Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Μουδιασμένοι θεατές μιας κοινωνίας καθ’όλα (;) ευρωπαϊκής…


Πόσο όμορφα ηρεμεί, πραγματικά, τα αυτιά μας μόνο και μόνο το άκουσμα ότι ανήκουμε σε μια κοινωνία δίκαιη, ισόνομη, καινοτόμα∙ μία κοινωνία ευρωπαϊκού, φυσικά, χαρακτήρα. Πού εντοπίζεται όμως αυτός ο χιλιοειπωμένος ευρωπαϊσμός που, με την κάθε ευκαιρία, ανασύρεται από τα τεφτέρια μας για να κοσμήσει την κάθε μας συναναστροφή; Υπάρχει όντως ή απλώς προσποιούμαστε το άστρο του χάριν ατομικού, αλλά και συλλογικού εφησυχασμού;
Είμεθα Ευρωπαίοι βεβαίως βεβαίως στο κομψό και καλοραμμένο ένδυμα μας. Τι και αν πρέπει να καταβάλουμε έναν μισθό να το αποκτήσουμε; Το επίπεδο να φαίνεται και τί στον κόσμο! Είμεθα Ευρωπαίοι και στους, προσποιητούς, καλούς μας τρόπους, γιατί βλέπεις κάνουν άψογο σετάκι με το φανταχτερό μας περιτύλιγμα. Και να μην ξεχνάμε και τη μόρφωση. Ω τι μόρφωσις! Στα καλύτερα πανεπιστήμια, και ει δυνατόν της αλλοδαπής, γιατί το κύρος και η κοινωνική επιφάνεια δεν αγοράζονται βλέπεις στην εγχώρια αγορά. Ωραία όλα αυτά, αλλά απουσία ανθρωπιάς έχουν τόση αξία, όση κι ένα μάλλινο πανωφόρι το μήνα Αύγουστο. 
Αν βρούμε για τις παρωπίδες μας την απόκρυφη γωνιά που τους πρέπει, τότε ίσως δούμε επιτέλους την άλλη όψη των πραγμάτων, τη ρεαλιστική, που αφορά την καθημερινότητα μιας ειδικής κατηγορίας ανθρώπων. Αφιλόξενα πεζοδρόμια υπονομεύουν καθημερινά την κίνηση σε χιλιάδες συνανθρώπους μας, που ως μέσο μετακίνησής τους έχουν το αναπηρικό αμαξίδιο. Η δημοτική μέριμνα, ανά περιοχή, με επίκεντρο την εξασφάλιση ραμπών,  χάνεται μέσα στην άγουρη απόδοση και αντιμετώπισή της. Οι ράμπες υπάρχουν, και, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε χειρότερα, ανάλογα με την κατάστασή τους, μπορούν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους∙ τη σύνδεση του δρόμου με το πεζοδρόμιο στα πλαίσια μίας άνετης  διαδρομής για ένα αμαξίδιο και τον αναβάτη του. Σε μία κοινωνία πολιτών όμως, η οποία στερείται, εν τω συνόλω, της παιδείας του να μην βλέπεις σε μία ελεύθερη ράμπα αναπήρων μία εν δυνάμει θέση στάθμευσης, κάθε προσπάθεια φαντάζει καταδικασμένη να αποτύχει. Και θα συνεχίσει να είναι καταδικασμένη στη σαθρότητα, ενόσω αντιλαμβανόμαστε τα άτομα με ειδικές ανάγκες και περιορισμένη κινητικότητα, ως μειονότητα με πασιφανή έμφαση στο ‘’μείον’’.
Ας σκεφτούμε λοιπόν, δις, την επόμενη φορά ποιά ευρωπαϊκή φύση συνοδεύει την ύπαρξή μας και δει, πού εντοπίζεται στην καθημερινότητα καθενός από εμάς. Δεν είναι ζήτημα κοινωνικής επιφάνειας, ούτε σχετίζεται με, οποιουδήποτε είδους, πανεπιστημιακή μόρφωση. Είναι ζήτημα ανεξάρτητης παιδείας, ανθρωπιάς και διαύγειας πνεύματος που δεν κοστίζει τίποτα, αλλά προσφέρει πολλά, και συλλογικά. Είναι το αναφαίρετο δικαίωμα αυτής της ομάδας συνανθρώπων μας να μοιράζονται τα ίδια χρώματα και τις ίδιες μυρωδιές με όλους τους υπόλοιπους, που απλώς –έτυχε- να μας συνοδεύει η σωματική αρτιότητα.

Ευχαριστούμε την Χαρά Παλάσκα για το υπέροχο άρθρο της, που την έφερε στην πρώτη θέση του διαγωνισμού μας!

           

2 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο. Άξιζε τελικά την πρωτιά. Τα άλλα 4 πότε θα τα διαβάσουμε; Για να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη για την πεντάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σήμερα το βράδυ θα ανακοινώσουμε απλά τα ονόματα και σε ποια θέση βρίσκονται και από αύριο θα αναρτούμε ένα την ημέρα, δηλαδή αύριο το 2ο μεθαύριο το 3ο κ.ο.κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή