, απαίδευτοι και απολίτιστοι. Ναι όταν εννοώ οι Έλληνες εννοώ μία μεγάλη μερίδα αυτών, όχι όλοι. Εξάλλου η γενίκευση δεν βοηθάει στο να καταλήξουμε σε ένα αντικειμενικό και σφαιρικό συμπέρασμα.
 Θεωρώ ότι τα πάντα σε κάθε κοινωνία είναι η παιδεία. Θα μου πείτε «αφού σπουδάζεις ένα επάγγελμα που αφορά αμιγώς την παιδεία πως μπορείς να μην το υποστηρίζεις;». Αυτήν την άποψη υποστήριζα και τα προηγούμενα χρόνια πριν ενταχθώ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
 Θα σας πω γιατί λοιπόν θεωρώ ότι η παιδεία είναι υπεύθυνη για όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά που ανέφερα. Ξεκινάμε την σχολική μας πορεία από το δημοτικό. Λίγοι δάσκαλοι, πλέον, για πολλά παιδιά. Από την πέμπτη δημοτικού ξεκινάμε να ενδιαφερόμαστε αρκετά για τους βαθμούς. Τεστ διαγωνίσματα και πουθενά η αθώα παιδικότητα. Ένα θέατρο, και αν, μία ώρα την εβδομάδα στην έκτη δημοτικού και δυο με τρεις ώρες γυμναστική. Τα καλλιτεχνικά και η μουσική βέβαια γίνονται με πολύ τυπικό τρόπο.
 Το ίδιο και στο γυμνάσιο. Άγχος απουσιών, διαγωνισμάτων, ξεκινάμε τα ιδιαίτερα  πλέον και τα φροντιστήρια και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα αγγλικά που τα έχουμε ήδη από το δημοτικό. Μέχρι αυτό το σημείο όλα τα αντιμετωπίζουμε μόνοι. Δεν υπήρχαν πουθενά ομαδικές εργασίες, δε υπήρχαν επισκέψεις σε μουσεία που πραγματικά ενδιέφεραν τους μαθητές και είχαν ήδη αναλυθεί πρώτα στην τάξη. Ποιο παιδί 15 χρόνων γνωρίζει τους πίνακες και τους αρχαίους φιλοσόφους από μόνο του; Οπότε είναι φυσικό να βαριούνται οι μαθητές σε τέτοιου είδους εκπαιδευτικές εκδρομές. Και αυτό που πάντα με έκανε και αναρωτιόμουν, γιατί τα παιδιά του ιδιωτικού σχολείου δεν πηγαίνουν αγγλικά και παίρνουν το πτυχίο από την έκτη δημοτικού το αργότερο πρώτη γυμνασίου; Στο δημόσιο τι γίνεται;
 Έρχεται το λύκειο, ό,τι μπορείς να ζήσεις στα μαθητικά σου χρόνια είναι η πρώτη λυκείου όπου γνωρίζεις καινούργια άτομα. Η ατομικότητα όμως αυξάνεται, γίνεται πιο έντονη. Η δευτέρα λυκείου είναι η προετοιμασία της τρίτης και η τρίτη με τη σειρά της είναι ένα «πάγωμα χρόνου». Εσύ, το βιβλίο, το φροντιστήριο και το άγχος σου.
 Αυτά με λίγα λόγια για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν βλέπω πουθενά πολιτιστικές εκδηλώσεις, δεν βλέπω πουθενά την ενασχόληση των καθηγητών με τους μαθητές. Γιατί νομίζετε ότι έχει αυξηθεί τόσο πολύ το λεγόμενο bulling; Οι καθηγητές εκείνη τη στιγμή που είναι; Ή μάλλον οι φύλακες; Πόσο αστείο. Να κάθονται απλά στο γραφειάκι τους να βλέπουν τηλεόραση και να σου δίνουν που και που ένα χαρτάκι για όταν θέλεις να φύγεις από το σχολείο. Α ρε Ελλάδα!
  Η εκπαιδευτική κατάρτιση βέβαια του εξωτερικού είναι γνωστή. Το να καθαρίζεις το σχολείο σου, κάποιες φορές και σαν τιμωρία, αντί για την δική μας αποβολή που τα παιδιά πηγαίνουν για καφέ ή κοιμούνται με τις ώρες στο σπίτι τους, είναι βέβαια πολύ καλύτερη λύση. Το να τελειώνεις τέσσερις η ώρα τα μαθήματα σου στο σχολείο και να γυρνάς σπίτι έτοιμος για άλλες ασχολίες είτε αθλητικές είτε πνευματικές είναι ό,τι καλύτερο.
  Το να μάθεις να μοιράζεσαι, να δουλεύεις μαζί με άλλα άτομα, να έχεις μία άποψη για το μελλοντικό σου επάγγελμα είναι αυτό ακριβώς που δεν έχει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Φυσικά, γιατί σε εμάς όσα περισσότερα μπορεί να χωρέσει ο εγκέφαλος μας τόσες περισσότερες πιθανότητες θα έχουμε να είμαστε αριστούχοι. Και η κλίση; Ποιος μου δίνει το έναυσμα να βρω που έχω κλίση; Οι όλο ταλαιπωρία καθηγητές; Δεν τους κατηγορώ απόλυτα. Όταν είσαι 65 χρόνων και κάνεις μάθημα πόση αντοχή να σου μείνει; Όταν περιμένεις , βγαίνοντας από αντίστοιχες εκπαιδευτικές σχολές να διοριστείς 10-15 χρόνια πόση όρεξη μπορείς να έχεις κάνοντας άλλες δουλειές μόνο για βιοποριστικούς λόγους και περιμένοντας το πότε, αν και που θα διοριστείς.
 Για το πανεπιστήμιο δεν θα γενικεύσω. Το μοναδικό πράγμα που πιστεύω πως λείπει ειδικά στις ανθρωπιστικές σχολές είναι το κίνητρο. Αυτό λοιπόν καταστρέφει το ενδιαφέρον των φοιτητών. Σημειώσεις που βρίσκονται, ανύπαρκτη επικοινωνία με τους διδάσκοντες και φυσικά ο ατομισμός και δυστυχώς ο ανταγωνισμός. Ε βέβαια πρέπει να έχετε ανταγωνισμό παιδιά γιατί οι δουλειές εκεί έξω σας περιμένουν με τα χέρια ανοιχτά δεν προλαβαίνουν οι απόφοιτοι να πάρουν πτυχίο και απευθείας διορίζονται σε σχολεία. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους της ηλικίας μου. Το υπόβαθρο λείπει από τις προηγούμενες χρονιές.

  Όταν το σχολείο καταλάβει πως είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας, όταν αντιληφθεί πως αυτό πρέπει να καταστρέψει με δημιουργικό τρόπο τον ρατσισμό, την ατομικότητα, τον ανταγωνισμό, την παγερή σχέση καθηγητών-μαθητών αλλά και την πλέον αποδεκτή κατάσταση των μαθητών – παπαγάλων τότε ίσως θα αντιληφθούν οι άνθρωποι πως στην Ελλάδα δεν έλειπαν τα χρήματα αλλά η παιδεία.
 Γράφει ο Πυθαγόρας Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου