Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Yeaaaah, τελείωσα!!! Και τώρα τι; Ελλάδα ή εξωτερικό;


   Τελειώνοντας το λύκειο/πανεπιστήμιο έρχεται το δίλημμα της συνέχισης των σπουδών στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Μία κατάσταση που προβληματίζει πολλούς νέους στις μέρες μας. Ένα δίλημμα οικονομικό, ψυχολογικό αλλά και ιδεολογικό. Σε μια τέτοια κατάσταση βρέθηκα κι εγώ μετά από 7 χρόνια σπουδών (ναι, δεν ήμουν πολύ συνεπής φοιτητής στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής όπως πολλοί άλλοι…). Το δίλημμα ήταν: στρατός και μετά κυνήγι για δουλειά στην αγορά «ανεργίας» ή μεταπτυχιακό στο εξωτερικό και μετά βλέπουμε; Αν και από τη πρώτη στιγμή ήθελα πολύ να σπουδάσω έξω, υπήρχαν κάποια θεματάκια που έπρεπε να λάβω υπ’όψιν. Για παράδειγμα, αν έχω την οικονομική δυνατότητα να το κάνω, αν είμαι έτοιμος ψυχολογικά να αποχωριστώ για μεγάλο χρονικό διάστημα συγγενείς και φίλους και το αν θα θεωρηθώ ¨φυγόπονος¨ (πράγμα το οποίο το θεωρώ εξαιρετικά γελοίο, γιατί μιλώντας για μένα τουλάχιστον, έφυγα για να γυρίσω και να βοηθήσω και όχι για να αποφύγω τα «δεινά» της κρίσης…).
Ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά πήρα την απόφαση να κάνω αίτηση για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Ολλανδία (μη πάει το μυαλό σας σε κεκάκια, χόρτο και «κόκκινα φανάρια», είμαι καλό παιδί εγώ…). Και για να έχω και τη συνείδηση μου καθαρή είπα να το αφήσω στη τύχη, μιας και σε περίπτωση που δε με δέχονταν θα το έπαιρνα σα σημάδι απ το Θεό να μου λέει «Ας’ το αγόρι μου που μου θέλεις και μεταπτυχιακό! Πάνε να καθαρίσεις καμιά ¨Καλλιόπη¨!». Τελικά, ο Θεός είχε κέφια και δε με έστειλε να καθαρίζω ¨κακάκια¨ υπολοχαγών και έτσι βρέθηκα να συνεχίζω τις σπουδές μου σε μια μικρή πόλη της Ολλανδίας.
Μετά από 6 μήνες οι εντυπώσεις είναι άκρως θετικές και μπορώ να πω ότι είναι καλύτερα απ’ ότι φανταζόμουν. Το οικονομικό ζήτημα, που είναι και το πιο σημαντικό, αντιμετωπίζεται εύκολα μιας και μπορείς να βοηθηθείς από υποτροφίες, διάφορα επιδόματα, part-time εργασία και φοιτητικά δάνεια. Το θέμα της γλώσσας (αγγλικά στη δική μου περίπτωση) δεν είναι μεγάλο εμπόδιο μιας και δε χρειάζεται να μιλάς αγγλικά επιπέδου βασίλισσας Ελισάβετ. Εξάλλου μετά από δύο μήνες συναναστροφής με καθηγητές και συμφοιτητές τα αγγλικά σου βελτιώνονται χωρίς καν να το καταλάβεις. Εννοείται πως και δε χρειάζεται να αναφερθώ στις εγκαταστάσεις και το «εργασιακό» περιβάλλον τα οποία είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από τα αντίστοιχα πανεπιστήμια της Ελλάδας.
Όλα αυτά καλά, αλλά το μεγαλύτερο «κέρδος», πέρα από την εκπαίδευση, είναι η συνεργασία, η συγκατοίκηση και η παρέα με ανθρώπους από κάθε γωνιά της Γης. Μια εμπειρία ανεκτίμητη και πιο σημαντική από βιβλία και εργαστήρια. Εργάστηκα σε διάφορα project με Ολλανδούς, Γερμανούς, Ισπανούς και Νεπαλέζους. Έκανα παρέα με έναν Ινδό και του έμαθα ελληνικές φράσεις για καμάκι, γλωσσοδέτες και διάφορες άλλες ¨προστυχιές¨.  Ξενύχτησα πίνοντας μπύρες με έναν Σαουδάραβα (μου τις κερνούσε, δεν ήθελα να τον προσβάλλω). Χόρεψα με κοπέλες από τις Ονδούρες, τη Κόστα Ρίκα και τη Φινλανδία (ναι, χόρεψα! Τα υπόλοιπα δε σας ενδιαφέρουν...). Έπαιξα ποδόσφαιρο με παιδιά από τη Γκάνα, την Ερυθραία (ούτε εγώ ήξερα που είναι...), τη Βουλγαρία και την Αίγυπτο! Έκατσα στο ίδιο τραπέζι για φαγητό μαζί με Περουβιανούς, Γάλλους, Βραζιλιάνους (συγκεκριμένα ο Βραζιλιάνος και ο Γάλλος ήταν ζευγάρι... Ολλανδία είσαι...), Αμερικάνους και άλλους πολλούς. Και μαζί με όλους αυτούς είναι και οι ΠΟΛΛΟΙ Έλληνες με τους οποίους υπάρχει ένα διαφορετικό και πιο ισχυρό δέσιμο, ίσως και λόγω γλώσσας, μιας και το χιούμορ και τα πειράγματα γίνονται πολύ πιο εύκολα. Γενικά, ήταν σαν ένα μεγάλο ¨ανέκδοτο¨ μόνο που έλειπε ο Πόντιος...
Τα μόνα αρνητικά που μπορώ να σκεφτώ είναι το κρύο και η υγρασία τους χειμωνιάτικους μήνες και η έλλειψη καλού φαγητού (εκεί αρχίζεις να εκτιμάς πραγματικά το φαγητό της μαμάς...) αλλά ακόμα και αυτά αντιμετωπίζονται με χοντρά ρούχα και αδιάβροχα και με εξέλιξη των μαγειρικών ικανοτήτων με τη βοήθεια του ίντερνετ ή της μαμάς (με την προϋπόθεση να ξέρει να χειρίζεται το Skype… πονεμένη ιστορία...).
Όπως καταλαβαίνετε η απάντησή μου στο δίλημμα Ελλάδα ή εξωτερικό είναι... ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ!!! Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να σας παρουσιάσω την εμπειρία μου και όχι να σας πείσω για κάτι. Εννοείται πως ο καθένας από εσάς έχει διαφορετικά στάνταρ και απαιτήσεις αλλά το πιστεύω πραγματικά ότι αν δε ζήσει κανείς αυτή την εμπειρία δε μπορεί να καταλάβει την αξία της.

Γράφει ο Ηρακλής Βεκιάρης!




2 σχόλια:

  1. Ηρα εισαι ζαααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή