Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Αγάπα τον…πλησίον σου




Ένα συμβάν σήμερα στο λεωφορείο με έκανε να σκεφτώ την συγκεκριμένη φράση και την ισχύ της στην σημερινή πραγματικότητα. Πόσο δηλαδή ο καθένας από εμάς νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του, πόσο έχουμε όλοι αποξενωθεί και πόσο εγωκεντρικοί, εσωστρεφείς και καχύποπτοι έχουμε καταντήσει.
  Το σημερινό δηλαδή συμβάν αφορούσε έναν ναρκομανή που πραγματικά δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος ούτε να ανοίξει τα μάτια του. Παρόλαυτα και ενώ όλο το λεωφορείο έβλεπε την τραγική του κατάσταση που οφειλόταν στις συγκεκριμένες ουσίες, κανείς δεν τον βοήθησε. Τον κοιτούσαν με ένα παγερό ύφος και συνέχιζαν να ακούν ατάραχοι τη μουσική τους μέσω των ακουστικών τους, να μιλούν για ασυναρτησίες με τον διπλανό τους προκειμένου να δείξουν σε όλους ότι είναι απασχολημένοι ή ότι δεν τον κοιτούν και άλλοι πάλι κατέστησαν σαφές μέσω του κακού, ειρωνικού και υποβιβαστικού τους ύφους πως δεν επιθυμούν ούτε να βοηθήσουν ούτε να ασχοληθούν με τον αβοήθητο άρρωστο.
  Ευτυχώς μία κυρία του μιλούσε και τον προειδοποιούσε πως η επόμενη στάση είναι εκείνη που ήθελε να κατεβεί. Τη συνέχεια του συμβάντος και το τι έπραξα εγώ δεν θέλω να το αναφέρω. Με καλύπτει μόνο και μόνο η συμπεριφορά όλων όσων είδα να τον υποτιμούν , να τον αγνοούν και να μην νοιάζονται για το αν θα έπεφτε κάτω ή θα χτυπούσε.
   Εδώ λοιπόν είναι η ουσία , η απομόνωση , η μεροληψία και κυρίως η αποξένωση που μας διακατέχει. Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα για να αντιληφθούμε όλοι την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα όσον αφορά το θέμα της αποξένωσης.
  Πόσοι από εσάς έχετε μπει σε ένα λεωφορείο και έχετε παρατηρήσει πως οι επιβάτες επιθυμούν τις κενές θέσεις και όχι αυτές που κάθεται κάποιος δίπλα; Πάντα επιζητούν την μοναχική θέση ή εκείνη που κανείς δεν θα είναι δίπλα τους. Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνοι τους σε ένα εστιατόριο ή  πηγαίνουν στον κινηματογράφο μόνοι χωρίς να επιζητούν έστω έναν φίλο για παρέα; Πόσοι όταν βλέπουν έναν άλλον άνθρωπο να έχει πρόβλημα τον αγνοούν και αδιαφορούν;
  Και το δυσάρεστο είναι ότι όλο αυτό συνέβαινε και πριν την περίοδο της κρίσης. Δηλαδή πάλι οι άνθρωποι επέλεγαν να μείνουν στο σπίτι τους να δουν μία ταινία ή να είναι στο internet επί ώρες χωρίς να τους ενδιαφέρει ο «πραγματικός» κόσμος.
  Και σκέφτομαι τώρα εγώ: Αν όλοι μας βοηθούσαμε τον συνάνθρωπό μας σε όποιο πρόβλημα μας ζητείτο να του συμπαρασταθούμε ή αν όλοι βγαίναμε πιο συχνά (πάντα μέσα στα πλαίσια της κρίσης) έξω με φίλους που έχουμε ξεχάσει ή μας ξέχασαν, πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μας;
  Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που είναι τρομοκρατημένοι, ακόμη κι όταν περπατά κάποιος δίπλα τους σφίγγουν την τσάντα τους ή κοιτούν καχύποπτα γύρω τους. Το γελοίο είναι όταν φίλοι μου που μένουν σε πολυώροφες ή μη πολυκατοικίες δεν γνωρίζουν τους κατοίκους της πολυκατοικίας και ούτε φυσικά επιθυμούν να τους γνωρίσουν. Αν όμως χρειαστούν κάποια στιγμή κάτι; Ή αν οργάνωναν ένα μικρό πάρτι ή μία συνέλευση και γνωρίζονταν όλοι πόσο πιο οικεία θα ένιωθαν στην ίδια τους την πολυκατοικία;
  Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι η κατάσταση αυτή έχει πολλές πιθανότητες να εκτραχυνθεί. Είναι τόσο δύσκολο αντί για να ασχοληθούμε με τον υπολογιστή πέντε ώρες να μένουμε συνδεδεμένοι δύο; Να βγούμε μία βόλτα μόνο για έναν περίπατο με έναν φίλο ή με τη σχέση μας αντί να καθίσουμε μόνοι βλέποντας τηλεόραση στο σπίτι;
  Θέλω μόνο να δώσω μία συμβουλή! Οι αληθινές στιγμές είναι εκείνες που θα σκέφτεσθε μετά από χρόνια και θα χαμογελάτε στραβά , οι αληθινές στιγμές είναι εκείνες που θα διηγείστε χρόνια μετά στους φίλους ή στα παιδιά σας. Είναι αυτές που θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα και τις ανθρώπινες σχέσεις σας.
  Ωραία ας σκεφτούμε το ενδεχόμενο ότι γινόμαστε σαράντα χρόνων και κάνουμε έναν απολογισμό της ζωής μας. Τι θα έχουμε να λησμονούμε; Τον υπολογιστή; Τον άνθρωπο που δεν του δώσαμε σημασία όταν μας χρειάστηκε; Τους φίλους που απομακρύναμε προκειμένου να μείνουμε μόνοι; Το κενό που θα “καλύπτει” τις νύχτες σας και δεν θα σας λέει καλημέρα;
  Αφυπνιστείτε! Νομίζω ότι μία καλή αρχή θα ήταν τα συχνότερα οικογενειακά τραπέζια, οι συναντήσεις με φίλους , η μείωση της τεχνολογίας στη ζωή μας και η σκέψη πως αν όλοι νιώθουμε μόνοι τότε είμαστε όλοι μαζί σαυτό. Καλύτερα λοιπόν όταν μεγαλώσω  να θυμάμαι εκδρομές , φίλους, σχέσεις, αληθινές στιγμές παρά τα τετραγωνικά του σπιτιού μου, τον υπολογιστή που θα έχει χαλάσει ή την παλιά τηλεόραση.
  Σκεφτείτε πως μόνοι είναι εκείνοι που φοβούνται να ζήσουν, που έχουν πληγωθεί και δεν θέλουν να το ξαναπάθουν, εκείνοι που έχουν πληγώσει και έχουν απομακρύνει οι ίδιοι όλους τους ανθρώπους από δίπλα τους, εκείνοι που φοβούνται να ζήσουν γιατί πιστεύουν ότι η μοναξιά δεν πληγώνει , δεν έχει απαιτήσεις , δεν χρειάζεται προσπάθεια.
  Προτιμώ πάντως την δυσκολία της ζωής παρά την ευκολία της μοναξιάς. Εσείς;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου