Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αγχωμένα βήματα σε μία αγκυλωμένη ανέραστη καθημερινότητα




Η μέρα ξεκινάει και μαζί της ξεκινάει το τρέξιμο μέσα σε δρόμους γεμάτους απρόσωπους ανθρώπους. Περπατάς κι εσύ μέσα στο πλήθος αργά, αλλά σιγά-σιγά επιταχύνεις το βήμα σου για να μοιάζεις στους άλλους. Δεν ξέρεις για ποιο λόγο το κάνεις, απλά το κάνεις. Παρασύρεσαι. Γίνεσαι κι εσύ ένας απρόσωπος άνθρωπος που τρέχει μέσα σε ένα ψυχρό δρόμο για να προλάβει. Τι;;; Κάτι…Αυτό το «κάτι» που τρέχουν να προλάβουν όλοι. Και αν το προλάβεις τελικά, ανακουφίζεσαι μέχρι να περάσουν μερικές ώρες για να τρέξεις ξανά να προλάβεις το επόμενο «κάτι». Πού στο καλό πάμε; Αυτό είναι το ερώτημα που ταλανίζει το μυαλό μου σχεδόν κάθε μέρα, βλέποντας τους ανθρώπους να τρέχουν στο δρόμο με πρόσωπο ανέκφραστο.
Κι όσο για έρωτα, μόνο όταν έχεις χρόνο. Εξάλλου, ο έρωτας είναι υπερεκτιμημένος. Μάλιστα καλά ακούσατε. Εδώ ο κόσμος χάνεται για έρωτες θα μιλάμε τώρα. Ποιος ασχολείται με αυτό το χοντρό, φτερωτό, άστοχο πλάσμα που μας καταστρέφει τη ζωή; Τον άνθρωπο τον απασχολούν χιλιάδες άλλα πράγματα. Εκκρεμότητες θαρρώ τις λένε. Άγχος πάντα και παντού. Να ξυπνήσω νωρίς, να κάνω αυτό νωρίς, να κάνω εκείνο νωρίς και πάει λέγοντας…
Άγχος, τι δύσκολη και σκληρή λέξη. Ακούς ακόμα και μικρά παιδιά να σου λένε γι’ αυτό. Μα καλά αυτό το άγχος δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει, πάνω από τα κεφάλια μας κοντοστέκεται; Ξυπνάς με άγχος, δουλεύεις με άγχος, διασκεδάζεις με άγχος, αγαπάς με άγχος, ερωτεύεσαι με άγχος, κοιμάσαι με άγχος. Και όλα αυτά γιατι; Για κανέναν απολύτως λόγο.
Ο κόσμος χάνεται, αλλά χάνεται και η ζωή. Ζήσε, κάνε λάθη, αγάπα, ερωτεύσου και κάνε τα όλα χωρίς αυτή την άθλια λέξη, ελεύθερα. Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να αφήσεις αυτή τη λέξη να σε κυριεύσει.
Εκκρεμότητες φυσικά και έχεις. Την εξής μία. Να ζήσεις. Περπατώντας στους δρόμους, απολαμβάνοντας τον ήλιο, τους ανθρώπους, τη βροχή, τη ζωή. Φόρα το χαμόγελό σου και βγες έξω. Που ξέρεις καμιά φορά η ευτυχία είναι μεταδοτική! Κι όπως έλεγε κι ένας παλιός μας γνωστός, δεν υπάρχει τίποτα βέβαιο στην ανθρώπινη ζωή, γιατί κανένας δε ζει όπως αυτός θα ήθελε.

Κείμενο: Μαρία-Αναστασία Λούκα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου