Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Φιλοσοφικές αναζητήσεις ( Νο1). " Πόσους χαρακτήρες έχουμε;"

«Όλοι θέλουμε έναν ψυχολόγο πόσο μάλλον αυτοί που δεν γνωρίζουν ότι τον χρειάζονται.» Αυτά τα λόγια είπα στους φίλους μου και ξεκίνησε μία συζήτηση αρκετά μύχια και εποικοδομητική.

 Φοβόμαστε να σκεφτούμε για τον εαυτό μας γιατί δεν θέλουμε να ξεθάψουμε από μέσα μας πράγματα και χαρακτηριστικά μας που τα έχουμε «θάψει» τόσο επιφανειακά που ακόμη και ένα μικρό αεράκι θα μπορούσε να παρασύρει το χώμα και να αποκαλύψει τι πραγματικά είχαμε «ξεχάσει».


Κι όμως τους ρώτησα « δεν μπορεί κάποιος να έχει διπολική προσωπικότητα»; Να αισθάνεται ότι είναι πολλοί μαζί και να αντιδρά διαφορετικά σε καταστάσεις; Και συνέχισα προσπαθώντας να τεκμηριώσω το επιχείρημα μου (ποτέ εξάλλου δεν αφήνουμε εύκολα να διαφανεί η αδυναμία των επιχειρημάτων μας) « με νευριάζει αφάνταστα που πρέπει να συμπεριφέρομαι διαφορετικά σε διαφορετικά άτομα». Θέλω όπως είμαι με τους κολλητούς μου να είμαι και με όλους. Όχι βέβαια να ανοίγομαι όσο με αυτούς αλλά να κάνω συζητήσεις που αφορούν καθαρά αυτά που εγώ έχω συνηθίσει να συζητάω. Να μην χρειάζεται να μιλώ για πράγματα που δεν ξέρω καλά μόνο και μόνο για να μπω στη συζήτηση ή να σωπαίνω.
 Και γιατί δηλαδή πρέπει να είμαι πιο σοβαρός σε εκείνη την παρέα , πιο χαλαρός στην άλλη; Γιατί η μία να μου αποπνέει τον πιο «δυνατό» εαυτό μου και η άλλη να με μετατρέπει σε πιο ανασφαλή; Μήπως όντως υπάρχουν άνθρωποι που συνηθίζοντας στο διαφορετικό έχουν σπάσει σε κομματάκια τον πυρήνα του χαρακτήρα τους για να ταιριάζουν με όλους; Και αν ναι μήπως όλο αυτό φθείρει τους ίδιους που πλέον έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά που δεν τους ανήκαν μόνο και μόνο για να ενταχθούν σε αυτό το δύσκολο πράγμα που ονομάζεται «φιλία»;
 Από τα βλέμματα τους δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβαν και πολύ τι ήθελα να πω , ούτε εγώ εξάλλου ( αν ξαναδιαβάσω το πάνω κείμενο). Το ζητούμενο είναι πως κάτι κατάλαβαν και κάτι προσπάθησαν να μου πουν.
 Ο κάθε άνθρωπος σου βγάζει κάτι εντελώς διαφορετικό. Ανάλογα με αυτό που έχεις απέναντι σου, «υποσυνείδητα» είσαι πιο δυναμικός ή πιο ήρεμος. Πιο κοινωνικός ή πιο κλειστός, πιο σοβαρός ή πιο αστείος. Και όχι επειδή πρέπει να προσποιηθείς αλλά επειδή το άλλο άτομο ελαττώνει τη σταθερότητα του χαρακτήρα σου! Σε βλέπει σαν πιο ξενέρωτο γιατί αυτό είναι πιο τρελό. Το καλό βέβαια είναι ότι άλλα άτομα μπορεί και να σε θεωρούν πολύ πιο τρελό απ,ότι είναι αυτά λόγω της ηρεμίας τους.
 Αυτό είναι το περίεργο. Ότι κάποια δικά σου άτομα (για αυτά που δεν σε γνωρίζουν δεν χρειάζεται καν να σκας, απλά τα αγνοείς) έχουν εντελώς διαφορετική άποψη για εσένα γιατί πολύ απλά κι εσύ τα αντιμετωπίζεις διαφορετικά λόγω των χαρακτήρων τους.
 Σίγουρα η απάντηση που μου έδωσαν ήταν αρκετά ικανοποιητική και έστεκε ως ένα σημείο αλλά το συμπέρασμα μου ήταν ένα. Πρέπει να έχουμε σαν στόχο να μείνουμε όσο πιο αυθεντικοί και ειλικρινείς μπορούμε και ας μπλέκουμε που και που σε συζητήσεις που δεν φανταζόμασταν ότι θα κάναμε. Ας συμβιβαστούμε αλλά ας μην μεταλλαχτούμε. Ας συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει ένας χαρακτήρας και μόνο στον εαυτό μας. Είμαστε μία πλαστελίνη που μεταπλάθεται ανάλογα με το χέρι που ασχολείται μαζί της. Είναι λογικό να κάνεις διαφορετικές συζητήσεις με άτομα που έχουν εντελώς διαφορετικά ενδιαφέροντα από τους κολλητούς σου και από αυτά που είχες συνηθίσει να συζητάς. Είναι λογικό να είσαι πιο κλειστός όταν γνωρίζεις άτομα και να θεωρείς ότι ο δυναμισμός που έχεις στην πραγματικότητα φθείρεται σε μία πρώτη φάση.
 Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε τον εαυτό μας εκείνο που μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι για αυτόν. Εκείνον που δεν είναι ευρύτερα αποδεκτός στον κοινωνικό μας περίγυρο αλλά σε εμάς. Και αν όμως οι άνθρωποι γύρω μας , ανάλογα με τον χαρακτήρα τους, μας υπενθυμίζουν ή μας κάνουν να συνειδητοποιούμε πλευρές του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε , πόσο σίγουροι είμαστε ότι έχουμε μία προσωπικότητα όταν εκείνη έστω και λίγο αλλάζει;
 Αν πάλι προσπαθήσουμε με νύχια και με δόντια να είμαστε ίδιοι σε όλους τους φίλους μας δείχνοντας τους τον πραγματικό μας εαυτό πόσο εγωιστικό θα ήταν που δεν θα συμβιβαζόμασταν με την διαφορετικότητα των καταστάσεων, των χαρακτήρων και των συζητήσεων;
 Οπότε; Είμαστε ένα κράμα χαρακτήρων ; Ή ένας δυνατός πυρήνας που μεταβάλλεται ανάλογα με τις περιστάσεις;

 Λύση στη συζήτηση δεν δόθηκε οπότε είχα δυο λύσεις ή να την σταματήσω ή να πάω σε ψυχολόγο. Το πρώτο δεν το έκανα γιατί σε κάποια στιγμή βρήκαμε έστω κάποιες κοινές συνιστώσες όσον αφορά τις απόψεις μας, το δεύτερο θα ήθελα πολύ να το κάνω αλλά δεν έχω τα χρήματα.. Μέχρι να τα βρω όμως έχω εκείνους τους αντίστοιχους πυρήνες που ίσως και να διασπώνται που και που για να συμβιβαστούν με τον δικό μου.. 

Γράφει ο Πυθαγόρας Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης!

3 σχόλια:

  1. Λατρεύω τον τρόπο που γράφεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αρκετά ενδιαφέρον! μπράβο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τέλειος! Θίγεις ωραία ερωτήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή