Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

« ΕΚΡΕΜΜΟΤΗΤΕΣ…»



     Ζούμε σε μια εποχή , στη οποία βλέπεις ανθρώπους γύρω σου μισο-ευτυχισμένους, μισο- ευχαριστημένους με τη ζωή τους..Γενικότερα μισό.. μισό.. μισό..Ανθρώπους κυρίως σε νεαρή ηλικία που είναι γεμάτοι απωθημένα και ανεκπλήρωτα όνειρα. Μια ζωή γεμάτη « εκκρεμότητες» τις οποίες όμως δημιουργούμε τελικά εμείς οι ίδιοι στη ζωή μας ή οι συνθήκες ζωής της εποχής μας τις προκαλούν; Είναι μια σκέψη που με προβλημάτισε για αρκετή ώρα και δυσκολεύτηκα να βρω μια απάντηση που να με καλύπτει σημαντικά…
    Κατέληξα , λοιπόν, στο γεγονός ότι υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι ( κυρίως). Υπάρχουν ,αφενός, οι άνθρωποι αυτοί που δεν δέχονται να αφήνουν εκκρεμότητες στη ζωή τους, παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, δεν πιστεύουν  στην τύχη αλλά πιστεύουν ότι όταν τελειώσει κάτι τελειώνει γιατί το επιλέγουν οι ίδιοι. Και αν συνεχιστεί θα συνεχιστεί από δική τους επιλογή. Συνεπώς, τα άτομα αυτά δεν αφήνουν εκκρεμότητες αλλά επιλέγουν οι ίδιοι πότε θα πραγματοποιήσουν κάτι. Για αυτό και οι άνθρωποι αυτοί είναι πιο ευτυχισμένοι στη ζωή τους. Αφετέρου, υπάρχουν κάποιοι άλλοι ,οι οποίοι δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένοι στη ζωή τους ( για διάφορους προσωπικούς λόγους ) ότι κάτι έχει τελειώσει. Έτσι, λογικό είναι να είναι προκατειλημμένοι με μια κατάσταση και αφού δεν δέχονται το τέλος της να την έχουν ως εκκρεμότητα στο μυαλό τους. Επίσης, τα άτομα αυτά συμμερίζονται την άποψη ότι δεν έτυχε να γίνει ένα γεγονός την συγκεκριμένη στιγμή, δεν ήταν της μοίρας γραφτό να συμβεί. Επιλέγουν τον εύκολο δρόμο του συμβιβασμού ,ελπίζουν στην τύχη τους , αφήνοντας έτσι πολλές εκκρεμότητες στη ζωή τους, καθώς δεν προσπαθούν αρκετά για κάτι που θέλουν πολύ και ρίχνουν τις ευθύνες σε άλλους παράγοντες ( όπως η τύχη που αναφέρθηκε). Τα ανεκπλήρωτα όνειρα και τα απωθημένα των ανθρώπων αυτών φαντάζομαι θα είναι πολλά.
    Δυστυχώς, τώρα που γράφω το άρθρο συνειδητοποιώ ότι έχουμε κατακλυστεί από ανθρώπους της δεύτερης κατηγορίας ( χωρίς να βγάζω και τον εαυτό μου έξω από αυτούς). Για αυτό και ζούμε σε μια συμβιβαστική κοινωνία, με ανθρώπους δυστυχισμένους ως επί το πλείστον ή φαινομενικά ευτυχισμένους αν θέλετε, γεμάτους απωθημένα και ανεκπλήρωτα όνειρα που τους κυνηγάνε μια ζωή και δεν τους αφήνουν να ευτυχίσουν. Δεν μπορώ αυτή την στιγμή να κρίνω τους λόγους που μας ωθούν σε αυτή την αδράνεια σε τόσο μεγάλο βαθμό. Πάντως θεωρώ ότι η δύσκολη εποχή που ζούμε λόγω της οικονομικής κρίσης μπορεί να συμβάλλει μεν σε αυτή την κατάσταση αλλά δεν είναι η βασική αιτία. Αν ίσχυε αυτό, οι δυσκολίες που πέρασαν οι άνθρωποι ανά τους αιώνες θα τους έκαναν να διαγράψουν την λέξη όνειρα από το λεξιλόγιο και το μυαλό τους. Κάτι που δεν έγινε γιατί οι ΙΔΙΟΙ  επέλεξαν να μην γίνει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια έχουν κατακλυστεί οι ζωές μας από εκκρεμότητες είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας μόλις λίγες δεκαετίες πριν, γιατί δεν ανάλωσαν τις ζωές τους με τέτοιες ορολογίες;
   Κάτι κάνουμε λάθος , λοιπόν, όλοι μας. Και όσο κλισέ και αν ακουστεί είναι στο χέρι του καθενός να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να προσπαθήσει. Γιατί καλύτερα αποτυχημένος με όνειρα που τέλειωσαν  μεν αλλά ξεκινούν καινούρια έχοντας περισσότερες εμπειρίες στη ζωή σου, παρά « εφησυχασμένος» αλλά γεμάτος απωθημένα, εκκρεμότητες και όνειρα ουσιαστικά « χωρίς όνειρα».
   Τέλος, θα κλείσω με ένα απόφθεγμα του Καζαντζάκη  που το θεωρώ σχετικό και πολύ επίκαιρο    « Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ότι δεν ποθήσαμε αρκετά ».

Το τρίτο σε βαθμολογία άρθρο, ανήκει στην Ευγενία Δάμπα. Την ευχαριστούμε για τη συμμετοχή της και το υπέροχο άρθρο της.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου