Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Σαν την οικογένεια κανείς…



Αναρωτιόμουν πάντα πώς κάποιες οικογένειες δεν είναι δεμένες, δεν δείχνουν ότι αγαπιούνται , δεν σέβονται ο ένας τον άλλον, δεν μοιράζονται, δεν βοηθάνε… Είναι τόσο θλιβερό και συνάμα τόσο περίεργο.
 Πρέπει πάντα , μου έλεγαν, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπάνε πραγματικά και που αν γύριζες το χρόνο πίσω το μοναδικό πράγμα που θα άλλαζες θα ήταν τα λάθη σου σε αυτούς και όχι την προσφορά σου. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν που τους βλέπεις με το που γεννιέσαι και που πεθαίνεις μαζί τους είναι η οικογένεια.
 Σίγουρα θα αναρωτιέστε για ποιο λόγο γράφεις «πεθαίνεις μαζί τους». Όταν ένα μέλος της οικογένειας σου πεθάνει είναι σαν να αποσπάται από εσένα ένα κομμάτι σου. Και έτσι σιγά σιγά μένεις μισός. Η οικογένεια ήταν είναι και θα είναι πάντα εκεί για εσένα. Δεν χωράει εγωισμούς, ζήλεια, θυμό. Είναι απλά η τέλεια προστασία…
  Προστασία για τον πραγματικό κόσμο, εκείνον που πληγώνει, που στεναχωρεί και φθείρει τις ανθρώπινες ψυχές. Από αυτό λοιπόν σε προστατεύει η οικογένεια. Σε στηρίζει, σε γειώνει, σε εξυψώνει εκεί που πρέπει και εάν πρέπει. Σαγαπάει και συνήθως στο δείχνει έμπρακτα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να ζητήσω πράξεις από τους γύρω μου προκειμένου να αποφύγω τα πολλά λόγια που ακούω. Αυτό ίσως οφείλεται στην οικογένεια. Όταν μαθαίνεις στο αληθινό και το γεμάτο, δύσκολα κατευθύνεσαι και συμβιβάζεσαι στο ψεύτικο ( σε ορισμένες περιστάσεις) και το μέτριο.
  Τα αδέλφια , οι γονείς θα θυσίαζαν τα πάντα για εσένα κι εσύ για αυτούς. Όλη σου η ζωή είναι γεμάτη αναμνήσεις από αυτούς. Απαλύνουν την πληγή, προστατεύουν, βοηθάνε, πράττουν, ακούν, στηρίζουν, λένε την αλήθεια, θυσιάζουν…
 Εκδρομές, γιορτές, γενέθλια στιγμές που πέρασες μαζί τους και δεν μπορείς να ξεχάσεις. Στιγμές που θέλεις να ξαναζήσεις και μπορείς.. Αρκεί να εκτιμήσεις αυτό που έχεις.. Εκ πείρας μιλάω… Μην τους ρίξεις ποτέ, μην βάλεις ποτέ κανέναν πάνω από αυτούς.. Ό,τι κι αν σου λένε επεξεργάσου το και μην αδιαφορείς.
 Στην οικογένεια μπορείς να συγχωρέσεις πράγματα που σε άλλους  φαντάζουν αιτίες μεγάλες για να διακόψεις την σχέση σου μαζί τους. Η οικογένεια κάνει λάθη, το θέμα είναι πόσο δυνατοί είστε για να τα λύσετε μεταξύ σας. Η οικογένεια σε μεγάλωσε, σου έμαθε να αγαπάς, να αγωνίζεσαι, να διεκδικείς πάντα το δίκιο σου, να μην δειλιάζεις, να μοιράζεσαι και να είσαι σωστός (όσο αυτό μπορεί να ισχύει στον καθένα μας). Η ευγένεια, το φιλότιμο , οι τρόποι προέρχονται κατά έναν μεγάλο βαθμό από εκεί…
 Με λίγα λόγια οφείλεις την σωματική ,εξ ολοκλήρου, και την πνευματική ύπαρξη σου, κατά το ήμισυ, σε αυτή. Όσο κι αν μεγαλώσεις η πόρτα του σπιτιού τους θα είναι πάντα ανοιχτή για εσένα, ό,τι κι αν είσαι εκείνοι σαγαπούν. Αγαπούν τα ελαττώματα σου και λατρεύουν την ύπαρξη σου.. Σε εκείνους εξάλλου την οφείλεις. Θυμήσου πως αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται ποτέ να σε προσβάλλουν και να σε πληγώσουν εσκεμμένα.
 Παλιά έκανα το λάθος να τους θεωρώ απόλυτα δεδομένους μα κάποιο άτομο μου είπε πως είναι η πιο οξύμωρη σχέση. Είναι πάντοτε εκεί για εσένα αλλά δεν ξέρεις για πόσο… Κι ακόμη κι αν φύγουν ποτέ κανείς δεν μπορεί να τους ξεριζώσει από τη μνήμη σου γιατί πολύ απλά είναι τα υπόλοιπα κομμάτια σου. Ένα μόνο του απλά επιβιώνει , όλα μαζί λειτουργούν και ζουν...

Γράφει ο Πυθαγόρας Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου