Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ από την ψυχολόγο Γεωργία Βαρθολομαίου


  Ο Πήτερ Παν αποτελεί ένα σύμβολο της νιότης και της ανεμελιάς. Ο ψυχολόγος Dan Kiley, μελετώντας τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της προσωπικότητας του Πήτερ Παν, επινόησε το λεγόμενο Σύνδρομο του Πήτερ Παν. Το σύνδρομο αυτό δεν αναγνωρίζεται ως ψυχολογική διαταραχή, αλλά το χρησιμοποιούν οι ειδικοί, για να περιγράψουν έναν άνθρωπο κυρίως άντρα, που παραπαίει ανάμεσα στην εφηβική και την ενήλικη ζωή. Το άτομο αυτό χαρακτηρίζεται την από έντονη άρνηση του να μεγαλώσει. Πρόκειται για ένα άτομο, που βιολογικά μπορεί να είναι ενήλικας, αλλά στο συναισθηματικό και συμπεριφοριστικό πεδίο, χρησιμοποιούνται από τον ίδιο χαρακτηριστικά που ταιριάζουν περισσότερο σε ένα παιδί παρά σε έναν ενήλικα. Το άτομο αυτό παρουσιάζει χαρακτηριστικά εγωκεντρισμού και ναρκισσισμού.
   Όταν συνάπτει συναισθηματικές σχέσεις δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να εκφράσει με ώριμο τρόπο τα συναισθήματα του. Όταν όμως αφήσει κάποια στιγμή τα συναισθήματά του ελεύθερα, αυτά είναι συνήθως ακραία με μεγάλη δόση υπερβολής. Όντας εγωιστής όπως είπαμε, δυσκολεύεται να δημιουργήσει οικογένεια, γιατί ως προτεραιότητα στην ζωή του είναι ο εαυτός του και τα προβλήματά του. Όταν δεσμεύεται συναισθηματικά, μπορεί να δίνει υποσχέσεις που δυστυχώς κρατάνε πολύ λίγο. Στην αρχή τα άτομα αυτά είναι συνήθως γοητευτικά, στην συνέχεια όμως αποδεικνύεται ότι είναι πολύ κουραστικά. Κάποιες φορές συνάπτει ερωτικές σχέσεις με άτομα μικρότερης ηλικίας, γιατί έτσι θεωρεί ότι δεν θα του ζητηθεί να δεσμευτεί και να χάσει την ελευθερία του. Επιπλέον δεν μπορεί να δημιουργήσει αληθινές φιλίες γιατί δεν γνωρίζει τι σημαίνει ενσυναίσθηση, και δέσμευση.
    Ουσιαστικά πρόκειται για ένα κακομαθημένο παιδί που θέλει να τον νταντεύουν οι άλλοι. Φοβάται πολύ τη μοναξιά, για αυτό και επιδιώκει να περιστοιχίζεται από κόσμο, μόνο όμως από ανθρώπους που ικανοποιούν τις απαιτήσεις. Πολλές φορές το άτομο αυτό δίνει την εντύπωση ενός ατόμου κοινωνικού και κεφάτου, ενώ πίσω από αυτό κρύβεται ένα άτομο με μεγάλη ανασφάλεια και πολύ λυπημένο. Για αυτό ευθύνεται πιθανών η οικογένεια για τον υπερπροστατευτικό ρόλο που είχε απέναντι στο παιδί στην παιδική και στην προεφηβική ηλικία. Διότι φρόντιζαν να κρατούν το παιδί μακριά από ότι θεωρούσαν αυτοί βλαβερό. Οι γονείς αυτοί αγαπάνε μεν, αλλά όχι με τρόπο ώριμο και σωστό για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού. Με το να προλαβαίνουν όλες τις επιθυμίες του παιδιού τους του στερούν την δυνατότητα ανάληψη πρωτοβουλιών. Έτσι γίνεται παθητικό και μπορεί να επιβιώσει , μόνο υπό την σκέπη των γονέων.

   Η κυρία Σαμαράκη που μελέτησε τα σύνδρομο αυτό μας λέει πως μπορεί να προκύψει ένας Πήτερ Παν από μία αδιάφορη και υπερβολικά αυστηρή οικογένεια. Έτσι όταν το παιδί γίνεται πια ενήλικας, αδυνατεί να σταθεί αντάξια στις απαιτήσεις της ενήλικης ζωής. Τα άτομα αυτά ακόμη και όταν είναι ενήλικες είναι πολύ προσκολλημένα στην οικογένεια τους. δεν αντέχουν την κρητική και την ανάληψη ευθυνών. Το κακό είναι πως το άτομο δεν αντιλαμβάνεται ότι έχει κάποιο πρόβλημα και ότι καλό θα είναι να δει κάποιον ειδικό. Σε αυτό συνηγορούν με τον τρόπο τους η οικογένεια ή και η σύντροφος που κανακεύοντας το άτομο αυτό, έχει βολευτεί, συνεχίζοντας να είναι ανώριμο. 

Ευχαριστούμε την Γεωργία Βαρθολομαίου για το άρθρο της!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου