Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΩΠΟΛΗ…ΣΤΗΝ ΕΣΥΠΟΛΗ»


  Μέσα από συζητήσεις το τελευταίο διάστημα παρατήρησα πόσο συχνά όλοι μας χρησιμοποιούμε (είτε άμεσα είτε έμμεσα) την λέξη « ΕΓΩ».. Μπορεί κάτι τέτοιο να γίνεται αυθόρμητα σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά ακόμα και αυτή η ασυναίσθητη πρόταξη του ΕΓΩ δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά.. Κάπου έχουμε χάσει το ‘παιχνίδι’ της μαζικότητας , του αλτρουισμού και γενικότερα το αίσθημα ‘του μοιράζομαι’ και ‘του νοιάζομαι για ένα ΕΣΥ παραπάνω από το ΕΓΩ μου’. 
   Πολλά τα περιστατικά εγωισμού σε όλες τις ηλικιακές ομάδες και σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας : σχέσεις, επαγγελματικός χώρος, κοινωνική ζωή. Ζούμε σε μια κοινωνία ανταγωνιστική στην οποία το μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς κοιτάει πως θα ξεπεράσει το διπλανό του, πώς θα εκμεταλλευτεί τους άλλους, πώς θα πει ψέματα για να μην φανεί κατώτερος , πληγώνοντας συνεχώς ανθρώπους χωρίς να νιώθουμε τύψεις. Η ζωή μας έχει γεμίσει τόση ανασφάλεια που νομίζω σε πολλές περιπτώσεις έχουμε χάσει το νόημα της, κυνηγώντας απλά και μόνο την ικανοποίηση του εγωισμού μας. Αλλά ,θεωρώ, η ικανοποίηση αυτή εν τέλει είναι προσωρινή και ανούσια. Αρχικά, γλυκαίνεσαι και στη συνέχεια νιώθεις το απόλυτο τίποτα.. Συνεπώς, ζητάς και άλλη εγωιστική επιβεβαίωση και άλλη και άλλη… Έχουμε όμως να κερδίσουμε κάτι από αυτό; Δεν νομίζω… Απλά μπαίνουμε όλοι σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν ξέρω πλέον κατά πόσο μπορούμε να ξεφύγουμε.
    Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα οι άνθρωποι νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ. Οι σχέσεις ( φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές ) φθείρονται από τον εγωισμό, υποχώρηση ( τι είναι αυτό;), ο ένας περιμένει συνεχώς πράγματα μόνο από τον άλλον και το βασικό που τον νοιάζει είναι να επωφεληθεί ( ό,τι σχέση και αν έχουν). Βλέπουμε παντού γύρω μας ( με λίγες εξαιρέσεις) ζευγάρια να λειτουργούν ατομικά αδιαφορώντας ο ένας για τα συναισθήματα του άλλου, το σεξ που υποτίθεται είναι η απόλυτη ένωση δυο ανθρώπων έχει καταντήσει να είναι η πιο εγωιστική πράξη ( καθαρά προσωπική ικανοποίηση), παντού λυκοφιλίες που αποσκοπούν σε κάτι ,οικογένειες διαλύονται γιατί το κάθε μέλος κάνει ‘δικό του’, εργασίες ομαδικές σε επαγγελματικούς χώρους γίνονται πλέον ατομικά κ.λπ , κ.λπ.. Θέλουμε να φαινόμαστε ως όλο αλλά δημιουργούμε μονάδες παντού γύρω μας… Έχουμε φτάσει σε σημείο να φοβόμαστε και να μην εμπιστευόμαστε κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό μας..Έχουμε χάσει την ουσία της ανθρώπινης φύσης μας
 χωρίς να συνειδητοποιούμε πολλές φορές που θα μας οδηγήσει αυτή η κατάσταση ειδικά σε μια εποχή που θα έπρεπε να είμαστε πιο ενωμένοι από ποτέ…

  Συνοψίζοντας, δυο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. Πρώτον, το πώς ήταν οι πρώτες κοινωνίες ανθρώπων στις οποίες τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά έστω και με την απουσία ενός μέλους της ομάδας ( και μου έρχεται τώρα το εύλογο ερώτημα κατά πόσο εκείνες οι κοινωνίες ήταν πιο πρωτόγονες από τις σημερινές;). Και δεύτερον, θυμήθηκα ένα παραμύθι που διαβάζαμε στο σχολείο και λεγόταν « Από την Εγώπολη ..στην Εσύπολη» . Πρωταγωνιστής ήταν ένα παιδάκι ο Πείσμονας ο οποίος ζούσε στην Εγώπολη αλλά ήθελε να δει από περιέργεια πώς ήταν η ζωή και στη Εσύπολη. Η βασίλισσα της Εγώπολης πριν το ταξίδι του τον συμβούλεψε να αντιμετωπίζει τους κινδύνους βάζοντας πάντα μπροστά το ΕΓΩ του. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού ,όμως, ο Πείσμονας συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν μια λανθασμένη στάση ζωής που δεν οδηγεί πουθενά.. Παρά μόνο όταν άλλαξε αυτή του τη στάση βάζοντας λίγο ΕΣΥ στη ζωή του κατάφερε να πετύχει τον στόχο του και να βρει τον δρόμο για την Εσύπολη..Μπορεί να δυσκολέυτηκε αλλά όταν βρήκε το δρόμο ήταν τόσο ευτυχισμένος που δεν θέλησε ποτέ να γυρίσει πίσω…
  Μήπως και εμείς ,λοιπόν, έχουμε ανάγκη από λίγη Εσύπολη στη ζωή μας;

Γράφει η Ευγενία Δάμπα!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου