Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Μιλώντας για ... παιδιά με αναπηρίες!



Θαύμαζεις πάντα κάτι για τη δύναμη , την χαρά , την αισιοδοξία που μπορεί να σου προσφέρει. Ό,τι κι αν είναι αυτό. Εγώ λοιπόν θαύμαζα πάντα τους γονείς- ήρωες ,όπως τους αποκαλώ, που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες και παρόλαυτα δείχνουν (και στη δική μας περίπτωση πιστεύω) και είναι ευτυχισμένοι.
 Μία τέτοια λοιπόν κι εγώ γυναίκα ήθελα να ρωτήσω για όλα αυτά που σκεφτόμουν ότι μπορεί να την προβλημάτιζαν ή να την δυσκόλευαν αλλά και για να δώσει ένα μήνυμα ζωής, ότι όταν κάποιος θέλει να προσπαθήσει μπορεί να το κάνει και να κάνει και το παιδάκι που έχει δίπλα του ευτυχισμένο. Αυτές λοιπόν είναι οι ερωτήσεις που έκανα στην κυρία Δάφνη. Και δείτε και τις απαντήσεις της:

Ερώτηση 1) Τι θα παροτρύνατε στις μέλλουσες μητέρες που είναι σε δίλημμα αν πρέπει να κρατήσουν το παιδί τους με αναπηρίες ή να προβούν στην έκτρωση;

Απάντηση 1) Δεν θα μπορούσα να συμβουλεύσω κανέναν γονιό και ειδικά μια μητέρα να πάρει μια απόφαση ζωής. Κανένας γονιός δεν επιλέγει την έκτρωση, για οποιουσδήποτε λόγους, χωρίς πόνο ψυχής και εσωτερική διαμάχη.Μπορώ όμως (ζώντας 15 σχεδόν χρόνια με ένα παιδί με ειδικές ανάγκες )να τους μιλήσω για την απόλυτη αγάπη που δίνει και δέχεται ένας γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Απαντώ έτσι λοιπόν και στην δεύτερη σου ερώτηση Δεν το μετάνοιωσα ποτέ.

Ερώτηση 2) Έχετε μετανοιώσει για κάτι που έχετε κάνει όσον αφορά τον συγκεκριμένο τομέα με το δικό σας παιδί;
Ερώτηση 3) Πολλοί θεωρούν ότι τα παιδιά με αναπηρίες χρειάζονται αρκετά χρήματα προκειμένου να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ευτυχισμένα. Εσείς τι γνώμη έχετε;

Απάντηση: 3)Μην περιμένεις να σου απαντήσω ότι μόνο η αγάπη φτάνει για την ανατροφή ενός παιδιού με αναπηρίες, χρειάζονται και χρήματα και πολύ βοήθεια από το κοντινό περιβάλλον. Σε ένα κράτος αδιάφορο για τους μη παραγωγικούς πολίτες, πρέπει να διαθέσεις πολλά χρήματα για να καταφέρεις να του προσφέρεις ό,τι χρειάζεται για να ζει με αξιοπρέπεια, και να του εξασφαλίσεις κι ένα αξιοπρεπές μέλλον (κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ανασφάλεια μας) όταν δεν θα είμαστε δίπλα του να το φροντίζουμε. Απαντώ έτσι λοιπόν και στην δεύτερη σου ερώτηση Δεν το μετάνοιωσα ποτέ.  

 Ερώτηση 4) Πολλοί γονείς κάνοντας την εξετάση στους πρώτους μήνες της κύησης ,για το αν το παιδί τους θα έχει κάποιες αναπηρίες , προβαίνουν στην έκτρωση. Θεωρείτε σωστή μία τέτοια εξέταση ή τουλάχιστον υποχρεωτική;

Απάντηση: 4) Oι ειδικές εξετάσεις που γίνονται κατά τη διάρκεια της κύησης δεν γίνονται για να αποτρέψουν τη μητέρα να κρατήσει το παιδί της, αλλά για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν έγκαιρα όποιο πρόβλημα τυχόν εντοπιστεί. Γι΄αυτόν λοιπόν το λόγο τις θεωρώ απαραίτητες. α) Δεν θα μπορούσα να συμβουλεύσω κανέναν γονιό και ειδικά μια μητέρα να πάρει μια απόφαση ζωής. Κανένας γονιός δεν επιλέγει την έκτρωση, για οποιουσδήποτε λόγους, χωρίς πόνο ψυχής και εσωτερική διαμάχη.Μπορώ όμως (ζώντας 15 σχεδόν χρόνια με ένα παιδί με ειδικές ανάγκες )να τους μιλήσω για την απ'ολυτη αγάπη που δίνει και δέχεται ένας γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες.

Ερώτηση 5)  Έχετε φοβηθεί ποτέ ότι δεν θα μπορούσατε να τα βγάλετε πέρα έχοντας βιώσει αυτή τη διαφορετική εμπειρία; Έχετε δεχθεί ρατσιστικά σχόλια;

Απάντηση: 5)Νομίζω οτι δεν άφησα και ποτέ το περιθώριο για να δεχτώ ρατσιστικά σχόλια.

Ερώτηση 6) Ποια η άποψη σας για την συγχώνευση των δημοσίων και ειδικών σχολίων. Πιστεύετε ότι το κράτος έχει προνοήσει για τη συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων;

Απάντηση :6) Το κράτος δεν μπορεί ,και όπως φαίνεται, ούτε και θέλει να ασχοληθεί με την παιδεία γενικά,πόσο μάλλον με τα ειδικά σχολεία.

Ερώτηση 7) Θεωρείτε "εμπόδιο" ένα τέτοιο παιδί σε μία οικογένεια;

Απάντηση: 7) Είναι δυνατόν να θεωρώ εμπόδιο ένα πλάσμα που μου προσφέρει απόλυτη και άδολη αγάπη; Που μας κάνει να νοιώθουμε καλύτεροι;

Αυτή λοιπόν ήταν η εκμυστήρευση της κυρίας Δάφνης , η οποία απαντάει σε θέματα δυστυχώς ακόμη ταμπού για την Ελλάδα. Σαν μήνυμα πρέπει να δώσουμε "τέρμα ο ρατσιμός" , "ισότητα" και αγάπη.. Αυτά χρειάζονται.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου