Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

"Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί"


 Με αφορμή τη δυσμενή κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα ήθελα να εκφράσω τη δική μου άποψη απέναντι στα γεγονότα που διαδραματίζονται, συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Είναι κοινά παραδεκτό, πως το μεταβατικό κτίριο της Πανεπιστημιούπολης, το οποίο στεγάζει τις γραμματείες των τμημάτων, τελεί τις τελευταίες βδομάδες υπό κατάληψη... από είκοσι μόνο φοιτητές, του τμήματος πλαστικών έργων τέχνης! Η ενέργεια των συγκεκριμένων φοιτητών μεταφράζεται ως έκφραση διαμαρτυρίας και συμπόρευσης με τον αγώνα των απεργών διοικητικών, ενάντια στις απολύσεις και τη διάλυση του Πανεπιστημίου. Ως αποτέλεσμα εφαρμογής αυτής της ιδεολογίας, παρακωλύεται η εξυπηρέτηση των φοιτητών από τη γραμματεία σε όλο της το εύρος: καθυστέρηση εγγραφής νεοεισακτέων φοιτητών, αδυναμία ανάρτησης βαθμολογιών, καθυστέρηση δήλωσης μαθημάτων, κ.ο.κ.
Πέρα όμως από την αργοπορία και την κωλυσιεργία, τα προβλήματα που δημιουργούνται εξαιτίας της κατάληψης χτυπούν την πόρτα και την τσέπη κάθε γονέα, ο οποίος παρά τις ήδη φουρτουνιασμένες συνθήκες, προσπαθεί με αξιοπρέπεια και προσωπικό μόχθο να σπουδάσει το παιδί του μακριά από τη γενέτειρά του.
    Και ρωτώ τώρα εγώ ως ταπεινή θεατής... σε τι εξυπηρετεί η κατάληψη των είκοσι αυτών φοιτητών; Τοποθετώντας οδοφράγματα στον πανεπιστημιακό χώρο, οι καταληψίες αναστέλλουν και το δρόμο της επίτευξης των στόχων των φοιτητών, που πασχίζουν να πάρουν ένα πτυχίο! Αν η κατάληψη αποτελούσε τελεσφόρο μέσο απέναντι στα μέτρα της κυβέρνησης, θα γινόταν σεβαστή και οπωσδήποτε η συμμετοχή σε αυτή θα είχε υπερκεράσει σε αριθμό τους είκοσι καταληψίες.
Ωστόσο, η ενέργειά τους στρέφεται ενάντια στους ίδιους τους φοιτητές και συμφοιτητές, χωρίς να επιτυγχάνουν την άρση της τελεσίδικης κυβερνητικής απόφασης.
    Αυτό που με τρομάζει περισσότερο, δεν είναι τόσο η προβλεπόμενη επιφανειακή προσφυγή στην κατάληψη, όσο η αδιαφορία από μέρους των υπολοίπων φοιτητών, που ανέχονται αμαχητί τα δρώμενα. Συνελεύσεις περί του θέματος έχουν τελεστεί, προσπάθειες μέσω διαδικτύου για συζήτηση των κοινών προβλημάτων έχουν γίνει... Παρ' όλα αυτά, ο αριθμός των εν συνειδήσει φοιτητών είναι μειονεκτικός όσον αφορά στο θεωρητικό κομμάτι των συζητήσεων ενώ όσον αφορά στο πρακτικό κομμάτι, φαντάζει μηδαμινός.

  Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι από τον καναπέ μας ή μόνο από το διαδίκτυο δεν είναι δυνατό να αλλάξει ο κόσμος. Η ιστορία μας έχει αποδείξει πως οι πράξεις είναι αυτές που οδηγούν στην ανατροπή, είτε θετικές είτε αρνητικές. Προφανώς, ως φοιτητές δεν έχουμε αντιληφθεί τη δύναμη της συσπείρωσης, ίσως γιατί γεννηθήκαμε σε μια εποχή, κατά την οποία οποιαδήποτε αντίδραση a priori προεξοφλεί την ήττα της. Παρ' όλα αυτά, όταν το δίκιο του φοιτητή είναι με το μέρος του, δεν είναι δυνατό να αποτύχει, αρκεί να συνειδητοποιήσει το δικαίωμά του στη μόρφωση και το χρέος του να αγωνιστεί για αυτό.
Όσο δεν αγωνιζόμαστε ο ένας για τον άλλον, όσο η αδιαφορία εκτοπίζει την προσπάθεια και η υπομονή παύει να είναι αρετή, θα μοιάζουμε με ζωντανούς νεκρούς. Αυτός που "ζει", κάνει αισθητή την παρουσία του. Εκείνος που φέρεται σαν ανύπαρκτος, είναι ήδη νεκρός.
Αγαπητοί συνάδελφοι, θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε για πολύ τα "καπρίτσια" των είκοσι ψευδοϊδεολόγων; Ας μη δικαιώσουμε σε πρακτικό επίπεδο την φράση του ποιητή μας Λειβαδίτη.
 Ευχαριστούμε την Ιωάννα Στιντσούδη για το άρθρο της!

4 σχόλια:

  1. Nekro keimeno nekres lexeis,
    lypamai to leivadith

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δε νομίζω πως ο Λειβαδίτης αξίζει τη λύπησή σου, αγαπητέ ανώνυμε!
    Κοίτα να λυπηθείς για όσα αντιπροσωπεύεις.

    Αθηνά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ti to nekro yparxei dhladh kai giati lupatai o allos ton Leibaditi?ayto de biwnei h koinwnia shmera?o,ti na 'nai me ton ka8e asxeto edw mesa! afou den agonizomaste o enas gia ton allon gia ayto kai exoyme ftasei edw! Prepei na kinitopoih8oun oi foitites giati poso akomi 8a anteksei i tsepi twn talaipwrwn goniwn na plhrwnei otan aytoi ka8ysteroun eggrafes kai orkwmosies kai o,ti allo telospantwn?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω ότι πρέπει να κοιτάτε ακόμα μία φορά τα κείμενα πριν τα δημοσιεύσετε. Τα ελληνικά τους επιδέχονται βελτίωσης.

    Χ.Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή