Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Το χάσμα των γενεών!


Γιατί όσο περνούν τα χρόνια το κενό μεταξύ μας μεγαλώνει; Όσο είμαι μικρός, από μωρό μέχρι παιδάκι,”μαμά και μπαμπά”, εξαρτώμαι από ‘σας. Δεν έχω δική μου ζωή, βασίζομαι σε ‘σας.Δεν έχω δική μου άποψη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.Είμαι ένα ανυπεράσπιστο όν, που χρειάζεται τη βοήθειά σας.Το μόνο που με νοιάζει είναι να μάθω,να ανακαλύψω τον κόσμο μέσα από το σύμπαν το δικό μου,τα παιχνίδια και τη φαντασία μου.Σ’ αυτό με βοηθάτε εσείς, και αυτό με σημαδεύει για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.Αυτή η αγάπη που μου προσφέρετε, γίνεται κατάκαθι της ψυχής μου και τη βγάζω προς τα έξω όσο μεγαλώνω.Μαθαίνω να αγαπώ τον κόσμο.
Όσο περνούν τα χρόνια,τα βιώματα μου γίνονται όλο και περισσότερα,οι γνώσεις μου πληθύνονται και αποκτώνται κυρίως από παθήματα.Γι’ αυτό,πιστεύω η πραγματική μάθηση είναι η ”Διά βίου”.Πηγαίνω σχολείο και εκεί αφήνω το στίγμα μου. Διαμορφώνω την προσωπικότητα μου,γίνομαι άτομο, πλέον.Γνωρίζω και άλλα άτομα και μαθαίνω τι σημαίνει ο όρος ”σχέση” με τη βοήθεια των άλλων. Έρχεται ο καιρός που πλησιάζω την εφηβεία.
Γιατί όλα είναι τόσο διαφορετικά; Ο κόσμος γύρω μου είναι κακός. Κανείς δε με καταλαβαίνει.Προσπαθώ να μιλήσω, αλλά οι ”μεγάλοι” είναι στον κόσμο τους.Δε μπορούν να καταλάβουν ότι οι εποχές αλλάζουν,ο κόσμος εξελίσσεται.Είμαι διαφορετικός.Μπορώ να σκεφτώ σαν ενήλικος και να καταλάβω πράγματα.Μπορώ να πάρω τις ευθύνες που μου αρμόζουν.Γίνομαι υπεύθυνος.Δεν είμαι μικρό που οι γονείς το αντιμετωπίζουν σαν μωρό. Το στυλ που ακολουθώ συμβαδίζει με την προσωπικότητα μου. Μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθώ να δείξω ότι μετράω ότι είμαι ξεχωριστός από τους άλλους,και μόνο οι όμοιοί μου μπορούν να με καταλάβουν. Πολλοί κατακρίνουν τη μουσική που ακούω με διάφορες προκατειλημμένες γνώμες που καλά καλά δεν ξέρουν τι σημαίνουν. Επίσης,
είναι δυσβάστακτο να βλέπεις τους γονείς σου να μιλούν για σένα λέγοντας ότι έχεις προβλήματα για όλα αυτά που κάνεις και τις αντιδράσεις σου πάνω σε διάφορα θέματα,που είναι διαφορετικές από αυτές που περιμένουν.
Γιατί δε με στηρίζουν; Όλοι οι γονείς προσπαθούν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις αρχές που έχουν από την οικογένειά τους, με το πρότυπο της εποχής τους, στηλιτεύοντας τη δική μου νοοτροπία,τα δικά μου ιδανικά,το στυλ μου και τις απόψεις μου. Η εποχή δε μας ευνοεί.
Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε; Η αλήθεια είναι πως αντιμετωπίζεται,αλλά όχι και 100%.Μπορεί να βρεθεί κοινή γραμμή πλεύσης ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά,κάνοντας διάφορες υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Αυτό δηλώνει την ωριμότητα του παιδιού απέναντι στους γονείς,αλλά και την κατανόηση των γονιών απέναντι στα προβλήματα και τη διαφορετικότητα του παιδιού.Έτσι,αρχίζει να ξεπερνιέται ο επαναστατικός αναβρασμός του χαρακτήρα του παιδιού και γίνεται ένας ενήλικος άνθρωπος με ισορροπημένη προσωπικότητα και ανοιχτόμυαλες ιδέες,που τον βοηθούν να μένει μακρυά από προκαταλήψεις παντός τύπου!
Γράφει η Μαρία Παπαδοπούλου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου